Կարո՞ղ է արդյոք Էդմոն Մարուքյանի թիմը դառնալ ընդդիմություն (Տեսանյութ)

Այսօր քննարկման թեմաներից է դարձել նաև այն հարցադրումը, թե կարո՞ղ է արդյոք Լուսավոր Հայաստանը ապագա ԱԺ-ում ստանձնել ընդիմության դերը:

Պետք է նշել, որ դրան չեն հավատում ոչ միայն քաղաքական լայն շրջանակները, այլև հանրության քաղաքականությունից հեռու շրջանակները:

Պատճառները շատ տարբեր են, սկսած արտաքին ընկալումներից, վերջացրած այս ուժի քաղաքական հռետորաբանական մի շարք ձևակերպումների պատճառներով, և իրենց անցյալով ու ծագումնաբանության պատճառով:

Նախ սկսենք նրանից, որ այս ուժը մինչ այսօր հստակ չի կարողանում նշել, թե նրանք կո՞ղմ էին ապրիլյան հեղափոխությանը, թե՝ ոչ:

Բոլորն են հիշում, թե ինչպես էր համոզում Մարուքյանը Փաշինյանին՝ հրաժարվել հեղափոխական գործողություններից: Հետո նույնիսկ Սերժ Սարգսյանն էր հորդորում Մարուքյանին, որպեսզի վերջինս իր հեղափոխական գործընկերոջը «փողոցից հետ բերի խորհրդարան»:

Հետո Մարուքյանը և իր թիմը մինչև վերջին պահը չէին ողջունում Փաշինյանի գործողությունները: Ավելին, երբ «5 րոպե առաջ» հեղափոխությանը միացավ ԲՀԿ-ն, նույնիսկ այդ ժամանակ էլ Մարուքյանը մնացել էր «հակահեղափոխական» դիրքերում:

Հեղափոխությունից «5 րոպե անց», երբ նույնիսկ ՀՅԴ-ն էր միացել այդ հոսանքին, Մարուքյանը ամոթխած դեմքով ստիպված սկսեց պաշտպանել Փաշինյանին, բայց արդեն ուշ էր:

Վերջինս արդեն հայտարարում էր, որ «Ելք» դաշինքն այլևս անցյալում է: Բայց սեպտեմբերին, Երևանի ավագանու ընտրությունների ժամանակ, Մարուքյանն ու Արամ Զավենիչը սկսեցին հանդես գալ «հեղափոխական» հռետորաբանությամբ: Ճիշտ է, դա Փաշինյանի վրա ոչ մի ազդեցություն չթողեց, և նա իր նախկին գործընկերներին իր հետ չվերցրեց՝ համարելով նրանց «սևեր»:

Այդ ժամանակ էլ Մարուքյանը հասկացավ, որ եկել է «ինքնուրույն գլուխը քորելու» ժամանակը:

Եվ անցած խորհրդարանական ընտրություններին նա մասնակցում էր արդեն «կառուցողական» ընդիմության դիրքերից:

Հայ հանրությանը շատ լավ հայտնի է, թե ինչ է դա նշանակում: Փաստացի Մարուքյանի, Շիրինյանի և մյուս քաղաքական «սպոյլերների» կարգախոսները նույնն էին: Թևավոր ձևով ասած, նրանցից ամենաանկեղծը Շիրինյանն էր, ով ջավախեցու միամտությամբ մերկացրել էր իր իրական կարգախոսը՝ «Այլընտրանք՝ այո, ընդիմություն՝ ոչ» եզրույթով: Եզրույթ, որով իրականում գործում էր նաև, իբր միամիտ, լոռեցի Էդմոնը: Սակայն բանից պարզվեց, ներկայումս կամ լոռեցիներն են արդեն շուստրիացել, կամ Մարուքյանն է կեղծում, որ լոռեցի է:

Քանզի, Ինչով էր Էդմոնն ավելի արժանի Շիրինյանից, Արամ Զավենիչից, կամ մյուս «սպոյլերներից», պարզ չէ:

Կարծում ենք, որ դրա գաղտնիքը կբացահայտվի ոչ հեռու անցյալում, քանզի փոքրիկ Հայաստանում նման գաղտնիքները երկար փակի տակ չեն մնում:

Նախկին քաղաքական նախագծերի բացահայտման օրինակները վկա:

Այնպես որ, Լուսավորի «ընդդիմադիր» լինելու գաղափարին Հայաստանում ոչ ոք չի հավատում: Ավելի շատ, ասենք, Ալեն Սիմոնյանը կարող է դառնալ Միրզոյանին ընդդիմադիր, քան՝ Մարուքյանը նրանցից որև է մեկին, եթե իհարկե նրան Փաշինյանը չխնդրի :

Սա է իրականությունը:

Արտակ Հակոբյան

Հ.Գ.1, Իսկ թե ինչ էր իրականում Փաշինյանը մտածում Մարուքյանի մասին, նա անկեղծորեն ներկայացրեց Վանաձորում, քաղաքային ընտրությունների ժամանակ, երբ «Ելք»-ի քաղաքական իշխանական բիզնես-նախագիծը դեռ հայտնի չէր:

Հ.Գ. 2. Հետաքրքիր է, որ այս ելույթից ընդամենը մեկ տարի անց Մարուքյան և Փաշինյանը հայտնվեցին նույն դաշինքի կազմում։