Այն, ինչ ասեց Անուշ Բեղլոյանն Արցախի վերաբերյալ, Նիկոլ Փաշինյանի տեսակետն է. Տեսանյութ

Այն, ինչ ասեց Անուշ Բեղլոյանը «Пограничная зона» հաղորդմանը, որ «կապ չունի, թե ում էր պատկանում Արցախը և մենք պետք է ոչ թե հետ, այլ առաջ նայենք», այս տեսակետը լայնորեն տարածված էր հանրության այն շերտի շրջանակներում, որոնք ակտիվորեն ֆինանսավորվում էին միջազգային կազմակերպությունների կողմից: Ավելին, Նիկոլ Փաշինյանը վաղ հասակում իրականում հենց այդ արժեհամակարգի ներկայացուցիչն էր,  և տարիներ շարունակ նա քարոզում էր հենց այդ թեզը: Պարզապես այսօր շատերը մոռացել են:

Նույն 2008 թվականին Լևոն Տեր-Պետրոսյանին աջակցելն այդ նույն տիրույթում պետք է դիտարկել: Նույն Լևոն Տեր-Պետրոսյանի կողմնակից Արմեն Մարտիրոսյանի այն թեզը, թե մենք ուրիշի տարածքներն էինք գրավել մինչ այսօր, հենց դրա մասին է վկայում: Այսինքն, Տեր-Պետրոսյան, Փաշինյան, սորոսականներ, այդ տիրույթը միշտ հանդես է եկել այն թեզով, որ Հայաստանն ամեն գնով պետք է հարաբերությունները կարգավորի Ադրբեջանի ու Թուրքիայի հետ, և մաքսիմալ տարանջատվի Ռուսաստանից: 200 տարի առաջ, երբ Ռուսաստանն այդ տարածաշրջանում չկար, անուշբեղլոյանների ու նիկոլփաշինյանների պատկերացրած ինտեգրացիան կյանքի էր կոչված, հայերը Թուրքիայում կոմպակտ ապրում էին, ընդորում, նրանք հիմնականում սպասարկում էին թուրք և քուրդ աղաներին` համարվելով երկրորդ սորտի քաղաքացիներ:

Կարծում ենք, որ թե՛ Տեր-Պետրոսյանը, թե՛ Նիկոլ Փաշինյանը շատ լավ հասկանում են` ինչ է նշանակում ամեն գնով հարաբերություններ հաստատել այդ երկրների հետ, բայց դրանց դա չի հտաքրքրում, այդ մարդկնաց տեսակն է այսպիսին, այդ մարդիկ այսպես ծնվել են: Իսկ միջազգային կառույցներն էլ հենց այդ մարդկանց են գտնում, քանզի նրանց շահավետ է, որ հենց այդ մարդկանց միջոցով կարողանան փոխել աշխարհագրական քարտեզը մեր տարածաշրջանում:

Բնականաբար այդ փոփոխությունը կատարվելու է հայ ժողովրդի, իսկ ավելի կոնկրետ` նոր ցեղասպանության հաշվին: Բայց այս ամենի մեղավորը միայն իրենք չեն: Եթե ժողովուրդը հանդուրժում է նմանատիպ հակաազգային տարրերին, եթե ժողովրդի «ազգային» կոչված վերնախավը սիրախաղեր է անում այդ շրջանակների հետ, արդյունքը լինում է հենց այսպիսին: Եվ այն 5000 զոհն ու 10000 վիրավորը, որ հայերը տվեցին վերջին պատերազմի ժամանակ, դրանք դեռ ծաղիկներ են ապագա ավելի կործանարար հետևանքներից առաջ, քանզի եթե ազգը չունի ինքնապաշտպանության բնազդ և նրա վերնախավը ԺԵԿի պետի շահերով է տոգորված, ապա տրամաբանական է, որ արդյունքը լինելու է հենց այնպիսին, ինչպիսին եղավ 1915 թվականին:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան