Ազատ Արշակյանը Հովիկ Աղազարյանին համարում է իշխանության մեջ ներդրված «հակահեղափոխակա՞ն»

Ինչպես հայտնի է, հետհեղափոխական գործընթացների վերաբերյալ  ամենահայտնի քաղաքագիտական բանաձևն այն է, որ «հեղափոխությունը սկսում է խժռել իր զավակներին»: Այս բանաձևն աշխատել է բոլոր հեղափոխությունների ժամանակ: Ֆրանսիական հեղափոխականները իրենց  գործընկեր Դանտոնին հռչակեցին «հակահեղափոխական» և դատապարտեցին մահվան:

1917-ի ռուսական հեղափոխությունից հետո, 30-ական թվականներին, որպես «հակահեղափոխական» հռչակվեցին  հին բոլշևիկների մոտ 90 տոկոսը:  Տրոցկու, Բուխարինի և այլ գործիչների հետ միասին նրանք  կամ սպանվեցին, կամ էլ մահվան դատապարտվեցին:

Մեր ժամանակներում, վրացական «վարդերի» հեղափոխությունից հետո, Ժվանիային սպանեցին, իսկ Բուրջանաձեին հռչակեցին «հակահեղափոխական»:

90-ականներին էլ «հակահեղափոխական» հռչակվեցին՝ սկզբից Վազգեն Մանուկյանը, հետո Աշոտ Մանուչարյանը, հետո Ալբերտ Բաղդասարյանը: Հետո  եկավ Էդվարդ Եգորյանի ու նրա թիմակիցների հերթը: Եվ վերջում «հեղափոխականները» անփառունակ ավարտ ունեցան:

Մերօրյա «հեղափոխականները»  ոչնչով չեն տարբերվում իրենց նախորդներից: Սկզբում «սև» հռչակվեցին ՀՀԿ-ականները, հետո բոլոր նրանք, ովքեր  չեն աջակցում Փաշինյանին: Քանզի բոլոր հակահեղափոխականների մոտ գործում է հետևյալ բոլշևիկյան սկզբունքը՝ «Ով մեր հետ չէ, նա մեր դեմ է»:

Եվ, ահա, եկել է «հակահեղափոխականների» փնտրտուքն արդեն բուն Փաշինյանի շրջապատում: Եվ զգալով քաղաքական քամու այս ուղղությունը, իշխանությունից դեռ փայ չստացած Ազատ Արշակյանը փորձում է իրեն համար իշխանության մեջ տեղ բացելու համար վհուկների որս սկսել իշխող ուժի մեջ: Նա հիշել է, որ ժամանակին Հովիկ Աղազարյանը եղել էր ՀՅԴ անդամ և փորձում է բարձրաձայնել այն միտքը, որ սույն գործիչը Փաշինյանի մոտ ներդրված «դաշնակցական պարտիզան է»: Նա «հիմնավորում է» իր այս տեսակետը հետևյալ հայտնի եզրույթով, որ «նախկին դաշնակցական չի լինում»: Իսկ եթե այդպես է, ապա Հովիկ Աղազարյանը նույնպես «գաղտնի ձևով կարող է ծառայել ՀՅԴ-ին»:

Իհարկե, Ազատը ոչ մի փաստ չունի նման պնդման համար: Սակայն նա դա հայտարարում է, որպեսզի իր համար իշխանության ճամբարում «նոր տեղ բացի»: Այդպես էին վարվում 1937-ին բոլոր «стукач»-ները, ովքեր հույս ունեին, որ այս մի հեղափոխականին ռեպրեսիայի ենթարկելով, պաշտոնի տեղ կազատվի իրենց համար: Սա բոլոր հեղափոխությունների  գործելաոճն է, քանզի, ինչպես ասում են, «հեղափոխությունները»  նախագծում են իդեալիստները, իրականացնում են պրոգմատիկները, իսկ դրա պտուղներից փորձում են օգտվել տականքները»: Հատուկ նշենք, որ այս օրինաչափությունը բնորոշ է բոլոր հեղափոխություններին, անկախ նրանից, թե որ երկրում է այն իրականացվում:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան