Երեկ պարզ դարձավ, թե ինչու է Փաշինյանը խուսափում հրապարակային և թափանցիկ մամուլի ասուլիսներից

Այս հարցը առաջինն էր, որ տրվեց Նիկոլ Փաշինյանին և իր պատասխանով պարզ դարձավ, թե ինչու է նա խուսափում մարդկային շփումներ ունենալ լրագրողների հետ:

Սկզբում նա կմկմաց, թե լրատվամիջոցների «տերերին» կարևոր չէ, թե ոնց պատասխանի, իսկ հետո բացահայտեց իր գլխավոր մտավախությունը նման ֆորմատով ասուլիսներ անցկացնելու համար: Պարզվում է նա վախենում է, որ նման բաց ֆորմատով ասուլիս առաջարկելու դեպքում, նրան... թույլ չեն տա դա անցկացնել:

Հիշեցնենք, որ 2018-ի ամռանը, երբ երկրի ՀՀ երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանն ուզում էր անցկացնել մամլո-ասուլիս, Փաշինյանին աջակցող խունվեյբինները տապալեցին դա: Եվ, ահա, հիշելով այդ պատմությունը Փաշինյանը խոստովանում է, որ նման ձևով կարող են իրեն էլ թույլ չտան նման ասուլիս անցկացնել: Դրանով Փաշինյանը, փաստացի, անուղղակի  խոստովանում է, որ 2018-ին ՀՀ երկրորդ նախագահի ասուլիսի տապալման մեջ իր մատը խառն է եղել: Եվ հիմա, ինքը՝ Փաշինյանը, վախենում է, որ նույն մեթոդը կարող է իր հանդեպ կիրառվի և դրա համար էլ խուսափում է գնալ այդ քայլին:

Բայց իր այդ խոստովանությամբ, նա արձանագրում է մի քանի փաստ:

Փաստացի «ժողովրդավարական» համբավ ունեցող  վարչապետը վախենում է սեփական երկրում թափանցիկ և բաց ասուլիսներ անցկացնել: Մինչդեռ իբր «ավտորիտար» համբավ ունեցող նախկին նախագահը չի վախենում շփվել լրագրողների հետ բաց և ուղիղ ձևով:

Դե թող դրանից հետո «ժողովրդավարական» համբավ ունեցող լրատվամիջոցները՝  Սիվիլնետը, Ազատությունը, «ԳԱԼԱ»-ն և մյուսները արձանագրեն իրենց տերերի համար, թե ովքեր են իրականում ավելի մոտ ժողովրդավարական արժեքներին, որպեսզի հետո չշարունակեն ճամարտակել վերացական բնույթի արժեքներից առանց ամոթի:

Բայց այս հանգամանքը բացահայտում է ևս մի գործոն: Փաշինյանն ունի օբյեկտիվ պատկեր, թե ինչ է  մտածում իր մասին հանրության մեծ մասը: Եվ եթե ընդդիմությանը դեռ չի հաջողվում կոնսոլիդացնել այդ հանրության մեծ մասին, դա դեռ չի նշանակում, որ Փաշինյանը չգիտի այդ իրականության մասին:

Ահա, թե ինչու նախկին լրագրող և խոսել շատ սիրող Փաշինյանն այսօր խուսափում է հրապարակային շփումներից: Նա, իհարկե, ակնարկեց, որ կարող էր և չշփվել լրատվամիջոցների հետ և պատասխանել բացառապես «քաղաքացիների» հարցերին: Բայց դա չի անում այն պատճառով, որ այդ քայլով նա  ուղղակիորեն կնմանվեր նախկին ԽՍՀՄ-ի ղեկավարներին, որոնք նույնպես գերադասում էին շփվել միայն «քաղաքացիների» նամակներին պատասխանելով:

Պարզապես ապշել կարելի է տեսնելով, թե ինչ արագությամբ է նախկին փողոցային գործիչը դառնում «փակ» տիպի ավտորիտար գործիչ, ով վախենում է շփվել նույնիսկ յուրային լրատվամիջոցների ներկայացուցիչների հետ:

Սա է իրականությունը:

Արտակ Հակոբյան