1988-90-ականների «փողոցը» առաջ է բերել կրթված լիդերներին, 2018-ի «փողոցը»՝ «համոզիչ» ղժղժացողներին․ Հայաստանը փո­խելու համար պետք է փոխել «փողոցը»

«Առավոտ» թերթը գրում է. «Ամեն մի ժամանակաշրջան, ամեն մի հասարակություն իր առաջնորդներին է առաջ քաշում: 1990 թվականին «Ղարաբաղ» կոմիտեն և 2018 թվականին Փաշինյանն ու մնացած «քայլողները» իշխանության եկան փողոցի միջո­ցով: Հապա ի՞նչն է պատճառը, որ Երրորդ հանրապետու­թյան հիմնադիրներն [իրենց սխալներով հանդերձ) կարո­ղացան սովորել, ըմբռնել պետական կառավարման և մի­ջազգային հարաբերությունների էությունը, և, մասնավորա­պես, Արցախի հարցը չափազանց ծանր վիճակից հասց­նել համեմատաբար բարվոք մակարդակի՝ ապահովելով ռազմական հաղթանակներ, իսկ «քայլողները», հակառակը՝ համեմատաբար բարվոք վիճակից բերեցին տապալման ու պարտությունների:

Պատասխանն ինձ համար պարզ է. տարբեր են «փողոցը» և, համապատասխանաբար, տար­բեր են նաև լիդերները: 1988-90 թվականների «փողոցը» առաջ է բերել կրթված լիդերներին [շնորհակալություն խորհրդային համակարգին), 2018-ի փողոցը՝ անկապ, բայց «համոզիչ» ղժղժացողներին: Թե ինչ է փոխվել 30 տարում կրթության մեջ, ինչպես նաև հայրենիքի և պե­տության ընկալումներում՝ դրա մասին մեկ ուրիշ անգամ: Իսկ այստեղ բերեմ մի մասնավոր օրինակ, որը, սակայն, շատ հատկանշական է: Տգետ զանգվածին կարելի է կերակրել ցանկացած հիմարությամբ: Ասենք՝ որ բանակցու­թյունների արդյունքում մենք կունենայինք նույն արդյունքը, որն ունեցանք պատերազմում պարտվելու հետևանքով: Դրա մասին ավելի մանրամասն՝ Արման Գրիգորյանի երեկ հրապարակած հոդվածում: Մի խոսքով, Հայաստանը փո­խելու համար պետք է փոխել «փողոցը»»։

Մանրամասները՝ թերթի այսօրվա համարում