Ոչ թե «մեղավոր ենք», այլ` «մեղավոր ես» եղբորդ առաջ Շուշիի համար. Լուսանկար

Երեկ Արամ Զավենի Սարգսյանը Վազգեն Սարգսյանի ծննդյան առթիվ կրկին հայտնվել էր լրագրողների ուշադրության կենտրոնում: Եվ նրա ամենագլխավոր քայլը կայանում էր նրանում, որ նա կարևոր էր համարել այդ օրը լինել Փաշինյանի կողքը, այն Փաշինյանի, որի կառավարման արդյունքում Հայաստանը ջախջախիչ պարտություն կրեց Ադրբեջանից, մենք կորցրեցինք Արցախի տարածքի մոտ 70 տոկոսը, պատերազմում զոհվեց ավելի, քան 5000 երիտասարդ, ստացանք 10000 հազար հաշմանդամ երիտասարդներ: Իսկ թշնամուն անցած Շուշիում պղծեցին Վազգեն Սարգսյանի արձանը:

Այս ամենից հետո Վազգեն Սարգսյանի եղբայր աշխատող Արամ Զավենիչն անամոթաբար, ուրանալով իր եղբոր ձեռքբերումներով կանգնած է Փաշինյանի կողքը և մի հատ էլ հոխորտում է բոլորին, իբր մենք բոլորս ենք մեղավոր այս ամենի համար:

Հիտլերյան Գերմանիայի պրոպագանդային նախարար Գեբելսը կնախանձեր Արամ Զավենիչին նման փարիսեության համար: Բայց պետք է նշել, որ հայկական ավանդական արժեքների մեջ նման կեցվածքը նույնպես նորույթ է: Այս մարդու բարոյական նորմերն ու բարքերը 180 աստիճանով շուռ են տված: Ասել այդ մարդուն «անամոթ», նշանակում է ոչինչ չասել: Դեռ մի կողմ թողնենք երկրի, հայրենիքի հարցը, զուտ մարդկային կենցաղային տեսակի վարքի տեսանկյունից այս մարդը պարզապես պետք է բացասական կերպարի դեր կատարի մեր հանրության համար:

Ոմանք այս պատմությունը համեմատում են «Սարոյան եղբայրներ» պատմության հետ, բայց «Սարոյան եղբայրներ» պատմության մեջ միտք կար. եղբայրներն անկեղծորեն գտնվում էին տարբեր աշխարհայացքային տիրույթներում ու անկեղծ էին իրենց մղումներում:

Հայտնի է, որ Վազգենը մերժում էր բոլոր տիպի սեռական, և ապազգային այլ արժեքներն ու անչափ կարևորում էր հայ-ռուսական, հատկապես ռազմական համագործակցության գաղափարները: Արամ Զավենիչի տեսակետները 180 աստիճան տարբեր են իր եղբոր տեսակետներից: Արամ Զավենիչի ընկերները Շուշիին «Շուշա» ասողներն են: Եվ այս ամենից հետո այս անձնավորությունը հանդըգնում է մեզ բոլորիս մեղավոր համարել ու նշում իր եղբոր ծննդյան օրը:

Մի՞թե սա չի նշանակում, թե ինչ բարոյալքման եզրին է կանգնած Հայաստանը: Մի՞թե այս բարոյական անկման պատճառով չէ, որ մենք կորցրեցինք մեր Արցախի մեծ մասը: Ահա այս ամենի մասին մենք պետք է մտածենք ապագա Հայաստանում: Որ հետո չասեն, թե «դե հա, Արամ Զավենիչը Վազգենի եղբայրն է, պետք է ներել»:

Նման սրիկաների ներման պատճառով է, որ մենք կանգնած ենք մեր պետականության կորստի եզրին: Եվ եթե մենք չփոխվենք մեր պատկերացումների մեջ, ապա Արցախից հետո կկորցնենք նաև Հայաստանը և կփակենք հայոց պատմության էջը:

Դավիթ Մկրտչյան