Փաշինյանի «բոլշեւիկյան» կարգախոսները պետք է ուղղել իր ու իր թիմի դեմ. իրենց ունեցվածքը պետականացվելու է

5 միլիարդ դոլարով Արցախը հանձնած անձը չի ցանկանում լքել իր պաշտոնը: Իր հրաժարականը պահանջում են բոլորը՝ նախկին նախագահներից, մինչևՀունահայոց թեմի առաջնորդական տեղապահը: Գործող նախագահից, մինչև մեր սփյուռքի մի քանի տասնյակ կառույցներ: Նիկոլ Փաշինյանն այսօր ապավինում է միայն իրավապահ մարմիններին, խորհրդարանում իր խմբակցությանը և այն ամբոխի վրա, որը դեռ սպասում է «թալանի վերադարձին»:

Ակնհայտ է, որ Փաշինյանը չի ուզում հանձնվել, և հենց դրա համար է, որ մի կողմից նա ճնշում է գործադրում այն համայնքների ղեկավարների վրա, որոնք պահանջում են իր հրաժարականը, իսկ մյուս կողմից, ստիպում է այլոց կազմակերպել ակցիաներ՝ ի աջակցություն իրեն: Ավելին, շրջանառության մեջ է դրվել այն թեզը, որ իբր «նախկինները» ցանկանում են վերադառնալ իշխանության՝ ժողովրդին կրկին «թալանելու» համար: Ես կցանկանայի ավելի մանրամասն անդրադառնալ այս թեմայի որոշ ասպեկտներին:

Յուրաքանչյուր նոր ձայնագրության հրապարակումն ավելի ու ավելի քիչ կասկած կթողնի, որ պատերազմն ընթանում էր հստակ սցենարով, որն անձամբ ղեկավարում էր Նիկոլ Փաշինյանը: Այնուամենայնիվ, այս սցենարի իրականացումը սկսվեց սեպտեմբերի 27-ից շատ ավելի առաջ:

2 տարի առաջ, երբ 5 միլիարդի թեման դեռ հայտնի չէր հասարակության լայն շերտերին, Փաշինյանն ու իր թիմն արդեն ծրագիր էին կազմել ոչ միայն Ղարաբաղի 7 շրջանները տալ թշնամուն` գումարի դիմաց, այլև սեփականության լայնածավալ վերաբաշխում իրականացնել այդ գումարների հաշվին:

2 տարի շարունակ Փաշինյանի թիմն իրականացրել է մի շարք ծրագրեր, որոնց նպատակն էր այնպիրի պայմաններ ստեղծել երկրում, որ կապիտալը փախնի Հայաստանից: Հիշեք բանկային գաղտնիքի վերացման մասին օրենքը, գույքահարկի բարձրացումը, գույքի բռնագանձման մասին օրենքները: Այս բոլոր նախաձեռնությունները տրամաբանորեն կհանգեցնեին կապիտալի արտահոսքի, և հայկական կապիտալի տեղը պետք է զբաղեցներ նշված թուրքական կապիտալը:

Երկիրը կանգնելու էր փլուզման եզրին, իսկ Փաշինյանը «որպես մեսիա» բերելու էր 5 միլիարդ թուրքական փողը եւ ժողովրդին ցույց էր տալու, որ նա «երկիրը փրկեց սնանկացումից»: Փաստացի, Փաշինյանի ծրագիրը ենթադրում էր երկրից հայկական կապիտալի դուրսբերում և այն թուրքական կապիտալով փոխարինում:

Այս ամենի գինն Արցախն էր, ինչպես նաև մեր 5 հազար հերոսների կյանքը, 10 հազար վիրավորների առողջությունը, տասնյակ հազարավոր փախստականները և Ղարաբաղում տարած հաղթանակներով ձևավորված հայկական ինքնագիտակցության փլուզումը:

Այս առումով իրավիճակից դուրս գալու մեկ այլ տարբերակ էլ կա. Նիկոլ Փաշինյանի ամբողջ ունեցվածքը և նրա ընտանիքի ունեցվածքը (ինչպես բաց, այնպես էլ թաքնված ակտիվները) պետք է ազգայնացվեն: Պետք է ազգայնացվեն նաև նրա թիմի անդամների ողջ ունեցվածքն ու կապիտալը. թանկարժեք արտասահմանյան մեքենաներից, մինչև Ձորաղբյուրի տները պետք է ազգայնացվեն:

Արցախի համար ստացված 5 միլիարդը և նշված գումարները բավական կլինեն վիրավորների ու զոհերի ընտանիքների կարիքները հոգալու, փախստականների համար տներ կառուցելու համար: Այս գումարը հնարավոր կլինի նաև մեր բանակի համար նոր սպառազինություններ գնել, ինչպես նաև Արցախի այն հատվածում, որը մնաց մեր վերահսկողության տակ, նոր ներդումային ծրագրեր իրականացնել:

Փաշինյանի խմբակցության անդամները, ուժային կառույցների աշխատակիցներն ու ղեկավարները, պետական պաշտոնյաները, համայնքների որոշ ղեկավարները պետք է իմանան, որ եթե նրանք շարունակեն աջակցել Նիկոլին, նրանց ունեցվածքը նույնպես պետականացվելու է:

Դավաճանությունը պետք է պատժվի: Ուստի բոլորը պետք է ընտրություն կատարեն. կա՛մ նրանք կաջակցեն ժողովրդին, կա՛մ Փաշիյանի հրաժարականից հետո նրանք իր հետ միասին կկորցնեն սեփական ունեցվածքը:

Սևակ Դանիելյան