Եթե Մամեդյարովը պաշտոնանկ արվի, ապա կնշանակի, որ պատերազմական գործողությունները կդառնան անխուսափելի

Վերջին  օրերին խիստ մեծացել է  Ադրբեջանի ԱԳ նախարար Մամեդյարովի  պաշտոնանկության հավանականությունը:

Հիշեցնենք, որ վերջին ժամանակներս այդ երկրում սկսվել է այսպես կոչված «կոռուպցիայի դեմ պայքարի» արշավ, որն իրականում վերածվել է իշխող թիմում մեծ վերադասավորման գործընթացի:

Սկզբից կոռուպցիայի դեմ պայքարի պատրվակով այդ երկրում փոխվեցին երկու մարզերի ղեկավարները: Հետո սկսվեց «պայքար» գյուղոլորտի մի շարք չինովնիկների դեմ, որոնք, ըստ իրավապահ մարմինների, «գողանում էին ադրբեջանցի գյուղացիների համար նախատեսված պետական սուբսիդիաները»:

Սակայն այս արշավի կուլմինացիան դարձավ «կոռուպցիայի դեմ պայքարն» այդ երկրի ԱԳՆ-ի համակարգում:

Սկզբում ԱԱԾ-ի աշխատակիցները կալանավորեցին ԱԳՆ-ի տենդերային հանձնաժողովի նախագահ Ֆարհադ Մոլլա-Զադեին, նույն նախարարության տնտեսական գծով բաժնի վարիչ Սալիմ Ալիզադեին և նույն կառույցի  իրավական և հյուպատոսական բաժնի պետ Նուրուփաշա Աբդուլաևին:

Նրանց հանդեպ ներկայացված մեղադրանքների ցուցակը տպավորիչ է`  կաշառք վերցնելու մի շարք դրվագներով մեղադրանքներ, պաշտոնի չարաշահման բազմաթիվ դրվագներ և այդպես շարունակ:

Իսկ երեկ արդեն նոր մեղադրանքներ առաջարկվեցին նաև նույն կառույցի աշխատողներ՝ Ֆաիկ Բագիրովին և Իլգար Ալիևին:

Մամուլում սկսեցին  խոսել, որ քրեական գործ կարող է հարուցվի նույնիսկ  այդ երկրի երկարամյա ԱԳ նախարար Էլմար Մամեդյարովի վրա: Կար խոսակցություն, որ իր բարեկամներն ԱՄՆ-ում մի քանի միլիոն արժեցող բնակարան են գնել և այդպես շարունակ:

 Մամեդյարովն իր հնարավոր հրաժարականի մասին գերադասում է չխոսել` ձեռնպահ մնալով որևէ մեկնաբանությունից:

Ադրբեջանցի  անկախ դիտորդների կարծիքով Մամեդյարովի  և նրա կառույցի վրա   հարձակումներն ավելի շատ  քաղաքական բնույթ են կրում:

Այն, որ կոռուպցիան ծաղկում է Ադրբեջանի ողջ պետական ապարատում, անհերքելի փաստ է:

Այն, որ  իշխանությունը, եթե  ցանկանա այդ երկրում ցանկացած պետական չինովնիկի վրա  կարող է գործ հարուցել, նույնպես հասկանալի է:

Սակայն բոլորի համար էլ պարզ է, որ ԱԳՆ-ն սովորաբար այն կառույցներից է որտեղ համեմատաբար ամենաքիչն է տարածված լինում կոռուպցիոն դրսևորումները: Ոչ այն պատճառով, որ այստեղ մարդիկ ավելի մաքուր են աշխատում, պարզապես  այստեղի ֆինանսական հոսքերն անհամեմատ ավելի համեստ տեսք ունեն, քան այլ ոլորտներում:

Իշխանությունը դրա մասին շատ լավ տեղյակ է:

Ինչո՞ ւ հենց Մամեդյարովը դարձավ այս վերջին կոռուպցիոն արշավի զոհը:

Բանն այն, որ Ադրբեջանում տարեց տարի ուժգնանում է հակահայկական քարոզչությունը: Պետական քարոզչական մեքենան այն պատկերն է ստեղծել շարքային քաղաքացիների մոտ, որ Ադրբեջանն իր հզորությամբ մոտ 8-ից 10 անգամ ավելի ուժեղ է, քան Հայաստանն: Իսկ վերջին փուլում արդեն Հայասատանը պարտվել է նաև դիվանագիտական հարթակներում: Ադրբեջանցիների մոտ այն կարծիքն է ձևավորվել, որ  ղարաբաղյան խնդրի լուծման ռազմական ճանապարհն արդեն բաց է և այդ լուծման ձևի միակ հակառակորդն մնացել է  հենց  Մամեդյարովը:

Այդ իսկ պատճառով էլ վերջին շրջանում Մամեդյարովն դարձել էր զանգվածային հակաքարոզչության զոհը, և ով չէր ալարում հարձակում էր կատարում Մամեդյարովի վրա: Ադրբեջանցիներն չէին ուզում ներել նրա այն խոսքերն, որտեղ նա ասում էր, որ «ղարաբաղյան խնդրում դեռ խաղաղ լուծումներն սպառված չեն»:

Հասկանալի է, որ այդ երկրում  որոշումներն կայացնում է Իլհամ Ալիևը: Սակայն հայտնի է նաև, որ մի շարք հարցերում իր ծանրակշիռ տեսակետն կարող է հայտնել նաև Մամեդյարովը: Եվ ահա, երբ Հայաստանն վերջին շրջանում, նաև դիվանագիտական հարթակներում լուրջ անհաջողություն արձանագրում, Ադրբեջանում  այն կարծիքն է ձևավորվում, պատերազմի միակ խոչնդոտն մնացել է Մամեդյարովը:

Հենց այստեղից էլ գալիս է այս դժգոհության ալիքը կոնկրետ Մամեդյարովի վրա:

Շատ դիտորդների կարծիքով Մամդյարովն չի կարողանա պահպանել իր ԱԳ նախարարի պաշտոնը, սակայն դրանից հետո այդ երկրում «պատերազմի կուսակցության» դիրքերն կտրուկ կմեծանան: Եվ այստեղ արդեն, եթե պատերազմական գործողությունները կրկին հետաձգվեն, ապա մեղադրանքների սլաքը կսկսի ուղղվել դեպի Իլհամ Ալիևը:

Հենց դրա պատճառով էլ Ալիևը տատանվում է Մամեդյարովին պաշտոնանկ անելու հարցում:

Եթե,  այնուամենայնիվ, Ալիևը գնա այդ քայլին և Մամեդյարովին ազատի ԱԳՆ-ի պաշտոնից, ապա  դա կնշանակի, որ պատերազմական գործողությունները սկսելու ճանապարհը կլինի բաց, քանզի Ալիևին, այդ դեպքում, շատ դժվար կլինի դիմակայել այդ թրենդին: Ինչ էլ իր հերթին կնշանակի, որ պատերազմական գործողությունները կդառնան գրեթե անխուսափելի:

Սա է իրականությունն:

Արտակ Հակոբյան