Փաստորեն հայ գերիներին Ադրբեջանից ազատում է ոչ թե Հայաստանը, այլ Լիբանանը…
Երեկ հայտնի դարձավ, որ Մարալ Նաջարյանի գերությունից ազատման հարցն ադրբեջանական բանտից լուծել է ոչ թե Հայաստանը, այլ Լիբանանը: Հիշեցնենք, որ Մարալ Նաջարյանը ոչ թե հայաստանցի էր, այլ Լիբանանի քաղաքացի, ով որոշել էր պատերազմից առաջ վերաբնակվել Շուշի քաղաքում: Սակայն պատերազմից հետո նա հայտնվել էր ադրբեջանական գերության մեջ, և Բաքվի իշխանությունները մտադիր էին նրան դատել իբրև ահաբեկիչ:
Դժվար է ասել, թե հայկական կողմից ինչ ջանքեր էին գործադրվել Մարալին ազատելու համար: Պարզ է մեկ բան, որ այդ ջանքերը արդյունք չեն տվել: Մինչդեռ երեկ հայտնի դարձավ, որ Մարալն ազատության մեջ է, և նրա հարցը լուծել է ոչ թե Հայաստանի, այլ Լիբանանի կառավարությունը:
Եթե հաշվի առնենք նաև այն, որ մնացած մյուս գերիների հարցն առավելապես լուծել էր Ռուսաստանի կառավարությունը, ապա ստացվում է, որ հայ գերիների խնդիրները լուծում են ոչ թե Հայաստանի, այլ օտարերկրյա իշխանությունները: Փաստորեն ստացվում է, որ երկրիրը պարտության մատնած Փաշինյանի իշխանությունն ունակ չէ լուծել նույնիսկ տարրական հումանիտար խնդիրներ: Էլ ուր մնաց, որ նա կարողանա լուծել ավելի լուրջ խնդիրներ:
Սակայն ամենատարակուսելին այն է, որ, ըստ որոշ հարցումների, հայ հանրության 1/3-ը համարում է, որ Փաշինյանը Հայաստանը զարգացման ճիշտ ուղղիով է տանում: Այստեղ է, որ առաջանում է հռետորական հարց. կարո՞ղ է արդյոք Հայաստանն ունենալ ապագա այսպիսի հանրային մթնոլորտում: Ինչպես ասում են մեկնաբանություններն ավելորդ են:
Արտակ Հակոբյան
Հետևեք մեզ Facebook-ում