Եթե ռուս-ուկրաինական բախումն իրականություն դառնա, ապա դրա հետևանքները կզգա նաև Հայաստանը

Այսօր համաշխարհային ամենաքննարկվող թեման՝ ռուս-արևմտյան ճգնաժամն է, որն առաջացել է Ուկրաինայի շուրջ: Ռուսաստանն իր առաջարկություններով է հանդես եկել, որոնք փաստացի Արևմուտքը մերժել է: Եվ այդ տեսանկյունից բոլորը քննարկում են հետևյալ հարցը՝ ինչպե՞ս է այդ մերժմանը պատասխանելու Մոսկվան: Եթե լինեն ուղղակի ռազմական գործողություններ, ապա աշխարհը կարող է հայտնվել միջազգային լուրջ ճգնաժամի մեջ, 1961 թվականի Կարիբյան ճգնաժամի օրինակով: Առնվազն արևմտյան նոր տնտեսական պատժամիջոցները Ռուսաստանի դեմ իրենց ուշացնել չեն տա:

Սակայն ուկրաինական ճգնաժամը կարող է իր ազդեցությունը թողնել նաև մեր տարածաշրջանի վրա:

Բանն այն է, որ խառնված լինելով ուկրաինական ուղղությամբ, Ռուսաստանն իվիճակի չի լինելու նույնպես ակտիվ գործել նաև մեր տարածաշրջանում:

Քանզի երկու ճակատով հակամարտել Մոսկվան իրեն չի կարող թույլ տալ: Իսկ դա կնշանակի, որ մեր տարածաշրջանում Թուրքիայի ձեռքերը կարող են «ազատվել»:

Ինչպիսի՞ն կարող է լինել Անկարայի արձագանքը՝ այսօր դժվար է կանխատեսել: Չի բացառվում, որ Թուրքիան  գործի Ադրբեջանի միջոցով:

Ունի՞ Հայաստանի իշխանությունն այս սցենարի համար իր պահեստային լուծումը: Դժվար չէ կռահել, որ՝ ոչ: Ուշադրություն դարձնենք այն հանգամանքի վրա, որ այս օրերին ադրբեջանական պաշտոնական գործիչներն ակտիվորեն սկսել են երկխոսել նաև իրանական գործիչների հետ:  Ադրբեջանի պաշտպանության նախարարն Իրան է այցելում իր իրանական կոլեգայի հետ երկխոսելու համար, իսկ Հայաստանի պաշտպանության նախարարը զբաղված է իր ճոխ հարսանիքն կազմակերպելով: Դա ցույց է տալիս, թե սեփական ժողովրդի անվտանգության հարցերը անտեսող ի՞նչ աստիճանի անպատասխանատու իշխանություն ունի այսօրվա Հայաստանը:

Հետո զարմանում ենք, թե ինչու հենց մենք ցեղասպանվեցինք 1915 թվականին:

Այս ամենից հետո այլևս ամեն ինչ պարզ է, քանզի նման վերնախավ ունեցող ժողովուրդը չի կարող ապահովել սեփական անվտանգությունը, դրա համար էլ ինտուիտիվ մարդիկ իրենց անվտանգության երաշխիքները սկսել են փնտրել  այլ երկներում:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան