Սյունիքը կփրկվի, քանի որ Սյունիքը չկրկնեց արցախցիների սխալը

Երբ 2019-ի ամռանը Փաշինյանը Ստեփանակերտում ասաց, որ «Արցախը Հայաստան է և վերջ», ես լուրջ սպառնալիք զգացի այս հայտարարութան մեջ: Ես, ինչպես բոլորը, ովքեր հետևում էին Փաշինյանի քաղաքական կարիերային, գիտեի, որ Նիկոլի տեսակը կապված է փարիսեցիության և խաբեության հետ: Գիտեի, որ նրա քաղաքական տեսակը կառուցված է «գեբելսյան քարոզչության» սկզբունքների վրա: Երբ մի մարդ ասում էր, որ «Արցախը Հայաստան է և վերջ», դա նշանակում էր, որ «Արցախի հարցով գործարքը» արդեն պատրաստ է:

Երբ նա հայտարարեց, որ Հայաստանին «տնտեսական հեղափոխություն» է սպասում, արդեն ակնհայտ էր, որ Հայաստանի տնտեսությունը դատապարտված է ձախողման: Երբ նա ասաց, որ կորոնավիրուսը «նոր հնարավորություններ է բացում» Հայաստանի համար, քանի որ այն իրականում ոչնչացնում է նախորդ իշխանության ստեղծած տնտեսական համակարգը, արդեն պարզ էր, որ կորոնավիրուսն աղետ կլինի Հայաստանի համար, քանի որ այն կդառնա Նիկոլի համար  տնտեսական համակարգի ոչնչացման լավագույն գործիքներից մեկը:

Այս ամենը պատահականություն չէ, Փաշինյանը ոչնչացնող է, տարանջատող, սադրիչ, սա նաեւ իր մարդկային առանձնահատկություն է: Այնուամենայնիվ, հաշվի առնելով այն փաստը, որ Հայաստանը գտնվում է ոչ թե վակուումի մեջ, այլ կոնկրետ աշխարհաքաղաքական իրավիճակում, պարզ է, որ հենց Փաշինյանի նման մարդիկ են վերածվում գործիքի արտաքին ուժերի ձեռքում:

Բոլշևիկներն այս իրավիճակի վառ օրինակն էին: Իրենք օգտագործվել էին գերմանացիների կողմից Ռուսաստանը ոչնչացնելու համար: Ոչնչացնելով այս երկիրը՝ գերմանացիները փաստացիորեն ոչնչացրին Գերմանիայի համար Արեւելյան ճակատը: Փաշինյանը մեր օրերում խաղում էր նույն «բոլշևիկյան դերը»: Որպեսզի Թուրքիան և Ադրբեջանը կարողանան ճեղքել հայկական անվտանգության համակարգը, նրանց անհրաժեշտ էր բաժանել հասարակությունը «սպիտակների» և «սևերի», վարկաբեկել մեր հերոսներին, քանդել հայ-ռուսական հարաբերությունները, և դրանից հետո թուրքական և ադրբեջանական «Բայրաքթարները» սկսեցին «աշխատել»:

Այս ամենն ակնհայտ է, քանի որ ժամանակակից պատերազմները  պարզունակ բնույթ չունեն, և ցավոք, առաջին հարվածը ստացավ արցախցին, քանի որ հենց Արցախն է գտնվում «մեր պաշտպանական համակարգի առաջնագծում»: Սակայն Արցախի քաղաքական վերնախավերը զարմանալիորեն չէր գիտակցում այս բոլոր սպառնալիքները և ի վիճակի չէր դիմակայել Նիկոլի դավաճանական ծրագրերին:

Եվ երբ 2019-ի ամռանը Փաշինյանը հայտարարեց, որ «Արցախը Հայաստան է», միտինգի մասնակիցները  դեռ չգիտեին, որ մեկ տարի անց նրանք կկորցնեն իրենց երեխաներին, եղբայրներին և հայրերին, իսկ Փաշինյանը կհայտարարեր, որ «Տեղ գյուղից այն կողմ Ադրբեջանն է»: Ընդամենը մեկ տարի առաջ նրանք չէին հասկանում, կամ չէին նկատում, կամ չէին ցանկանում նկատել, թե ինչ դավաճանական ծրագրեր էր իրականացնում Փաշինյանն իրենց դեմ:

Այսօր, երբ Նիկոլը փորձեց գնալ Սյունիք և հայտարարել, որ «Սյունիքը Հայաստան է և վերջ», Սյունիքի բնակիչները նրան թույլ չեն տվել անել դա, իսկ  իրենց քահանան Նիկոլին անգամ դուրս հրավիրեց եկեղեցուց: Սյունիքի բնակիչների այս պահվածքը պատահակա՞ն է: Կարծում եմ ՝ ոչ:

Պատմությունը ցույց է տվել, որ Սյունիքի բնակիչը «պետական ​​բնազդ» ունի, լավ է հասկանում, թե ով է կանգնած նրա դիմաց ու հերոսին տարբերում է դավաճանից: Եվ պատահական չէ, որ պատմականորեն վիճարկվող 3 տարածքներից՝ Նախիջևանից, Զանգեզուրից և Արցախից միայն Զանգեզուրն էր, որ մնաց Հայաստանի մաս: Քանի որ Սյունիքի բնակիչը չի հավատում գեղեցիկ խոսքերին: «Մայրական կաթի» հետ սյունեցի երեխան կլանում է «պետական ​​բնազդը» և իր նման վարքով իրոք Սյունիքը դարձնում է «Հայաստանի ողնաշարը»:

Պատմականորեն և՛ արցախցիները,  և՛ սյունեցիները նմանատիպ բնավորություններ ունեն, ավելին՝ Արցախն առավելություն ուներ քաղաքական, մշակութային և պատմական կենտրոնների քանակով, բայց զարմանալի չէ, որ հենց Սյունիքում հայտնվեցին Դավիթ Բեկը և Գարեգին Նժդեհը, քանի որ բացի «պետական բնազդից» «ինքնապահպանման բնազդ» է հարկավոր:

Երբ ներկայիս վարչապետը մայիսի 8-ին` Շուշիի ազատագրման օրը, նշանակեց դատական ​​նիստ, քրեական գործեր հարուցեց երկրորդ նախագահի, արցախյան պատերազմի հերոսների դեմ,  ինչպե՞ս կարող էր արցախցին չզգալ, որ դա ուղղված է իր դեմ:

Սակայն սյունեցին այս հարցում չի սխալվել, իսկ իմ խնդիրն այն չէ, որ մեր եղբայրներին հակադրեմ միմյանց: Մենք պետք է դաս քաղենք այս պատմությունից, պետք է եզրակացություններ անենք, որպեսզի ոչ ոք չկարողանա մեզ խաբել:

2000 տարի մեզ խաբել են, մենք կորցրել ենք մեր պատմական Հայրենիքի 90%, քանի որ մեզ մոտ «խաբվել թույլ չտվող բնազդը» բացակայում է, և եթե սյունեցիների մեծ մասը կազմեյին Հայաստանում և Արցախում, ապա այդպիսի մարդ, ինչպիսին է Նիկոլ Փաշինյանը, չէր գա իշխանության, ավելին՝ դավաճանի կերպար ունեցող անձը չէր կարող հասարակության մեջ թեկուզ չնչին աջակցություն ունենալ:

Տեսե՛ք, թե Սյունիքում ինչպիսի միասնություն կա. Սիսիանի, Կապանի, Մեղրիի, Գորիսի, Քաջարանի քաղաքապետերը դարձել են մեկ բռունցք: Նրանք իրենց շահերը դնում են մի կողմ, և պետական ​​բնազդն իրեցն մոտ սկսեց գերակշռել: Եվ եթե Արցախի ներկայիս նախագահ Արայիկ Հարությունյանն ունենար Սյունիքի քաղաքապետերի պետական ​​բնազդի գոնը 10%, մենք չէինք կորցնի Արցախը, Նիկոլի ոտքը չէր էլ կարող դնել Արցախ:

Սա այն դաժան ճշմարտությունն է, որին մենք պետք է դիմագրավենք, և պետք է եզրակացություններ անենք: Անհրաժեշտ է հիշել, որ Արցախը մեզ նույնպես հերոսներ է տվել՝ մարշալ Բաղրամյան և Բաբաջանյան, ադմիրալ Իսակով, Փիրումյան եղբայրներ և այլն: Բայց միևնույն ժամանակ, ցավոք, մենք չկարողացանք ձևավորել «հասարակության բնազդը դավաճանների դեմ»: Այս պատճառով է, որ մենք հայտնվեցինք այսօրվա իրավիճակում:

Այնուամենայնիվ, ցանկացած իրավիճակից կա ելք: Եթե, իհարկե, կարողանանք ճիշտ եզրակացություններ անել ու անկեղծ լինել ինքներս մեզ հետ: Միայն այս կերպ մենք կարող ենք դուրս գալ այս իրավիճակից ու վերականգնել մեր պետականությունը:

Հակառակ դեպքում, մենք շուտով կկորցնենք ամեն ինչ:

Սևակ Դանիելյան