Նախկին էյֆորիան վաղուց արդեն չկա, կոշտ հռետորաբանությունը կարող է սպասված արդյունքը չունենալ

«Այս օրերին պարզ է դառնում, թե ինչ ուղղությամբ է ընթանալու սահմանադրական փոփոխությունների հանրաքվեի քարոզչության տրամաբանությունը։ Չնայած Սուրեն Պապիկյանն ասում է, որ հանրաքվեի «ԱՅՈ»-ն ապահովելը իրենց համար կենաց-մահու խնդիր չէ, սակայն փաստերն այլ բան են հուշում: 

Հարց է ծագում, թե ի՞նչ իմաստ ուներ հսկայական գումարներ ծախսել մի գործընթացի վրա, որի արդյունքի վրա իշխանությունները համոզված են. վստահ են, թե իրենք շարունակում են մեծ աջակցություն վայելել ժողովրդի շրջանում ու շատ հանգիստ կարող են հաղթանակ գրանցել։ 

Բնականաբար, այսպիսի իրավիճակում քաղաքացիների մոտ պետք է հարց առաջանա, թե ինչո՞ւ են իշխանություններն այդպիսի հսկայական ծախսեր կատարում միայն 7 դատավորի հանելու ու սեփական դատավորների նշանակելու հանրաքվեի վրա, երբ երկրում բազմաթիվ չլուծված սոցիալական և տնտեսական խնդիրներ կան, իսկ հանրաքվեն ինքնին բնակչության կյանքում որևէ փոփոխություն չի բերելու։ 

Իսկ Փաշինյանը հանրաքվեի քարոզարշավի շրջանակներում մեծ գումարների ծախսմանը զուգահեռ փորձում է տարբեր ցուցանիշներով մարդկանց ցույց տալ, որ քաղաքացիներն իր կառավարման ընթացքում արդեն սկսել են լավ ապրել, և եթե հանրաքվեի ժամանակ իրենց կողմը հաղթանակ տանի, ապա ավելի լավ են ապրելու։ 

Թե ինչպես, կարևոր չէ: Հենց այս տրամաբանության շրջանակներում է, որ վարչապետը իր ֆեյսբուքյան էջում գրառում է կատարել, թե 2018 թվականի մայիսից սկսած 1 մլն մարդու աշխատավարձը, թոշակը կամ նպաստը բարձրացել է։ 

Սակայն հարցն այն է, թե ինչքանո՞վ են բարձրացել քաղաքացիների աշխատավարձերն ու թոշակները, ինչքանո՞վ են համադրելի ծախսերի իրական աճի հետ, և արդյո՞ք մարդիկ կարող են գոհ լինել ստեղծված իրավիճակից։ Բացի այդ, մարդիկ հասկանում են, որ այս ամբողջ գործընթացի տակ թաքնված է միայն իշխանության շահը կամ, որ ավելի ճշգրիտ լինենք, մեկ անձի ցանկություններն ու ամբիցիաները, որը «ժողովրդավարական» փաթեթավորմամբ ներկայացվում է ժողովրդին ու, ամենակարևորը, ժողովրդի անունից»։

Մանրամասները՝ թերթի այսօրվա համարում: