«Նա ոչ միայն հագնված է, այլև խոսում է». Խորհրդային անեկդոտի հետքերով....

Երբ նայում եմ Հովհաննես Ազոյանին, հիշում եմ հին սովետական անեկդոտը:

Աֆրիկյան երկրներից մեկի դեսպանը անսպասելի այցով ժամանում է ԽՍՀՄ կովկասյան հանրապետություններից մեկը: Եվ երբ դեսպանին ներկայացնում են հյուրընկալողին, նա զարմացած ասում է. «Իմ կյանքում առաջին անգամ ես տեսնում հագնված կապիկ»:

Դեսպանը, լսելով այս խոսքերը, վիրավորվում է և ասում, որ ինքը կապիկ չէ: Ինչին կովկասյան հանրապետության ներկայացուցիչը էլ ավելի մեծ զարմանքով ասում է.

«Նա ոչ միայն հագնված է, այլև խոսում»:

Միգուցե ժամանակակից աշխարհի չափանիշներով անեկդոտը հանդուրժողական չէ, բայց Հայաստանի ներքաղաքական իրավիճակն այնպիսին է, որ հանդուրժողականության ժամանակ չկա:

Մեր աչքի առաջ տեսնում ենք, թե ինչպես են մարդիկ, հանուն իրենց անձնական շահերի, բառացիորեն պատրաստ քայլելու մեր զինվորների դիակների վրայով (հիշեք Նիկոլի երթը դեպի Եռաբլուր): Նման մարդկանց հետ զրույցը պետք է լինի կարճ և կոշտ: Մենք մեղավոր չենք, որ ցանկանալով պահպանել իր բիզնեսը ՝ մի մարդ պատրաստ է պղծել մեր զոհված զինվորների հիշատակը և սատարել մեր երիտասարդ տղաներին մահվան ուղարկողին:

Արմեն Միքայելյանի ֆեյսբուքյան էջից