Մարդ, ով 2 անգամ փորձեց ռազմական հեղաշրջում իրականացնել, այսօր խոսում է «ռազմական հեղաշրջումների վտանգների» մասին. խելքի աշեցեք

Երեկ ՀՀ առաջին նախագահ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը հանդես եկավ հայտարարությամբ, որով փաստացի դատապարտեց Հայաստանում ռազմական հեղաշրջման հնարավոր փորձը: Առաջին նախագահն իր հայտարարությամբ աջակցություն հայտնեց Նիկոլ Փաշինյանին՝ համարելով, որ այս ճակատագրական պահին նրան պետք է օգնել: Մի կողմ թողնենք, թե ինչն է դրդել Տեր-Պետրոսյանին նման հայտարարության անելը, այս մասին կխոսենք մեր հաջորդ հոդվածներից մեկում: Այստեղ մենք կփորձենք բացահայտել այս խնդրի բարոյական կողմը:

Գաղտնիք չէ, որ 1996-ի նախագահական ընտրություններից հետո, երբ բոլորն արդեն գիտեին, որ ընտրությունների արդյունքները կեղծված են, քաղաքական ճգնաժամի լուծումն իրականում իրականացրեց բանակը, որը շրջանառության մեջ դրեց այն թեզը, որ «եթե նույնիսկ ընդդիմությունը 100 տոկոսով քվե հավաքեր ընտրությունների ժամանակ, ապա բանակը միեւնուն է չէր ենթարկվի իրենց»:

Քաղաքագիտական տարրական ճշմարտությունն այն է, որ 1996-ին Հայաստանում տեղի ունեցավ ռազմական հեղաշրջում, որի արդյունքում կեղծիքների միջոցով ընտրված Տեր-Պետրոսյանը պահպանեց իր իշխանությունը: Այդ օրերին Տեր-Պետրոսյանը չէր խոսում «ռազմական հեղաշրջման վտանգների» մասին, այլ ընդհակառակը՝ նա ողջունում էր այդ հեղաշրջումը: Նա ողջունեց այն, քանի որ հեղաշրջման նպատակը Տեր-Պետրոսյանին իշխանության մեջ պահելն էր: Իհարկե, 2 տարի անց նույն բանակը նրան հեռացրեց իշխանությունից, բայց սա արդեն այլ խոսակցության թեմա է, պարզապես պետք է փաստենք, որ 1996-ին Տեր-Պետրոսյանը փաստորեն ողջունեց Հայաստանում տեղի ունեցած ռազմական հեղաշրջումը:

Հենց դրա համար  նրա «լեզուն կարճ էր» 1998-ին, երբ նա վախեցավ հեռացնել ուժային գերատեսչությունների ղեկավարներին իրենց պաշտոններից և ինքնակամ հեռացավ:

Երկրորդ անգամ Տեր-Պետրոսյանը փորձեց իրականացնել ռազմական հեղաշրջման փորձ 2008-ի փետրվար-մարտ ամիսներին: Ավելին, նա դա արեց բաց տեքստով, երբ հրապարակում գոռում էր «Մանվել, Մանվել», «Գագիկ, Գագիկ»՝ հուսալով, որ այդ գեներալները բանակի մի մասը դուրս կբերեն կառավարության դեմ: Փաստորեն, նույնիսկ այդ ժամանակ Տեր-Պետրոսյանը ոչ մի վատ բան չէր տեսնում ռազմական հեղաշրջման մեջ՝ համարելով, որ այդ ժամանակ «բանակը պետք է միանա ժողովրդին»: Այն փաստը, որ դա ռազմական հեղաշրջման դասական փորձ էր, նույնպես երկրորդ տեսակի մեկնաբանություն չունի, քանի որ բոլոր ռազմական հեղաշրջումներն իրականացվում են «ժողովրդի անունից»:

Այսօր, երբ ՀՀ Զինված ուժերի Գլխավոր շտաբը փաստացի դուրս եկավ Փաշինյանի դեմ, սա մեծ անհանգստություն առաջացրեց Տեր-Պետրոսյանի մոտ, նա անհանգստացած է իր «հոգեզավակի» ճակատագրով: Ըստ Լեւոնի՝ նախորդ 2 ռազմական հեղաշրջումները (մեկը հաջող (1996), իսկ մյուսը՝ ոչ (2008)) «բարի նպատակներ» ունեին, իսկ ներկայիս փորձը, ըստ նրա, կարող է վտանգել Հայաստանի ապագան, քանի որ «աշխարհում շատ օրինակներ կան, որոնք ապացուցում են դա»:

Հայ քաղաքական գործիչների ողբերգությունն այն է, որ նրանք անկեղծորեն հավատում են, որ «քաղաքականությունն անբարոյականություն է», և որքան ավելի անբարոյական լինես, այնքան ավելի հզոր  քաղաքական գործիչ կհամարվես: Տեր-Պետրոսյանը հենց այս մթնոլորտի արգասիքն է, այդ իսկ պատճառով հայ ժողովուրդը խիստ բացասական վերաբերմունք ունի «դասական» քաղաքական գործիչների նկատմամբ: Քանի որ մարդիկ տեսնում են, թե ինչպես են, ելնելով իրենց անձնական շահերից, «քաղաքական գործիչները» փոխում իրենց տեսակետները: Եվ զարմանալի չէ, որ Փաշինյանը, որպես Տեր-Պետրոսյանի հոգեզավակ այս «արժեհամակարգի» դասական կրողներից է: Այդ իսկ պատճառով էլ  Հայաստանը  հայտնվել է այնպիսի ծանր իրավիճակում: 

Նման մարդկանց իշխանության պայմաններում Հայաստանը կունենա միայն բացասական արդյունքներ, և քանի դեռ մենք այդ մարդկանց չենք հեռացնում Հայաստանի քաղաքական դաշտից, «խրոնիկական քաղաքական ճգնաժամը» չի ավարտվի:

Սա է իրականությունը

Արտակ Հակոբյան