Дзер нманнерн хайтаракел Республика

Այն, որ Փաշինյանի որոշ մտքեր ծիծաղ են առաջացնում հանրության մեջ, արդեն ոչ մեկին չի կարելի զարմացնել: Սակայն, երբ մարդը սկսում է ներկայանալ նմանատիպ տեսակետներով արտերկրի լսարանի մոտ, արդեն ամոթ է բոլորիս համար: Քանզի Փաշինյանը շարքային քաղաքացի չէ: Նա երկրի վարչապետն է: Դեռ ավելին, նա և իր թիմը անցած ընտրություններին ստացել է ձայների ավելի քան 70 տոկոսը, իսկ դա նշանակում է, որ ինքը` Փաշինյանը,  առավելապես է  ներկայացնում Հայաստանի հանրությանը արտերկրում:

Զգալով այդ պատասխանատվությունը՝  Փաշինյանը  գոնե պետք է փորձեր  առնվազն անտեղյակ մարդու տպավորություն չթողներ   օտարների մոտ: Իսկ,  եթե նա դրան պատրաստ չէ, ապա գոնե պիտի զսպեր իրեն և աշխատեր շատ չխոսեր այն բաների մասին, որոնց մասին տեղյակ չէր:

Գարեգին Նժդեհը  Սոլժենիցինի և Մոլոտովի հետ համեմատելուց հետո նա նմանատիպ «գոհարներ» սկսեց բաց թողնել նաև իտալական «Corriere della Sera»  պարբերականին տված հարցազրույցում:

Օրինակ՝ պատասխանելով այն հարցին, թե կարո՞ղ է Ադրբեջանի էներգետիկ ծրագրերը հարավային Եվրոպայում  խանգարել  Հռոմի և Երևանի հարաբերություններին, Փաշինյանը տալիս է իբր խորամանկ և կրեատիվ, սակայն մանկամիտ պատասխան: Նա նշում է, որ « նավթ ու գազ վաճառելը դեռ էներգետիկ լուրջ ծրագրեր չեն»: Հետո, շարունակելով իր այս «օրիգինալ միտքը»՝  նշում է, որ «մոտ ապագայում, բոլորի, այդ թվում նաև Իտալիայի համար էներգիայի գլխավոր աղբյուրն դառնալու է արևը...»: Որից էլ այն եզրակացությունն է անում, թե Ադրբեջանը չի կարող ազդել հայ-իտալական հարաբերությունների վրա:

Թվում է՝ այս թեզերի մեջ ոչ մի կրիմինալ բան չկա: Փաշինյանը մի բան պետք է ասեր, ասեց:

Սակայն դրսում այդպես չեն ընկալում: Այնտեղ մարդկանց խոսքերը վերլուծում են՝  փորձելով հասկանալ նրանց մտադրությունները, նպատակները և այլն: Փաշինյանի այս խոսքերը իտալացիները նույնիսկ լուրջ չեն ընկալել և հումորի են վերածել:

Փաշինյանը կարող էր «արևի էներգիայի» մասին լուրջ խոսեր, եթե, օրինակ, Հայաստանի էներգետիկ համակարգի հիմքը լիներ հենց արևի էներգիան:

Եվ որպես օրինակ Փաշինյանը դա կարող էր ներկայացնել իտալացիներին: Իսկ, եթե այս ոլորտում Հայաստանը արդեն մեծ փորձ ունենար և առարկայական առաջարկ ունենար իտալացիներին, ապա  Փաշինյանի այս խոսքերն էլ լուրջ կնկալվեին:

Սակայն Հայաստանը այսօր այդ երկիրը չէ, և  Փաշինյանի կողմից նշված «հնամաշ»  էներգիայի աղբյուրներից մեկը՝ ռուսական գազը լուրջ  գործոն է  մեզ համար: Որի մասին գիտեն բոլորը, այդ թվում նաև իտալացիները: Եվ եթե այդպես է, ապա  հարց է առաջանում, թե ո՞ւմ և ի՞նչ է ուզում սովորեցնել Փաշինյանը Իտալիայում:

Մի՞թե պարզ չէ, որ իր այդ հռետորաբանությունը միայն ծաղրանք կարող է առաջացնել իտալացիների մոտ: Իտալացիները իհարկե արդեն լսել են, որ Փաշինյանը պոպուլիստ է, սակայն չգիտեին, որ իր այդ պոպուլիզմը նա ուզում է «վաճառել»  նաև իրենց վրա:

Սակայն այստեղ այդպիսի մանկամիտ պոպուլիզմը չի անցնում,  քանզի  ի վերջո պոպուլիզմն էլ պիտի որոշակի որակ ունենա:

Սակայն հաշվի առնելով Փաշինյանը վարկանիշը՝ Հայաստանում կարող ենք պնդել, որ Փաշինյանի հանդեպ  իտալացիների հեգնանքը հաստատ կտարածվի նաև ողջ Հայաստանի վրա: Փաստորեն կստացվի, որ ռուսական գազի գնից կախված Հայաստանը պիտի դասեր տա Իտալիային, թե իրենց էներգետիկ համակարգի հիմքում ինչ դնեն: Միաժամանակ արհամարական տոնով «սովորեցնելով» իտալացիներին,  որ «իրենց ապագան կլինի ոչ թե գազն ու նավթը, այլ արևը»:

Մեր հանրությունը իր համար պետք է հետևություն անի, կամ համաձայն է, որ Փաշինյանի հանդեպ ընկալումը դրսում տարածվի նաև մեզ վրա, կամ էլ փոխի այդ ընկալումը՝ մերժելով նույնացվել ցածրորակ պոպուլիստի հետ:

Խնդիրը դրված է կամ-կամ ձևով, այլ տարբերակ չկա:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան