Հայաստանը դարձրինք Սամվել Ալեքսանյանի, Միհրան Պողոսյանի և Նիկոլ Փաշինյանի երկիր

Մեր հասարակության ամենագլխավոր մտահոգիչ գործոնն այն պետք է լինի, որ մեր երկրում արդեն դադարում են գործել բանականությանը մոտ կանոնները: Հայաստանում ո՛չ իրական դեմոկրատներ կան, ո՛չ էլ իրական բռնապետներ, ո՛չ իրական հայրենասերներ կան, ո՛չ էլ անկեղծ կոսմոպոլիտներ: Մեր ռուսամետներն ավելի ռուսամետ են, քան Զյուգանովը, իսկ արևմտամետներն ավելի արևմտամետ, քան Մերկելն ու Օլանդը:

Մենք արդեն դարձել ենք սիմվոլների հասարակություն. դրսում հայերն ասոցացվում են Ցեղասպանության հետ, իսկ ներսում՝ ամեն մի ապրանք կամ երևույթ արդեն ունի իր անուն-ազգանունը: Ասենք՝ ասելով շաքարի ներկրում՝ հասկանում ենք Սամվել Ալեքսանյան, երբ խոսում ենք բանանի մասին, հիշում ենք Միհրան Պողոսյանին, օֆշորի մասին խոսակցությունները հիշեցնում է Տիգրան Սարգսյանին, ղժղժան «ընդդիմության» մասին խոսելիս, մարդկանց հիշողության մեջ գալիս են Գեղամյանը, Նիկոլ Փաշինյանն ու Արամ Զավենի Սարգսյանը: Այս շարքը կարող ենք շարունակել: Օրինակ՝ շարքային ընթերցողը հաստատ կկռահի, թե ում մասին է խոսքը, երբ խոսենք  «կազինոների» մասին, կամ ասենք՝ հող հանձնողների մասին:

Մենք արդեն ռեալ հասարակարգից դարձել ենք ատոմիզացված, քանդված ազգաբնակչություն, ով չունի հանրային շահեր և նպատակներ, և ով, չունենալով այս ամենը, դարձել է այսօրվա քրեաօլիգարխիկ համակարգի սպասարկուն, որի համար ընտրությունները դարձել են «Նոր տարի»:

Այս ամենը հուշում է մեկ բան՝ Հայաստանը կամաց-կամաց դառնում է տարածք, իսկ այստեղ ապրող քաղաքացիները, պարզապես բնակիչներ, ովքեր հանգամանքների բերումով են կապված այս տարածքի հետ, և այդ հանգամանքները փոխվելուց հետո, կարող են հեշտությամբ քոչել արտերկիր: Բայց այս ամենի մեղավորը այսօրվա չկայացած վերնախավն է: Վերնախավն է բնակչությունից ձևավորում պետականաստեղծ ազգ, վերնախավն է ձևավորում հանրային նպատակներ, վերնախավն է ձևավորում իր ժողովրդի համար հանրամատչելի դրույթներն այն մասին, թե ի՛նչ չի կարելի անել և ի՛նչ է անհրաժեշտ անել: Իսկ դրա համար լոկ քաղաքական ընտրություններով չէ պայմանավորված այս աղետալի վիճակը: Ընտրությունները բացահայտեցին այս խայտառակ իրականությունը, որն առկա է մեր հասարակության մեջ: Եվ եթե մենք այս իրավիճակից ելքեր չգտնենք, ապա մենք իրավունք չենք ունենա ապրել այս տարածաշրջանում, քանզի լուրջ առաքելություն չունեցող ժողովուրդները պետք է զիջեն իրենց տեղը առաքելություն ունեցող ազգերին, և դրանք լոկ խոսքեր չեն: Հարյուր տարի առաջ մենք մեր մաշկի վրա զգացինք, թե դա ինչ է նշանակում, և եթե մենք դրանից էլ հետևություն չանենք, ուրեմն կդասվենք դատապարտված ազգերի շարքին:

Արտակ Հակոբյան