«Սոթքի» ոսկու հանքն էլ է պետք փակե՞լ, որպեսզի այն մարդկանց առողջությանը «չվնասի»

Ինչպես հայտնի է Գեղամասար համայնքի մոտ 200 բնակիչ փակել էին դեպի Վարդենիս տանող  միջքաղաքային ճանապարհը, բողոքելով, որ «Սոթքի» հանքում պայթյուններ իրականացնելու հետևանքով առաջանում են փոշու ամպեր, որոնց մեջ պարունակվում են քիմիական էլեմենտներ, որոնք էլ իրենց հերթին կեղտոտում են մոտակա համայնքների ջրերը: Փաստացի գյուղացիները պահանջում են փակել այդ հանքը, որն իմիջայլոց ներկա դրությամբ համարվում է հանրապետությունում գործող ամենախոշոր ոսկու հանքը:

Պետք է նշել, որ գյուղացիների պահանջը «հասկանալի է», եթե թույլ չի տրվում շահագործել Ամուլսարի ոսկու հանքը, ինչու՞ պետք է Վարդենիսի մոտակայքում ապրող համայնքների բնակիչները թույլ տան, որ իրենց մոտ գտնվող հանքը աշխատի: Ինչի՞ց են իրենք պակաս ջերմուկցիներից կամ գնդեվազցիներից: Եվ ընդանրապես ինչու՞ պետք է մյուս մետաղական հանքերը շահագործվեն, չէ որ նրանց գործունեությունը նույնպես վնասում է մարդկանց առողջությունը: Այլ խնդիր է, որ երբ բոլոր հանքերը փակվեն, ապա դրանից հետո «կվնասվի» Հայաստանի 95 տոկոս բնակչության առողջությունը: Բայց դա խոսակցության այլ թեմա է: Վերադառնալով այսօրվա բողոքին նշենք, որ մինչ այս պահը, զարմանալիորեն,  «Սոթք» դեռ չեն եկել սորոսական «բնապահպանները» «աջակցելու» համար գյուղացիներին: Հավանաբար դեռ դրսից հրահանգ չեն ստացել և այդ իսկ պատճառով «Սոթքի» հանքի «պաշտպանությունն» դեռ թողնված է շարքային գյուղացիների ուսերին:

Հիշեցնենք, որ «Սոթքը» սպասարկող GeoProMining ընկերությունը այսօր համարվում է  հանրապետության ամենախոշոր հարկատուներից մեկը:

Այդ իսկ պատճառով, հավանաբար կարող է սկսվել նոր արշավ, այս անգամ արդեն այս ընկերության դեմ: Քանզի «չի կարելի» թույլ տալ, որ Հայաստանի բյուջեն համալրվի և արցախյան խնդրի  հարցում զիջումների  տանելու հարցը խափանվի: Քանզի միայն դատարկ տնտեսություն ունեցող երկրին հնարավոր կլինի ստիպել գնալ զիջումների: Իսկ  դրան հասնելու «միջոցներ» դրսում շատ ունեն, մանավանդ, որ այսօր Հայաստանը դարձել է այդ «դրսի» համար իսկական «проходной двор»:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան