Հանուն իր աթոռի Նիկոլը կոնսոլիդացնում է «5-րդ շարասյունը»` փորձելով շանտաժի ենթարկել ՌԴ-ին. Սյունիքը վտանգված է

Իր վերջին հարցազրույցում Նիկոլ Փաշինյանը մի շարք կարևոր ուղերձներ է հղել թե՛ Ռուսաստանին, և թե՛ իր «արևմտա-թուրքական» տերերին: Նախ և առաջ ընդգծենք այն փաստը, որ ինքնին հատկանշական էր Նիկոլի ընտրությունը հարցազրույց տալ ամերիկյան Պետդեպի կողմից ֆինանսավորվող լրատվամիջոցին: Սրանով Փաշինյանը ցույց տվեց, թե որտեղ են գտնվում իր անկեղծ պատկերացումներն ու նպատակները:

Սակայն մենք կուզենայինք առանձնացնել Փաշինյանի երկու կարևոր ուղերձները, որոնցով, մի կողմից, նա փորձեց նյարդայնացնել ՌԴ-ին, իսկ մյուս կողմից` դրական ազդակներ ուղարկել Արևմուտքին:

Նախ և առաջ, Փաշինյանը փաստացի ասաց, որ Խծաբերդի դեպքերն ապացուցեցին, որ ռուս խաղաղապահներն ի վիճակի չեն ապահովել արցախցիների անվտանգությունը: Ավելին, ըստ Փաշինյանի` փաստորեն խաղաղապահներն ապակայունացնող և Արցախի Պաշտպանության բանակի գործողությունները կաշկանդող երևույթ են:

Եվ երկրորդը, Փաշինյանն, իր սովորության համաձայն, առանց մեկ վարկյան անգամ կաշկանդվելու «Ազատության» եթերում ստեց, նշելով, որ հայկական ուժերի հետ մեկտեղ շրջափակման մեջ էին հայտնվել նաև ռուս խաղաղապահները:

Փաշինյանի սուտն այնքան աղաղակող էր, որ ռուսական կողմը ստիպված էր արձագանքեր դեռևս ՀՀ վարչապետի պաշտոնը զբաղեցնող անձի խոսքերին և ընդգծել, որ ՀՀ ղեկավարն ամերիկյան «Ազատություն» ռադիոկայանին տված հարցազրույցում կեղծ տեղեկություններ է հնչեցրել:

Ավելին, Փաշինյանի հայտարարությանը, ռուսական կողմից բացի, արձագանքեց նաև Պետդեպը, ով իր ներկայացուցչի շուրթերով հնչեցրեց Փաշինյանի խոսքերի ենթատեքստը, ընդգծելով, որ ռուս խաղաղապահներն ապակայունացնող դեր են կատարում Արցախում:

Պետք չէ երկար խոսել այն մասին, թե ինչու են ռուս խաղաղապահների առկայությունից բողոքում ամերիկացիները: Հարկավոր է ուղղակի նայել, թե ինչ է կատարվում Բելառուսում, Ուկրաինայում, Վրատսանում և Մոլդովայում, որպեսզի հասկանալի դառնա, որ Արևմուտքը և Ռուսաստանը գտնվում են «սառը պատերազմում» և պայքարում միմյանց դեմ բոլոր ճակատներում:

Արևմուտքը կցանկանար տեսնել մեր տարածաշրջանում ռուս-թուրքական ուղղակի բախումը: Սա նոր ճակատ կլիներ ՌԴ-ի դեմ գլոբալ պայքարի շրջանակներում, իսկ այն փաստը, որ այդ բախման թաթերաբեմը դառնալու է նաև Հայաստանը և, մասնավորապես, Սյունիքը, մեղմ ասած, չի հետաքրքրում պաշտոնական Վաշինգտոնին:

Սակայն ակնհայտ է, որ Արևմուտքում անհանգստացած են Փաշինյանի հետագա ճակատագրով, որովհետև իր` իշախանությունից զրկվելու պարագայում, կտապալվեն իրենց ծրագրերը թե՛ մեր երկրի մասով, թե՛ առհասարակ` տարածաշրջանի մասով:

Հենց այդ պատճառով է, որ Արևմուտքը, Փաշինյանի հետ միասին, Հայաստանում ձևավորում է նոր հակառուսական կոալիցիա` իշխանության և մի շարք հակառուսական մարդ-կուսակցությունների հետ: Արևմուտքին չի հետաքրքրում, որ այդ կուսակցությունների անդամները կարող են բոլորը միասին տեղավորվել «մեկ Ժիգուլիի բագաժնիկում»:

Իրենց նպատակն է ցույց տալ, որ բացի ազգային ժողովրդական ընդդիմությունից Հայաստանում կա նաև այլ ընդդիմություն, որը «Փաշինյանի գրպանում է»` «Սասնա Ծռեր», Գուրգեն Արսենյան, Լևոն Շիրինյան, «Հանրապետություն» կուսակցություն, «ՔՈ» կուսակցություն:

Սրանք այն մարիոնետներն են, որոնք 2,5 տարի, ապահովելով «լրատվական աղմուկը», թույլ էին տալիս, որպեսզի Փաշինյանը «դուխով» իրականացնի իր կործանարար քաղաքականությունը: Սակայն հիմա, երբ Փաշինյանի քաղաքականության արդյունքերն ակնհայտ են հասարակության ճնշող մեծամասնության համար, թե՛ Արևմուտքը, և թե՛ Թուրքիան գիտակցում են, որ Փաշինյանին հաշված օրեր են մնացել, և այս պարագայում պետք է գոնե փորձել փոխարինել իրեն մեկ այլ անձով, որը կպահպանի Նիկոլի քաղաքական և դիվանագիտական ուղվածությունը:

Թուրքերի համար սա շատ կարևոր է, որպեսզի իրենք կարողանան, մի կողմից, առիթ ստանալ պատերազմ սկսել և գրավել ողջ Արցախը` ընդլայնելու համար Ադրբեջանը Նախիջևանի հետ կապող միջանցքը, իսկ մյուս կողմից` այդ բախման արդյունքում փորձել մինչև 2021 թվականի մարտը (ռուս-թուրքական պայմանագրի 100-ամյակի օրը) լուծել Զանգեզուրի խնդիրը, դրանով իսկ, փաստորեն, դուրս մղելով Ռուսաստանին Հարավային Կովկասից:

Փաշինյանը դեռ չի ավարտել իր արևմտա-թուրքական հովանավորների ծրագիրը. Զանգեզուրը դեռ հայկական է: Դրա համար էլ նա կառչած է իշխանությունից:

Նիկոլին ատում է հայ ժողովուրդը, Նիկոլին ծաղրում են Ադրբեջանում, ռուսական իշխող վերնախավը բացահայտ հակակրանք ունի Նիկոլի նկատմամբ: Միակ կենտրոնը, որին Նիկոլը դեռ անհրաժեշտ է, Թուրքիան է: Հայ ժողովուրդը պետք է գիտակցի, որ Նիկոլի` իշխանության մնալը բխում է Թուրքիայի շահերից, իսկ Սյունիքի կորուստը կարող է հանգեցնել նոր ցեղասպանության:

Հայաստանի պատմության բոլոր նախորդ ընդդիմադիր շարժումներն ունեցել են քաղաքական, սոցիալական կորիզ: Սակայն այսօրվա ընդդիմադիր շարժումը 1988 թվականի շարժման պես ունի ազգային ազատագրական հենք: Եթե Նիկոլ Փաշինյանը չի հեռանում, և մենք 2021 թվական մտնում ենք` լսելով իր ամանորյա ուղերձը, կամ որևիցէ մի այլ անձի ուղերձը, ով ներկայացնում է Փաշինյանի թիմը, կամ որի ետևում կանգնած է վերոնշյալ «թուրքական 5-րդ շարասյունը», ապա դա լինելու է հայկական պետականության ֆիզիկական ոչնչացման վերջին ակորդներից մեկը:

Եվ պետականությունը կընկնի այնպես, ինչպես ընկավ Արցախյան պետականությունը:

Սևակ Դանիելյան