Ահա, սրանք են «նոր»Հայաստանի արժեհամակարգի գլխավոր «հերոսները». Տեսանյութ

Ամեն մի հեղափոխություն իր հետ բերում է նոր արժեքներ, նոր գաղափարներ, երկիրը զարգացնելու և առողջացնելու համար:

Սակայն ո՞վ ասաց, որ հեղափոխությունը կարող է բերել միայն պոզիտիվ և առաջադիմական արժեքներ: Օրինակ, 1917-ի ռուսական հեղափոխությունը, կամ 1933-ի գերմանական նացիստական հեղափոխությունը իրենց հետ բերեցին ամենահետադիմական և անմարդկային արժեքները, որոնց արդյունքում մարդկությունը իր զարգացման մեջ լուրջ հետընթաց ապրեց:

Հայաստանը փոքր երկիր է, և մեր զարգացումները չեն կարող ազդել աշխարհի վրա, սակայն մեր ազգի ապագայի վրա միանշանակ ազդեցություն թողնելու են: եվ այդ տեսանկյունից հայկական հեղափոխությունը տեղային նշանակություն թողնում է՝ լավ, թե վատ ձևով:

2018-ի «խորովածային» հեղափոխությունն այդ շարքում բացառություն չկազմեց

Այսօրվա իշխանության գաղափարական հիմքում ընկած են բառիս բուն իմաստով «բոմժային» արժեքներ: Ուշադրությամբ հետևելով այս մարդկանց գաղափարներին, մտքերին կարող ենք հասկանալ, թե ինչ էր իրենից ներկայացնում իրենց պատկերացրած, «նոր» Հայաստանը: Եվ զարմանալի չէր, որ  մենք դրա արդյունքում ունենալու եինք այս չափ կորուստներ: Ինչպե՞ս կարող եին «փողոցային» գործիչները, կառավարեին երկրի ներքին և արտաքին քաղաքականությունը:

Կարելի՞ էր պատկերացնել, որ ասենք «Յոժը»՝ Սերգեյ Դանիելյանը բանակցեր ղարաբաղյան խնդրի շուրջ, կամ քննարկեր լուրջ տնտեսական խնդիրներ: Բայց այսօր փաստացի դա է կատարվում: Այսինքն, մեր ժաղավրդի «հատակը» եկել է իշխանության և երկիր է կառավարում, և այն էլ այսպիսի բարդ տարածաշրջանում:

Միթե՞ ակնհայտ չէ, որ այս ամենի արդյունքը այսպիսին էր լինելու:

Սակայն, արդյո՞ք միայն այս «փողոցայիններն են» մեղավոր այս ամենի համար: Իհարկե՝ ոչ: Նույն «Յոժը» մի պահ հումորի սիմվոլից վերածվել էր ազնվության խորհրդանիշի: Եվ դա քարոզվում էր հանրության, այսպես կոչված, «լուրջ» հատվածի կողմից նույնպես: Ոմանք էլ դիֆերամբներ էին հնչեցնում, թե ինչքան «տաղանդավոր է» այս խեղկատակը: Սա նշանակում է, որ մենք մինչև 2018-ը նույնպես չենք ունեցել առողջ հասարակություն և ուրեմն ազգովի պետք է խոստովանենք, որ այն ինչ կատարվեց մեր երկրի հետ մեղք ունեն բոլորն առանց բացառության, մեկը՝ քիչ, մյուսը՝ միքինչ շատ:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան