Ինչո՞ւ Փաշինյանը որոշեց քրեական գործ հարուցել Սերժ Սարգսյանի դեմ

Նիկոլ Փաշինյանի բոլոր գործողությունները վերջին 1.5 տարիների ընթացքում մեկ բան են հուշում, որ ներկայիս վարչապետը օրվա կուրսով է շարժվում և ,բնականաբար, իր բոլոր քայլերը այսրոպեական նպատակներ են հետապնդում:

Այդպես էր, երբ Ռոբերտ Քոչարյանի վրա «գործ» հարուցվեց: Հետո, երբ պարզ դարձավ, որ Հրայր Թովմասյանը այդպես էլ հրաժարվեց «արթուրդավթյան» դառնալ սկսվեցին հարձակումները ՍԴ-ի վրա: Հետո սկսվեցին դատավորների հանդեպ հետապնդումները: Այդ շղթայի տրամաբանությամբ նույնիսկ քրեական գործեր  բացվեցին նախկին ԱԺ նախագահի  և Արսեն Բաբայանի դեմ:

Հետո, երբ Վանեցյանը հրաժարական տվեց իր պաշտոնից նրան դարձրեցին  գրեթե «հակահեղափոխական»: Նույն պատճառներով և նույն տոնայնությամբ սկսեցին հարձակումներ իրականացնել  Միքայել Մինասյանի դեմ:

Իսկ Զագրեբում Սերժ Սարգսյանի հայտնի ելույթից հետո, Փաշինյանը հասկացավ, որ եկել է  Սերժ Սարգսյանի հերթը:

Վերը նշված բոլոր անձանց հանդեպ հետապնդումները տեղավորվում էին Փաշինյանի անձնական շահերի հետապնդման տիրույթում և  ունեին իրենց քաղաքական պատճառահետևանքային կապն ու տրամաբանություն:

Ո՞րն է Սերժ Սարգսյանի հանդեպ Փաշինյանի նյարդայնացման պատճառները

Բանն այն է, որ Փաշինյանը ավելի քան 1,5 տարի կառավարելուց հետո ցույց է տվել իր ողջ սնանկությունը: Տնտեսության բնագավառում գրեթե զրոյական արդյունքներ են, երկրում այդպես էլ ներդրումներ չեկան, թեև այդ հիմնավորմամբ Փաշինյանը անցյալ տարի անցկացրեց արտահերթ ընտրություններ: Իսկ վերջին Ծառուկյան- քաղաքապետարան պատմությունը ցույց տվեց, որ Փաշինյանի համար ոչ բոլոր ներդրումներն են խրախուսելի: Իսկ,  եթե հաշվի առնենք,  որ նա արտերկրում այլևս ոչ մեկի համար արժեք չի ներկայացնում, ապա ակնհայտ է դառնում, որ երկրի ներսում տնտեսական հեղափոխություն երբևէ չի իրականացվելու: Քանզի դրա ընտրությունը Փաշինյանը չունի, իսկ դա նշանակում է, որ մարդկանց կենսամակարդակը չի բարձրանալու,  երկրում էլ արդարության մթնոլորտ չի հաստատվելու:

Սակայն Փաշինյանի գործերը վատ են ոչ միայն երկրի ներսում, այլև երկրից դուրս: Այս 1.5 տարիների ընթացքում Ռուսաստանի հետ հարաբերությունները խիստ անորոշ էին, ինչը անուղղակի հաստատեց նաև Ռուսաստանի նախագահի մամլո խոսնակը: ԱՄՆ-ի հետ ոչ մի հարաբերություն չկա: Իսկ ղարաբաղյան բանակցային գործընթացում Փաշինյանը իր «զրոյական կետի» գաղափարով մեծ հարված հասցրեց Հայաստանի շահերին դիվանագիտական տիրույթում:

Նրա  գլխավոր  սկզբնական մոտեցումը  Ղարաբաղը դարձնել բանակցային կողմ, մերժվեց բոլորի, այդ թվում նաև միջնորդների կողմից: Իսկ բանակցային պաուզայի գլխավոր խոչընդոտը  բոլորի կողմից համարվեց Փաշինյանը: Վերջինս նույնիսկ հրապարակավ  «ժամանակ խնդրեց» իբր ծանոթանալու համար գործի հետ: Սակայն ակնհայտ է, որ այս ամենը լուրջ դիրքային առավելություն տվեց ադրբեջանական կողմին:

Այս ամենից հետո Փաշինյանը, որպեսզի ցույց տա,  որ ուժեղ դիրքեր ունի Հայաստանում հայտարարում է, որ  «...իր և Ղարաբաղի իշխանությունների մոտեցումները խնդրի լուծման հարցում նույնակամ են...»: Հայաստանում Քոչարյանը կալանավորված է,  միակ գործիչը, ով այս հարցում  կարող էր հանդես գալ Փաշինյանից տարբերվող  տեսակետով  ՀՀ 3-րդ նախագահն էր: Եվ նրա զագրեբյան ելույթը այդ տեսանկյունից բավականին տպավորիչ էր: Հենց այս հանգամանքից էլ նյարդայնանում էր Փաշինյանը: Ահա թե ինչու նրան հենց այս պահին էր անհրաժեշտ Սերժ Սարգսյանին դե յուրե դարձնել կաղբադ գործիչ: Այս քրեական գործը հենց այդ նպատակն է հետապնդում, որպեսզի դրսում Փաշինյանի ձեռքերը ղարաբաղյան խնդրի վերաբերյալ լինեն ազատ: Քանզի, որպես պետկական գործիչ,  նրա մոտ մնացել է բացառապես այս խնդիրը: Սակայն դա նրա վերջին վատությունը կարող է լինել երկրի համար, քանզի ակնհայտ է, որ այսօր նրա և երկրի շահերը հայտնվել են խորը հակասության մեջ:

Սա է իրականությունը:

Արտակ Հակոբյան