Ինչո՞ւ է Գուրգեն Արսենյանը փորձում ավելի շատ «իմքայլալան» ընկալվել, քան Նիկոլ Փաշինյանը

Այն փաստը, որ պնակալեզները միշտ էլ եղել են մեզանում հայտնի է  բոլորին: Պնակալեզները բովանդակությամբ նույնն են, բայց արտաքին դրսեւորումներով` տարբեր: Օրինակ՝ կան պնակալեզներ, որոնք գործել են առաջին, երկրորդ կամ երրորդ նախագահների ժամանակ: Նրանք գործել են նաեւ այս իշխանության օրոք: Այնուամենայնիվ, կան նրանք, ովքեր փորձել են նույնը անել գրեթե բոլոր ղեկավարների օրոք, բայց, իհարկե, դժվար է միաժամանակ լինել «լեւոնական», «քոչարյանական», «սերժական» ու «նիկոլական»: Բայց պատկերացրեք, որ մեր հասարակության մեջ կան այդպիսի մարդիկ: Այդպիսի մարդկանց մեջ է մտնում Գուրգեն Արսենյանը:

Նա ինքն իրեն քաղաքական գործիչ է համարում, մյուսները՝ գործարար: Այնուամենայնիվ, իրականությունն այն է, որ նա «ձախողված Օստապ Բենդեր» է: Դատեք ինքներդ. բոլոր իշխանությունների օրոք, լինելով «իշխանամետ», նա միշտ փորձում էր «կռուտիտներ» անել՝ փորձելով ցույց տալ, որ իբր իշխանամետ է, բայց իր իշխանամետության մեջ «հատուկ դիրք» ունի: Բացի այդ, լինելով բոլոր ժամանակներում իշխանամետ՝ նա միշտ փորձում էր լինել «Հռոմի պապից ավելի կաթոլիկ», ինչը ակնհայտ դարձավ նաեւ Հանրային հեռուստատեսության երեկվա քննարկման ժամանակ: Քննարկման թեման էր հունվարի 11-ի համաձայնագիրը և տարածաշրջանում կոմունիկացիաների բացման հարցը:

«Լուսավոր Հայաստանի» ներկայացուցիչ Գևորգ Գորգիսյանը և «Փաստաբանների պալատի» նախագահ Արա Զոհրաբյանը արդարացիորեն նշում էին, որ կոմուոնիկացիաների  բացման հարցը պետք է շաղկապել անվտանգության խնդրի հետ, և միայն գերիների հետ կապված խնդիրը լուծելուց և հումանիտար խնդիրները լուծելուց հետո կարելի է խոսել կոմուոնիկացիաների և հարևանների հետ հարաբերությունների հաստատման մասին:

«Իմ քայլի» պատգամավոր Սոս Ավետիսյանը, մեծ հաշվով, չէր հակադրվում այլ բանախոսներին, բայց փորձում էր մի փոքր փոխել հռետորաբանությունն ու քարոզել Փաշինյանի այն թեզը, որ «պատերազմից հետո նոր էջ կբացվի Հայաստանի զարգացման համար»: Եվ այս շարքում Գուրգեն Արսենյանը, ով իբր ավելի փորձառու գործիչ է, փորձեց տարբերվել բոլորից, և նշեց, որ բոլոր նրանք, ովքեր ինչ-որ կերպ կասկածի տակ են դնում կոմունիկացիաների բացումը, ունեն հակապետական ​​դիրքորոշում:

Այսինքն՝ նա՝ Գուրգեն Արսենյանը «պետություն» է, իսկ յուրաքանչյուր ոք, ով ունի իր տեսակետից տարբերվող այլ տեսակետ, «պետության հակառակորդ է»: Նա նաեւ չմոռացավ նշել, որ պատերազմում պարտվել է ոչ թե Փաշինյանը, այլ Հայաստանը: Անգամ Նիկոլ Փաշինյանն իրեն թույլ չի տվել նման ձեւակերպումներ անել, բայց դա չկանգնեցրեց այս պնակալեզին: 

Արսենյանի պնակալեզությունն այնքան նողկալի էր, որ նույնիսկ Գորգիսյանը չդիմացավ ու ասաց այդ մասին Արսենյանին:

Իր նման պահվածքով Արսենյանը ստանձնում է պատասխանատվությունը այս պարտության, դավաճանության և 5 հազար զոհերի համար: Եվ եթե վաղը նա փորձի «կռուտիտներ» անել, մենք նրան կհիշեցնենք, թե որտեղից է եկել և ուր է պատրաստվում գնալ: Մեր երկիրը նման վիճակում է նաև այն պատճառով, որ տարիներ շարունակ մենք հանդուրժել ենք այդպիսի պնակալեզների: Քանի որ նրանք չունեն ոչ արժանապատվություն, ոչ հայրենիք, ոչ աշխարհայացք, և կասկած չկա, որ անհրաժեշտության դեպքում նա պնակալեզություն կանի Ալիևի և Էրդողանի համար, եթե իհարկե նրանք դա ցանկանան:

Հենց այդպիսի մարդկանցից է պետք ազատվել առաջին հերթին, որպեսզի հասարակական մթնոլորտը մաքրվի: Վստահություն լինի պետության նկատմամբ, առանց որի Հայաստանը չի կարող մեծ ապագա ունենալ:

Դավիթ Մկրտչյան