Ինչու՞ Լուկաշենկոն հեգնանքային խոսքեր հնչեցրեց Հայաստանի հասցեին

Նախկին իշխանության կառավարման ժամանակ տարատեսակ լուլուներն ու կուկուները անընդհատ հեգնում էին, թե իբր «ղարաբաղցի ղեկավարները Հայաստանը դարձրել էին Ռուսաստանի ֆորպոստը»:

Եթե ուշադիր զննենք Նիկոլ Փաշինյանի նախկինում հայտարարած մտքերը, ապա հաստատ նման գաղափար նույնպես կգտնենք:

Իսկ հիմա փորձենք համեմատել, թե ինչ վիճակի մեջ են դրել  մեր երկիրն այս «փողոցայինները» և համեմատենք, թե ինչ ունեինք մինջև «փողոցայինների» իշխանության գալը:

«Հին» Հայաստանը, որն իբր համարվում էր Ռուսաստանի ֆորպոստը, կարողանում էր ինքնուրույն պաշտպանել իր սահմանները: Ավելին, մեր երկիրը նաև Արցախի հանրապետության անվտանգության երաշխիքն էր հանդիսանում: Եվ այդ ամենը ոչ թե թղթի վրա էր, այլ իրականություն էր: Հայաստանը վարում էր փոխլրացված քաղաքականություն, որտեղ, իհարկե, գլխավոր շեշտադրումը Ռուսաստանի հետ ռազմավարական բնույթի հարաբերություններն էին: Այն ժամանակ «փողոցայինների» կողմից հենց այս քաղաքականությունն էր գնահատվում, որպես ֆորպոստային: Իսկ հիմա փորձենք հասկանալ, թե ինչ վիճակի մեջ են դրել Փաշինյանի թիմակիցները մեր երկիրն այսօր: Մենք այլևս Արցախի անվտանգության երաշխավորողը չենք: Իսկ դա նշանակում է, որ դիվանագիտական հարթակում ևս մենք չունենք այն հաղթաթուղթը, որով  փորձում էինք լուծել Արցախի խնդիրը: Այսինքն, մարդկային լեզվով ասած, Փաշինյանի թիմը փաստացի վիժեցրել է Արցախի պետականության ապագան: Իսկ դա իր հերթին նշանակում է, որ կասկածի տակ է դրվել արցախահայության ապագան:

Բայց դա էլ քիչ էր, այս «փողոցայինները» կասկածի տակ են դրել նաև Հայաստանի պետականության ապագան, քանզի այսօր Հայաստանը ի վիճակի չէ պաշտպանել սեփական սահմանները նույնիսկ Ադրբեջանից:

Նախկինում «հին» Հայաստանը պաշտպանության խնդիր ուներ միայն իր պոտենցիալ հակառակորդ Թուրքիայից և այդ իսկ պատճառով  նախկին իշխանությունները Մոսկվայի հետ հաստատել էին  ռազմավարական բնույթի հարաբերություններ: Հենց այդ հարաբերություններն էին «փողոցայինների» կողմից բնութագրվում, որպես ֆորպոստային:

Իսկ այսօր, նրանց արկածախնդրային քաղաքականության արդյունքում մեր երկրի սուվերեն կարգավիճակը մեկ կարգով իջեցվել է, քանզի այսօր մենք ունակ չենք պաշտպանել մեր սահմանները ոչ միայն Թուրքիայից, այլև Ադրբեջանից: Հենց դրա պատճառով է, որ Փաշինյանը տարեկան մի քանի տասնյակ անգամ  ստիպված է զանգահարում ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինին: Այսօր մեր հարաբերությունները ոչ թե ֆորպոստային, այլ խնամակալական բնույթ ունեն: Իսկ դա չի ենթադրում պարտադիր ունենալ լիարժեք և անկախ պետական ինստիտուտներ:

Հենց դրա պատճառով էլ Բելառուսի նախագահ Ալեքսանդր Լուկաշենկոն հեգնանքով էր խոսում Հայաստանի հասցեին: Նա ասում է այն, ինչ գիտեն և մտածում են միջազգային հարթակի խաղացողները:

Եվ միայն դրա պատճառով Փաշինյանի «փողոցային» բոլոր անդամները, տարատեսակ լուլուները, աղազարյանները պատասխան են տալու մեր երկրի և Արցախի պետականության փլուզման համար:

Եվ եթե ծագումով ղարաբաղցի Հովիկ Աղազարյանն արդեն կասկածի տակ է դնում  Արցախի ապագա կարգավիճակը Ադրբեջանի կազմից դուրս, դա արդեն յուրօրինակ ինքնախոստովանություն է՝ սեփական երկրի դեմ հանցագործության համար:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան