Գեներալը՝ սերմացու գողացող մուկ, գիտնականը՝ առավոտից երեկո սուրճ խմող անբան, արդյունավետ քաղաքական առաջնորդը՝ մարդասպան. Միաժամանակ՝ Առաքիչը՝ էկոնոմիկայի նախարար և այլն

Միաժամանակ՝

Առաքիչը՝ էկոնոմիկայի նախարար:

Չստացված դերասանը՝ քաղաքապետ:

Կյանքում որևէ բան չստեղծած ակտիվիստը՝ գերատեսչության ղեկավար:

Աշխատանքային փորձ չունեցող ու դեռ թացը չորից չտարբերող երտասարդը՝ պատգամավոր:

 

«Նոր Հայաստանը» բնորոշող այս ալոգիզմները կարելի է անվերջ շարունակել: Դրանց բոլորի տարածումը, արմատավորումն ու որպես ամենաբարձր աստիճանի ճշմարտություն ներկայացնելը հանգեցրել է Հայաստանում արժեհամակարգային ճգնաժամի, տգիտության իդեալիզացմանը, աղքատության փառաբանմանը:

 

Այն, ինչ ունենք այսօր, այն անբարոյական պարտությունը, որը կոտրեց ժողովրդի ու պետության ողնաշարը, Հայաստանում առկա ավանդույթների, պետական ու քաղաքական ինստիտուտների, ուժային, ակադեմիական կառույցների նպատակային արժեզրկման քաղաքականության հետևանք է: