Միքայել Արզումանյանին և Վաղարշակ Հարությունյանին պետք է դատի ռազմական տրիբունալը

Երբ ռուս լրագրող Վլադիմիր Սոլովյովը իր Telegram-ում մի քանի օր առաջ հայտնեց Նիկոլ Փաշինյանի հրաժարականի մասին, ինչպես իշխանական լրատվամիջոցները, այնպես էլ վարչապետի մամուլի քարտուղարը շատ արագ արձագանքեցին այս լուրերին:

Երբ սկսվեց տեղեկություն տարածվել այն մասին, որ Խծաբերդի շրջանում մեր զինվորները գերեվարվել են, ոչ վարչապետի մամուլի քարտուղարը, ոչ էլ Հայաստանի Պաշտպանության նախարարությունը, կամ ոչ էլ Արցախի Պաշտպանության բանակը չարձագանքեցին լուրերին, մինչև Ադրբեջանը տեսանյութ ցույց չտվեց նոր գերիների հետ: Բացի այդ, ոչ մի մեկնաբանություն չկար նաեւ այն մասին, որ գերեվարված զինվորներից 11-ին սպանել են:

Այն փաստը, որ Արցախյան պատերազմից հետո ոչնչացվել է հայկական երկրորդ պետականությունը, և այն փաստը, որ Հայաստանի պետականությունն ամեն օր ավելի ու ավելի է ոչնչացվում, ոչ մեկի համար գաղտնիք չէ: Սակայն դա չի նշանակում, որ Խծաբերդի մոտ տեղի ունեցածը ռազմական հանցագործություն չէ: Եթե Հայաստանի և Արցախի բանակի ղեկավարները չեն կարող լուծել նվազագույն խնդիրները, դա նշանակում է, որ նրանց գոնե պետք է պաշտոնանկ անել։ 

Եթե պարզվի, որ Խծաբերդի մերձակայքում մեր զինվորներին հրահանգվել է լքել դիրքերը, քանի որ տարածքն անցնում է Ադրբեջանի վերահսկողության տակ, և հրամանատարը չի կատարել այդ հրամանը, ապա նրան պետք է դատի ռազմական տրիբունալը:

Եթե Հայաստանի և Արցախի պաշտպանության նախարարները գիտեին, որ դիրքերը անցնում են Ադրբեջանի վերահսկողության տակ և դեպքի վայրում տեղյակ չէին պահում զինվորներին, ապա նախարարներն իրենք պետք է դատվեն, և նրանց պետք է դատի ռազմական տրիբունալը ՝ ըստ պատերազմական ժամանակների օրենքների:

Առաջին հայացքից, և ելնելով նախարարությունների երկօրյա լռությունից, տպավորություն է ստեղծվում, որ գործ ունենք բանակների և հայոց պետականության միտումնավոր ոչնչացման հետ: Եթե այդ նախարարներին աշխատանքից չեն ազատում այն պատճառով, որ մենք 160 նոր գերի ենք ստացել, ապա սա հերթական հարվածը կլինի մեր երկրին:

Անհրաժեշտ է հասկանալ, որ բանակի ղեկավարության թուլությունը, երկու երկրների կառավարությունների «քաղաքական իմպոտենտությունը» ստեղծել են ոչ միայն իրավիճակ, երբ Հայաստանի անվտանգությունը երաշխավորվում է ՀԱՊԿ-ին անդամակցությամբ, այլ նաև իրավիճակ, երբ Թուրքիայի և Ադրբեջանի «տարածաշրջանային ախորժակները» մեծանում են, ինչը իր հերթին սպառնում է յուրաքանչյուր քաղաքացու կյանքին:


Ո՛չ Միքայել Արզումանյանը, ո՛չ Վաղարշակ Հարությունյանը, ո՛չ էլ առավել եւս Արայիկ Հարությունյանը և Նիկոլ Փաշինյանը արժանի չեն, որ իրենց համար վտանգվի թեկուզ մեկ միջատի կյանք, էլ չենք ասում մեր հերոս զինվորների կյանքը, և առավել եւս՝ մեր պետական սահմանների անվտանգության մասին:

Սևակ Դանիելյան