Ինչո՞ւ են Փաշինյանի «ռոմանտիկ» կողմնակիցները սպառնում Մարուքյանին. Տեսանյութ

Ինչպես հայտնի է  «Լուսավոր Հայաստան» խմբակցության ղեկավար Էդմոն Մարուքյանի հասցեին սպառնալիքներ հնչեցելու փաստով հարուցվել է քրեական գործ  ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով, այն է՝ սպանության, առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու կամ խոշոր չափի գույք ոչնչացնելու սպառնալիքը։

Դեռ փետրվարի 11-ին խորհրդարանում հրավիրված ասուլիսի ժամանակ  Էդմոն Մարուքյանը հայտարարել էր իր հասցեին սպառնալիքներ հնչեցնելու մասին։

«Զգուշացնում եմ,  այ գյադա, շուտով գնդակները որոտալու են, նայի չդիպչի...»,- ասել էր Մարուքայնը՝ սպառնալիքներից հատված հրապարակելով։ Իրեն ուղղված սպառնալիքների վերաբերյալ Մարուքյանը գրավոր դիմել էր Գլխավոր դատախազին։ Դատախազությունը Էդմոն Մարուքյանը գրությունն ուղարկել էր ոստիկանության 6-րդ վարչություն՝ որպես հանցագործության մասին հաղորդում:

Եվ այսպես փորձենք հասկանալ, թե ինչո՞ւ են Փաշինյանի կողմնակիցները սկսել սպառնալ Մարուքյանին: Առաջին հայացքից զարմանալի է սույն փաստը, քանի որ  Մարուքյանը ոչ ՀՀԿ անդամ է, ոչ Սերժ Սարգսյանի, ոչ էլ Ռոբերտ Քոչարյանի կողմնակիցն է: Ավելին` նա ղեկավարում է ԱԺ-ի 19 հոգուց բաղկացած խմբակցությունը:

Սակայն միայն մակերեսի վրա վերլուծելով հնարավոր չէ բացատրել: Իհարկե դա կարելի է բացատրել նաև գալիք հանրաքվեի հարցում «Լուսավորի» դիրքորոշմամբ, սակայն դա էլ է թերի բացատրություն է, քանզի Նիկոլ Փաշինյանին այդ հանգամանքնել է քիչ հետաքրքրում: Բանն այն, որ Փաշինյանը ոչ մեկին չի համարում քաղաքական ուժ, կամ գործիչ. իր մտածողությունն է այդպիսին: Նրա պատկերացումների մեջ կա ինքը և վերացական «ժողովուրդը», որի հետ նա փորձում է պահպանել իր «հատուկ կապը»: Փաշինյանն իր տեսակով խորը տոտալիտար գործիչ է: Եթե նա ապրեր ասենք անցյալ դարի 30-ական թվականներին՝ Գերմանիայում, ապա հաստատ կլիներ Հիտլերի գործընկերը, իսկ Նյուրբրգերում էլ կդատապարտվեր անմարդկային արարքներ կատարելու համար: Եթե նա ապրեր 1918-ին Ռուսաստանում, ապա հաստատ կլիներ Տրոցկու գործընկերը և արյան բաղնիքներ կկազմակերպեր  այդ երկրում: Սակայն նա ապրում և գործում է 21 դարում, այն էլ Հայաստանում, որը փոքր երկիր է, ինքնաբավ չէ և դրսի շատ գործոններից է կախված: Այդ իսկ պատճառով նա իր իրական բոլշևիկյան հակումները մինչև վերջ չի կարողանում իրագործել: Այդ իսկ պատճառով էլ նա միշտ նշում է, որ իբր « նա ինքն իրեն է լիազորել դրսևորել ժողովրդի կատաղությունն առ նախկին իշխանություններ »: Բայց նա իր գործընկերին էլ չի հարգում: Քանզի 1998-ից սկսած ստիպված աջակցում էր այն ժամանակվա «ՀՀՇ-ական թալանչիական ռեժիմի շահերը»: Նա գիտեր, թե ինչ էր մտածում այն ժամանակ իր մասին ժողովուրդը: Բայց այն ժամանակ նա խնդիր ուներ  «հաղթահարել աղքատությունն  իր գլխում ՀՀՇ-ական ռեսուրսների միջոցով» և դրա պատճառով էլ համակերպվում էր  ժողովրդի կողմից  իր հանդեպ, մեղմ ասաց,  «ոչ բարիացկամ վերաբերմունքի հետ»: Նա դա երբեք չի մոռանա և այդ իսկ պատճառով նա ամեն ինչ կանի, որ իր այս կենսագրական էջը  հնարավորինս շուտ  մոռացության մատնվի: Դրանով նա էապես տարբերվում է և Տրոցկուց, և Հիտլերից: Վերջիններս իսկական «ստերիլ» հեղափոխականներ էին, գաղափարի մարդիկ: Նախկինում իր սկզբունքները չէին դավաճանել:  Ի տարբերություն իրեն, ով իրականում շարքային պոպուլիստ է և պատահականորեն է հայտնվել երկրի ղեկի մոտ:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան