Ո՞ վ է իրականում Փաշինյանը. Ինչո՞ւ է փչացնում Հայաստանի հարաբերությունները Ռուսաստանի, Չինաստանի, Եվրոմիության, Իրանի և ԱՄՆ-ի հետ

Նորանկախ Հայաստանի պատմության ընթացքում ոչ մի իշխանություն  այս չափ վտանգավոր աստիճանի ապաշնորհ արտաքին քաղաքականություն չի վարել:

Փաշինյանն իր այս ընդամենը երկու տարվա կառավարման ընթացքում հասցրել է վատթարացնել Հայաստանի հարաբերությունները գրեթե բոլոր մեր հիմնական գործընկերների  հետ:

Ռուսաստան

Այն, որ Մոսկվայի հետ հաստատվել է սառը հարաբերություններ վերջերս հաստատեց նաև այդ երկրի ԱԳ նախարար Սերգեյ Լավրովը: Նշենք, որ վերջին 30 տարվա ընթացքում Մոսկվան հրապարակավ դժգոհություն չէր հայտնել Երևանից: Իհարկե խնդիրներ միշտ էլ լինում էին: Սակայն, երբ այդ խնդիրներն այն աստիճանի սրվեին, որ այդ երկրի ԱԳ նախարարը հրապարակավ դա ներկայացներ, նման փաստ չի եղել:

Հիշեցնենք, որ Մոսկվան համարվում և համարվել է Հայաստանի գլխավոր ռազմավարական դաշնակիցը: Իսկ ավելի անկեղծ ներկա պահին մեր անվտանգության գլխավոր երաշխավորն է: Ինչպե՞ս է ստացվել, որ Փաշինյանին «հաջողվել» է այս չափի լարել մեր երկրների հարաբերությունները, և կա այստեղ միտում, թե ոչ ցույց կտա ապագան:

Իրան

Իրանն մեր չորս հարևաններից երկուսից մեկն է, որի հետ մենք ունենք հարաբերություններ: Մեր արտաքին ապրանքափոխանակման մոտ 30 տոկոսը անցնում է Իրանի միջոցով: Թե ինչ դեր է կատարում այդ երկիրը նաև անվտանգության հարցերում, չխոսենք դրա մասին:

Այդ երկրում վերջին 30 տարվա ընթացքում Բաքուն փորձում էր ամեն ինչ անել, որպեսզի  այդ երկրի ադրբեջանական գործոնն օգտագործի Հայաստանի դեմ, սակայն Իրանի իշխանության  ջանքերի արդյունքում այդ ամենը չեզոքացվում էր:

Փաշինյանի կառավարման ընթացքում առաջին անգամ, հակահայկական ցույց է ընթանում և այն էլ խրախուսվում է իշխանության կողմից: Նախկինում եղել են ցույցեր, սակայն չեն խրախուսվել իշխանության կողմից և ճիշտ հակառակը, արագ ձևով ճնշվել է:

Ինչպե՞ս է ստացվել, որ Փաշինյանի օրոք նման աննախադեպ քայլ է կատարվում: Սա միտումնավոր է կատարվում, թե ոչ ապագան  ցույց կտա:

Եվրամիություն

Եվրախորհրդարանի մի շարք պատգամավորների ընդգծված հակահայկական  հայտարարությունը  ցույց տվեց մեկ բան, որ Փաշինյանի իշխանությունը չունի եվրոպական կառույցների հետ աշխատելու ունակություն: Իսկ Ռուբեն Ռուբինյանն ու Հովհաննես Իգիտյանը, թե ում շահերն են իրականում պաշտպանում այդ կառույցում, դեռ լուրջ հարց է:

Նրանց մի շարք քվեարկության արդյունքները լուրջ կասկածի տեղիք են տալիս, թե սրանք աշխատում են «ՀՀ  հպարտ քաղաքացիների» օգտին: Անկախ նրանից, թե ովքեր են սրանք, սրանց Փաշինյանն ուղարկել աշխատելու այս ուղղությամբ և այդ իմաստով այս ամենի պարության պատասխանատուն հենց Փաշինյանն է:

Այլ խնդիր է, որ վերը նշված  «գործիչները» նույնպես իր պատասխանատվության մասը պիտի կրեն:

ԱՄՆ

Արդեն երկու տարի է անցել, սակայն այս երկրի հետ Փաշինյանն շփվում է բացառապես այդ երկրի ամենացածր մակարդակը ներկայացնող ներկայացուցիչների հետ: Փաշինյանը ոչ միայն այդ երկրի   նախագահին ու Պետքարտուղարին չի հանդիպել, այլև չունի հարաբերությունները զարգացնելու ոչ մի առարկայական  օրակարգ:

Փաշինյանին մնացել է քննարկումներն անցկացնել, հավանաբար, բացառապես այդ երկրի գործակալական ցանցի ներկայացուցիչների հետ: Եվ ավելի անպատվեր հարաբերություններ այդ երկրի հետ Հայաստանը իր նորանկախ փուլի պատմության ընթացքում չի ունեցել:

Հիշեցնենք, որ նախկին 2-րդ և 3-րդ նախագահները ոչ միայն ԱՄՆ նախագահների ու պետքարտուղարների հետ հանդիպումների շարք են ունեցել և այլև ունեին հարաբերությունների օրակարգ:

Չինաստան

Ներկայիս ՀՀ  իշխանություննների կողմից  միանալը, փաստացի, հակաչինական դաշինքին իսկական պրովոկացիոն քայլ պետք է դիտարկել Փաշինյանի կողմից: Ի՞նչ է Հայաստանին մտահոգո՞ւմ է Չինաստանի ույգուրների խնդիրը: Սա ի՞նչ է գավառական պրիմիտիվություն, թե՞  կանխամտածված քայլ`  փչացնելու համար Երևանի և Պեկինի  հարաբերությունները:

Այս ամենը վերլուծելիս ակամայից այն հետևության կարելի է հանգել, որ չի կարող այս  մարդը  պատահականությամբ այս չափի սխալներ գործել:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան