«Ես միշտ կհիշեմ՝ ինչպես էինք ազդանշանների ձայների ներքո վազում դեպի ապաստարան, ինչպես մահացավ եղբայրս․․․»․ Արծվիկը կիսվել է մանուկ հասակի հիշողություններով. Տեսանյութ

Ռուսաստանաբնակ երգչուհի, «Ձայնը» նախագծի երկրորդ եթերաշրջանի մասնակից Արծվիկ Հարությունյանը նոր գրառում է կատարել։ Նա, անդրադառնալով Արցախում և Հայաստանում ստեղծված իրավիճակին, գրել է․

«Մենք այդ ամենն արդեն անցել ենք։ Եվ ես այդ ամենը տեսել եմ իմ աչքերով, ապրել եմ ու ծանր եմ տարել պատերազմը։ Ես դեռ երեխա էի և այդ ժամանակվա հիշողություններն ընդմիշտ իմ սրտում և հիշողության մեջ են։ Ես միշտ կհիշեմ, թե ինչպես էինք գիշերը՝ ազդանշանների ձայնի ներքո, վազում դեպի ապաստարան, ինչպես մահացավ իմ մորաքրոջ և հորեղբոր որդին, ինչպես էր իմ եղբայրն ամբողջ մարմինը բեկորների մեջ պառկած վիրավոր։ Մենք այդ ամենն անցել ենք, և հույս ունեի, որ դա այլևս երբեք չի կրկնվի։

Մեր ընտանիքում մենք գրեթե երբեք չենք խոսում դրա մասին։

Բայց, սեպտեմբերի 27-ից ես նորից կարծես հայտնվեցի այդ ժամանակաշրջանում։ Ես հիմա ինձ զգում եմ ինչպես այդ փոքրիկ վախեցած աղջիկը։ Չեմ կարող ոչ մի բանի մասին մտածել, ոչ էլ որևէ բան անել։ Հրաժարվել եմ աշխատանքից։ Չեմ կարող ընդհանրապես ոչինչ անել և չեմ կարողանա մինչև այդ պատերազմը չավարտվի։ Չնայած բանականությամբ հասկանում եմ, որ պետք է ապրել, որ պետք է ամեն ինչ անել մարդկանց ոգին բարձրացնելու համար, որպեսզի աշխարհն ավելի բարի և ավելի լավը դարձնենք, գոնե սեփական ուժերով։ Ամեն ինչ հասկանում եմ, բայց չեմ կարող։

Ես խոնարհվում եմ բոլոր մայրերի, զինվորների, երիտասարդ տղաների առջև, որոնք պաշտպանում են իրենց ընտանիքները՝ անկախ ամեն ինչից։ Ես այնքան հպարտ եմ իմ ժողովրդով, այնքան հպարտ եմ, երբ տեսնում եմ՝ ինչպես ենք բոլորս համախմբվել։

Ես աղոթում եմ ամեն օր և խնդրում եմ աղոթել բոլորին, որ այն շուտ ավարտվի։ Պատերազմը սարսափելի է երկու կողմերի համար։ Նրանք կործանում են ընտանիքները, նրանք կործանում են սրտերը, նրանք կործանում են հույսն ու սերը, բարին ու լուսավորը։

Բայց պետք է պինդ լինենք և կլինենք»։

Zham.am

 

 

 

View this post on Instagram

Мы все это уже проходили. И я все это видела своими глазами, проживала, и тяжело переживала войну. Я застала ее еще ребенком и воспоминания о том времени навсегда в моем сердце и памяти. Я всегда буду помнить как ночью среди сирен мы бежали в бомбоубежище, как у моей тети @lolasarg ❤️и дяди @kapancibest ❤️погиб сын, как мой брат @arturbest_ лежал раненный, весь в осколках, спасся благодаря нардам. Мы все это прошли и я так надеялась на то, что этого больше никогда не повторится. В нашей семье мы практически никогда об этом не говорим(! Но с 27 сентября я снова будто оказалось в этом времени. Я сейчас чувствую себя той маленькой испуганной девочкой. Не могу ни думать ни о чем, ни делать что либо. Отказалась от всей работы. Не могу вообще ничего и не смогу пока эта война не закончится. Хотя понимаю головой, что надо жить дальше, что надо делать все, чтобы поднимать дух людей, чтобы делать этот мир добрее и лучше, хотя бы своими силами. Все понимаю, но не могу. Я преклоняюсь всем матерям, солдатам, молодым парням, которые защищают свои семьи несмотря ни на что. Я так горжусь своим народом, так горжусь, когда вижу как все мы сплотились. Но как же больно видеть эту сплоченность именно в таких обстоятельствах. Я молюсь каждый день и прошу молиться всех за то, чтобы это поскорее закончилось. Война это ужасно для обеих сторон. Они разрушают семьи, они разрушают сердца, они рушат надежды и веру в любовь, добро и свет. Но надо держаться, и мы будем.