Արայիկ Հարությունյանը Հայաստանի երկրորդ ու երրորդ նախագահների խոսքերից հետո ասելիք չունի՞

Սերժ Սարգսյանի երեկվա հարցազրույցում, ինչպես նաև երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի մի շարք հարցազրույցներում «կարմիր թելով» անցնում էր այն թեզը, որ նույնիսկ պատերազմի ժամանակ, երբ նախկին նախագահները Արցախում էին, Արցախի նախագահ Արայիկ Հարությունյանը հրաժարվեց հանդիպել նրանց հետ՝ արդարացնելով սեփական դիրքորոշումը տարբեր պատճառներով:

Այն փաստը, որ Արայիկ Հարությունյանի նման պահվածքը պայմանավորված էր Նիկոլ Փաշիյանի գործոնով, պարզ է բոլորի համար: Այնուամենայնիվ, այստեղ պետք է ասել, որ իրականում, երբ Արցախի ապագայի համար վտանգավոր և որոշիչ պահին Ղարաբաղի նախագահը հրաժարվում է օգտվել Հայաստանի նախկին երկու նախագահների օգնությունից, ովքեր զգալի մասնակցություն են ունեցել Արցախի պետականության ձևավորման եւ կայացման գործում, ցույց է տալիս ներկայիս իշխանությունների իրական դեմքը:

Հասկանալի է, որ նման իշխանության համար երկրի անվտանգությունը, նրա սահմանների ամբողջականությունը պակաս նշանակալի երեւույթներ են, քան իրենց սեփական շահը: Բայց մի բան ուղղակի ապշեցնում է. փաստորեն Արայիկ Հարություննան ավելի շատ վախենում էր Նիկոլ Փաշինյանից, քան սեփական ժողովրդից: Փաստորեն, նա ավելի շատ վախենում էր Նիկոլից, քան այն փաստից, որ նա պատասխան կտա հայ ժողովրդի պատմության առջեւ:

Նման մարդիկ իսկապե՞ս հավատում են, որ կարող են անպատիժ մնալ այնպիսի աղետից հետո, որը բերեցին մեր գլխին: Եվ այս ամենից հետո գործող իշխանություննրի հետ հույս կապելը արդյո՞ք չի նշանակում «քաղաքական ինքնասպանություն» գործել:

Այն մարդիկ, ովքեր այս կամ այն ​​կերպ համագործակցում են Հարությունյանի ու Փաշինյանի հետ, չեն էլ պատկերացնում, թե իշխանափոխությունից հետո ինչ է գալու իրենց գլխին:

Սակայն «հայ դատը» յուրաքանչյուրին իր տեղը կդնի: Եվ այն դա անելու է նրա համար, որ բոլորն իմանան, որ «պետության ճակատագրի հետ խաղերը» չեն կարող անպատիժ մնալ: Եվ այս տեսանկյունից ոչ գործող իշխանպւթյունը, ոչ էլ նրանք, ովքեր բացահայտ կամ ծածուկ կերպով համագործակցում են դրա հետ, այլ բան չեն ունենալու, քան մռայլ ապագա:

Սա՛ է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան