Կորոնովիրուսի դեմ պայքար թե՞ հանրաքվե. Փաշինյանի համար կարևորն երկրորդն է

Երեկ Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությունը աշխարհում նոր կորոնավիրուսի համաճարակի մասին է հայտարարել։

Համաճարակի մասին հայտարարել է այդ  գլխավոր տնօրեն Թեդրոս Ադհանոմ Գեբրեյեսուսը։

Սակայն առանց այդ հայտարարությանն էլ պարզ էր, որ ողջ աշխարհով սկսում է իսկական պանդեմիա:

Հարյուր տարի առաջ աշխարհով նույնպես սկսվեց պանդեմիա, որը կոչվում էր «Իսպանկա»: Հիշեցնենք, որ այն ժամանակ աշխարով մեկ մահացան այդ հիվանդությունից ավելի քան 50 մլն մարդ: Բայց նաև հիշեցնենք, որ այն ժամանակ աշխարհում ապրում էր մեկ միլիարդից էլ պակաս մարդ: Այսօր աշխարհում 7 մլրդ-ից ավելի մարդ է ապրում: Ցավոք այդ վարակը այն ժամանակ,  չշրջանցեց նաև մեզ, երբ նույն այդ հիվանդությունից մահացավ այն ժամանակվա նորանկախ Հայաստանի հանրահայտ ՆԳ նախարար, մեծ պետական գործիչ Արամ Մանուկյանը:

Իհարկե այսօր աշխարում բժշկությունը անհամեմատ ավելի շատ է զարգացած: Իսկ այս չարաբաստիկ կորոնավիրուսը չի կարելի համեմատել այն ժամանակվա «իսպանկայի» հետ:

Սակայն այսօր` ժամանակակից աշխարհում, մարդկային կյանքի արժեքը անհամեմատ ավելի բարձր է գնահատվում, քան 100 տարի առաջ էր: Հենց այդ իսկ պատճառով է, որ այսօր աշխարհի բոլոր երկրները գործուն պայքար են տանում այս վարակի դեմ: Հավելենք, որ, օրինակ, երեկվանից Իտալիայում փակ են լինելու գրեթե բոլոր դպրոցները, սրճարաններն ու ռեստորանները: Նույն ռեժիմին են անցնում նաև եվրապական մյուս երկրները:

Չի բացառվում, որ մոտակա ժամանակահատվածում աշխարհով մեկ այդ վարակով հիվանդանան արդեն միլիոնավոր քաղաքացիներ:  Ներկա պահին դեռ այս վարակի դեմ հակադեղ չի գտնվել: Այս խնդիրը նաև իր տեխնիկական կողմն ունի: Բնականաբար ամեն մի երկիր պետք է հոգ տանի իր քաղաքացիների համար:

Իսկ հիմա փորձենք հասկանալ, թե ինչպես է դա իրականացվում մեր երկրում:

Այնպիսի տպավորություն է, թե այս վարակը անցնելու է Հայաստանի կողքով: Տասը տարի առաջ, երբ աշխարհում սկսվեց ֆինանսական ճգնաժամ, մեր այն ժամանակվա հայտնի գործիչներից մեկը նույնպես հայտարարեց, որ «այդ ճգնաժամաը չի վնասելու Հայաստանին»: իսկ հետո, թե ինչ եղավ բոլորս ենք հիշում: Մեզ մոտ տնտեսական անկումն աշխարհով ամենաշատն էր Ուկրայինայից հետո:

Այսօր նույնը կատարվում է կորոնավիրուսի հարցով: Սակայն, եթե նախկինում հնչած գնահատականը պարզ տգիտության արդյունք էր, ապա այսօրվա իշխանությունների պահվածքը հրեշավոր հաշվարկի արդյունք է:

Բանն այն, որ, եթե ներկայիս իշխանությունները ակտիվ սկսեն պայքարել այս աղետի դեմ, ապա պիտի խոստովանեն, որ սպասվելիք հանրաքվեի անցկացումը պետք է չեղարկել: Սակայն այդ հանրաքվեն անհրաժեշտ է կոնկրետ մեկ մարդու՝ Նիկոլ Փաշինյանի համար, որպեսզի դրա միջոցով նա կարողանա երկրում հաստատել իր բացարձակ անձիշխանությունը, որը կոչվում է բռնապետություն: Նախկինում էլ Հայաստանը առանձնապես չէր փայլում դեմոկրատական ազատություններով, իսկ այսօր Փաշինյանն ուզում է ժողովրդի ցանկությամբ հաստատել իր բռնատիրական համակարգը ինչպես դա արեցին Ստալինը անցած դարի 30-ական թվականներին ԽՍՀՄ-ում և Հիտլերը այն ժամանակվա Գերմանիայում:

Ռուս և գերմանացի ժողովուրդները լավ են հասկացել, թե դա գործնականում ինչ է նշանակում: Հայ ժողովուրդը միջնորդավորված է դա իր վրա զգացել, և այդ իսկ պատճառով էլ Փաշինյանը ուզում է օգտվել մեր հանրության դեմոկրատիայի գիտակցության պակասի մակարդակից:

Սակայն բանից պարզվում է, որ այս պայմաններում նույնիսկ բնությունը սկսեց ընդդիմանալ Փաշինյանին` առաջ բերելով այս վիրուսը աշխարհով մեկ: Եվ այս պայմաններում Փաշինյանը պիտի ընտրություն կատարի  վիրուսը թե հանրաքվեն: Եվ նա այդ ընտրությունն փաստացի իր համար կատարել է: Նա ընտրել է հանրաքվեն: Քանզի վիրուսը սպառնում է ողջ ժողովրդին, իսկ հանրաքվեի չեղարկումն` իր ամբիցիաներին:

Փաշինյանի ներկայիրս պահվածքից երևում է, որ նա կհրաժարվի հանրաքվեի անցկացումից միայն այն դեպքում, երբ պարզ դառնա, որ ժողովուրդը մերժում է այս հանրաքվեն և առաջանա վտանգ, որ հանրաքվեի «Այո»-ի համար անհրաժեշտ 650 հազար ձայնի հավաքագրումը հայտնվի վտանգի տակ:

Այդ իսկ պատճառով էլ, պետական բոլոր ատյաններին հրահանգ է իջեցված «խուճապի չառաջացնել» և ավելորդ ակտիվություն ցույց չտալ, ինչպես որ դա անում են հարևան Վրաստանն ու  Ադրբեջանը նաև  եվրոպական երկրները:

Իշխանության կողմից այս պահվածքն իր էությամբ հրեշավոր է : Այս ամենը ցույց է տալիս, թե Հայաստանում իշխանությունը ինչ աստիճանի է առհամարում հանրությանը:

Սակայն հանուն արդարության պետք է նշել, որ այս ամենի մեջ իր ամենամեծ մեղքն ունի այս նույն հանրությունը: Քանզի, եթե հանրության զգալի մասն իրեն պահում է «հոտային» գիտակցությամբ, ապա իշխանությունն էլ համապատասխան ձևով է վերաբերվում այս հանրությանը:

Կասկած չկա, որ որոշ ժամանակ անց բոլորը սկսելու են մեղադրել ամեն ինչի մեջ իշխանությանը:

Նախապես ենք զգուշացնում,  հարգելի հանրություն, ձեր թերզարգացությունը մի քողարկեք ուրիշներով. դուք եք թույլ  տվել այդ հնարավորությունը, որպեսզի իշխանությունը ձեզ հետ հենց այդպես վարվի:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան