ԱՄՆ կոնգրեսի հակահայկական բանաձևի ընդունումը Փաշինյանի «ոչ ոչի» քաղաքականության արդյունքն է

Վերջին 30 տարվա ընթացքում ամերիկյան կոնգրեսը երբեք այս աստիճանի հակահայկական բանաձև չէր ընդունել: Թվում էր, թե 2018-ից հետո «դեմոկրատական հեղափոխությունից» հետո գոնե արևմտյան երկրները պիտի Փաշինյանի հանդեպ ավելի բարյացկամ վերաբերմունք ցուցաբերեին: Փաշինյանի թիմը ամենուրեք դա էր թմբկահարում, սակայն պարզվեց ճիշտ հակառակը: Արևմուտքը սրանց «վեցնոցների» տեղ է դրել` փորձելով սադրել սրանց հակառուսական գործողություններ կատարելու համար: Ինչ- որ չափով դա նրանց հաջողվում է: Վերջին  30 տարվա ընթացքում հայ-ռուսական հարաբերություններն այս աստիճանի վատ չեն եղել: Ավելին` Մոսկվայում համարում Փաշինյանի իշխանությանը «Արևմուտքի թաքնված ազդեցության գործակլներ»: Դրանից ելնելով Մոսկվան փաստացի սառեցրել է իր բոլոր ազդեցիկ կապերը ներկայիս հայաստանյան իշխանության ներկայացուցիչների հետ: Սակայն դա չի նշանակում, որ Փաշինյանին սկսել են լավ վերաբերվել Արևմուտքում: Ճիշտ հակառակը,. այստեղ Փաշինյանին և նրա թիմակիցներին ուզում են «վեցնոցների» դերում օգտագործել, որից հետո «դուրս գրել» նույնիսկ ամաչելով նրանց հետ հրապարակավ լուրջ հարաբերություններ հաստատելով: Օրինակ` ոչ միայն Փաշինյանն, այլև ԱԺ նախագահն մինչ այսօր չեն կարողացել հանդիպել ԱՄՆ նախագահի կամ գոնե այդ երկրի Պետքարտուղարի հետ, ինչը ցույց կտար ԱՄՆ-ի ավելի լուրջ վերաբերմունքը Հայաստանի հանդեպ:

Ինչ վերաբերվում է ԱՄՆ-ի կոնգրեսում ընդունված բանաձևին, ապա դա խիստ վտանգավոր փաստաթուղթ է, քանզի սկսած 1991 թվականից պարբերաբար Կոնգրեսը հաշվետվություն է պահանջելու այդ երկրի գործադիր մարմնից, թե Ադրբեջանից «տեղահանվածների հետ ինչ է կատարվել, ինչքան մարդ է զոհվել»: Իհարկե այս որոշումն առավելապես ուղղված էր Ռուսաստանի դեմ, սակայն նախկինում բոլոր այս բանաձևերում Ուկրայինայի, Վրաստանի և Մոլդովայի խնդիրները մեկ փաթեթով էին դիտարկվում, իսկ Ադրբեջանինը մեկ այլ փաթեթով: Այսինքն` նախկին «վատ» և «ռուսամետ» հայաստանյան իշխանություններին հաջողվում էր համոզել Արևմուտքին, որպեսզի նրանք  Ադրբեջանի հարցը առանձին քննարկեին  մյուս երեք հանրապետություններից, որից Ադրբեջանն միշտ դժգոհում էր: Այս անգամ առաջին անգամ Ադրբեջանի հարցը մեկ միասնական փաթեթով քննարկվեց, ինչը նշանակեց Հայաստանի համար խոշորագույն և խիստ վտանգավոր պարտություն:

Իսկ ի՞նչ էիք ակնկալում Փաշինյանի «մանկապարտեզային» թիմից: Սրանք ինչի՞ն են ունակ, որ կարողանային լուրջ աշխատանք տանեին այս ուղղությամբ:

Սրանց ուշքն ու միտքը ՍԴ-ի, Ծառուկյանի, ՀՀ 2-րդ նախագահի և այլ խնդիրների «լուծումն է»: Այլ հարցեր սրանց շատ քիչ է հետաքրքրում  և ոչ միայն այն բանի պատճառով, որ սրանք օրվա կուրսով ապրող մարդիկ են: Սրանք նաև խորը անգրագետներ են, որոնք չեն պատկերացնում այս բարդ խնդիրների լուծումները:

Նախկին  քիչ թե վատ գործող «Եվ... և-ի» քաղաքականությունը  սրանք փոխարինել են «Ոչ... ոչ-ի» քաղաքականությամբ, քանզի, եթե երկրի ղեկավարի միակ մղումը երկրի ներսում դառնում է ատելություն առ բոլորի հանդեպ: Ապա այս նույն ոճը չի կարող չտեղափոխվել նաև երկրից դուրս: Տվյալ դեպքում դրսում «սևերի» դերը սկսում են կատարել Ռուսաստանը, ԱՄՆ-ն, Իրանը և այդպես շարունակ:

Այդ իմաստով հարց է առաջանում: Իսկ ինչի վրա է իր հույսը դրել հայ ժողովուրդը, սա ազգային մազոխիզմի  դրսևորումներից մեկն է, որի վերջնաարդյունքը լինելու է հերթական ազգային աղետը: Որից հետո գալու է «լացի» փուլը, հետո բողոքելու ենք «անիծյալ աշխարհից», որ «մեզ չեն հասկանում», հետո ցիկլը  նորից  կրկնվելու է:

Ո՞վ է կտրելու մեր ազգային այս անմեխսունակ գործելաոճի շղթան, որը կկարողանա փրկել այս ժողովուրդին ինքն իրենից:

Ահա այս հարցադրումն այսօր դարձել է ամենաակտուալը: Ունի՞ արդյոք հայ ժողովուրդը իր վերջին հնարավորությունը փրկրել իրեն իր իսկ մազոխիստական հակումներից:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան