Նրանք, ովքեր դավաճանել են Հայաստանի պետականությանը, խոսո՞ւմ են դավաճանության մասին

Ինչպես գիտեք, «դավաճանություն» հասկացությունը հարաբերական է: Կինը կարող է դավաճանել իր ամուսնուն, ամուսինը կարող է դավաճանել կնոջը: Կուսակցության անդամը կարող է դավաճանել իր կուսակցության ղեկավարին, և, վերջապես, պետական ​​պաշտոնյան կարող է դավաճանել պետությանը: Ինչպես տեսնում եք, դավաճանությունը կարող է լինել տարբեր ձևերի և տեսակների: Այնուամենայնիվ, միայն մի դեպքում դավաճանությունը քրեորեն պատժելի է՝ դա պետական ​​դավաճանություն է:

Այլ կերպ ասած, երբ ամուսինները միմյանց դավաճանում են, դա օրենքով պատժելի հանցագործություն չէ, դա բարոյական խնդիր է: Սա վերաբերում է նաև ներկուսակցական դավաճանության, և միայն դավաճանություն պետության դեմ` պետական ​​դավաճանությունը, ռազմական տրիբունալի առջև պատասխանատվության հարց է առաջացնում:

Անցած գիշեր Սոֆյա Հովսեփյանը լքեց «Իմ քայլը» խմբակցությունը: Նրա և շատերի առջև հարց է առաջացել, այն է ՝ դավաճանել Նիկոլի՞ ն, թե՞` դավաճանել Հայաստանին: Սոֆյա Հովսեփյանը որոշեց չդավաճանել Հայաստանին, քանի որ ընտրությունն այս երկընտրանքում ակնհայտ է հայ հասարակության ճնշող մեծամասնության համար:

Փաշինյանն իր հաջորդական քայլերով կորցրեց մեծ տարածքներ, զոհեց ավելի քան 5000 հայ մարդ, նա հանձնեց հայկական տարածքները, և որ ամենակարևորն է ՝ նա ոչնչացրեց հայկական պետականությունը Արցախում:

Ինչ վերաբերում է տնտեսական վնասին, ապա Նիկոլի գործողություններին ուղղակի տնտեսական վնասը գնահատվում է մինչև 6 միլիարդ դոլար (մեր ոչնչացված ռազմական տեխնիկայի արժեքը մինչև 3 միլիարդ դոլար է, իսկ մնացած 3 միլիարդը կորցված տարածքներում կապիտալ կառույցների գինն է): Եթե ​​դրան գումարենք այն փաստը, որ պետությունը երկար տարիներ կաջակցի ավելի քան 15 հազար զոհված և վիրավոր զինծառայողների ընտանիքներին, ստիպված կլինի տեղավորել ավելի քան 90 հազար փախստականների, ինչպես նաև այն, որ պետությունը կորցրեց Արցախից եկամտի բազմաթիվ աղբյուրներ (ՀԷԿ-էր, համքեր, գինու և ցորենի արտադրություն) , ապա կարող ենք նշել, որ Փաշինյանի կողմից Հայաստանի Հանրապետությանը հասցրած ընդհանուր վնասը գերազանցում է 12 միլիարդ դոլար: Համեմատության համար նշենք, որ միայն Ադոլֆ Հիտլերը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին այդպիսի վնաս հասցրեց իր ժողովրդին:

Այս ամենից հետո հայտնվեցին որոշ «ՔՊ»-ական առնետներ, ովքեր պնդում են, որ իբր Սոֆյա Հովսեփյանը դավաճանել է Նիկոլին: Այս առնետների համար Հայաստանին դավաճանելն ավելի ընդունելի է, քան Նիկոլին դավաճանելը: Եվ այս առնետները հույս ունեն, որ կարող են ապրել Հայաստանում: Երկրում, որին նրանք դավաճանում էին իրենց առաջնորդի հետ միասին: Սա քաղաքագիտական ​​նոնսենս է, քանի որ նույնիսկ ըստ բնության օրենքների ՝ դա չի կարող տեղի ունենալ:

Արփիդավոյանները, վաագնալեքսանյանները, ռուբենրուբինյանները ճիշտ կլինեն միայն այն դեպքում, եթե չլիներ Հայաստանի Հանրապետությունը: Նրանք նույնիսկ չեն հասկանում իրենց դավաճանության չափը և դրա հետևանքները: Այնպես, ինչպես հանցագործը չի գիտակցում իր կողմից կատարված հանցագործության մասշտաբները: Այդ պատճառով նրանք համարձակություն ունեն հրապարակավ մեղադրել Սոֆյա Հովսեփյանին, ով որոշել է չդավաճանել Հայաստանին:

Իրականում որքան պետք է մարդն առնետ լինի, որպեսզի «արդարացնի իր դիրքորողումը»` պնդելով, որ առանց Նիկոլ Փաշինյանի Հովսեփյանը չէր կարող պատգամավոր դառնալ: Այսինքն՝ դավոյաններն ու ալեքսանյանները խոստովանություններով են հանդես գալիս՝ ընդունելով, որ երախտապարտ են Նիկոլին` պատգամավոր դառնալու համար, և հենց այս պատճառով էլ նրանք երբեք չեն դավաճանի Նիկոլին: Անկախ նրանից, թե ով է Փաշինյանը, և ինչ վնաս կարող են հասցնել Հայաստանին:

Այլ կերպ ասած, այս «խոստովանական ցուցմունքներով» դավոյաններն ու ալեքսանյանները ապացուցում են, որ հանուն իրենց պաշտոնների և պատգամավորական մանդատների պատրաստ են աջակցել դավաճանությանn ընդդեմ Հայաստանի, Արցախի պետականության կործանմանը, ինչպես նաև պատասխանատվություն ստանձնում մեր ավելի քան 5 հազար զինվորների մահվան համար: Անկասկած, այս վկայությունները շատ կարևոր կլինեն «հետ-փաշինյանական» շրջանում հայկական «Նյուրնբերգի տրիբունալի» ընթացքում, երբ կտրվի նրանց գործունեության գնահատականը:

Արտակ Հակոբյան