Ապրիլի 2-ի մեղավորն ու շահառուն

Հայ ժողովուրդը պատմականորեն ունի հատվածայնության, մասնատվածության հակման խնդիրներ։ Պետականության ձեռքբերմամբ այս խնդիրը պետք է լուծվեր, որովհետև սա մեծագույն խոչընդոտ է միասնական օկարագով, միասնական տեսլականով և արժեհամակարգով ժամանակակից պետություն ունենալու ճանապարհին։

Այն, ինչը արվեց ռեյտինգային ընտրակարգի ներդրմամբ՝ ուղղակի ջուրը նետեց հասարակություն ձևավորելու 25 տարվա ջանքերը։ Սա ամենամեծ վատությունն էր, որ հնարավոր էր անել պետության և ժողովրդի համար։ Երևանցի, գյումրեցի, ղարաբաղցի, ապարանցի, մոնումենտցի, մասիվցի, արեշցի և այլ տարաբաժանումներին ավելացան ռեյտինգային մասնատումները։ Քաղաք առ քաղաք, գյուղ առ գյուղ, փողոց առ փոցող, տուն առ տուն՝ մարդկանց բաժանեցինք, թշնամացրեցինք, դրեցինք ընտրության առաջ, որտեղ մոտիվացիան՝ փողն է, ճնշումը, վախը, սպառնալիքը, բարեկամական, կամ թայֆայական կապը։ Քաղաքական միտքը կամ քաղաքականությունը այստեղ ոչ մի կապ չունեն։ Սա արվել է մեկ պատճառով՝ Սերժ Սարգսյանին ՀՀԿ-ի միջոցով վերարտադրվելու և իշխանական լծակներ պահելու համար։ Ուրիշ հեքիաթներ հնարել պետք չէ։ Շահառուի մասով ամեն ինչ պարզ է՝ սրանից օգտվելու է Սերժ Սարգսյանը։ Մնացածը սպասարկում են նրա շահը։ Իսկ այ մեղավորի մասով խնդիրը միանշանակ չէ։ ՀՀԿ-ն ամբողջությամբ միաձայն է, տվյալ դեպքում՝ Սերժաձայն, հետևաբար հետևանքների մասով ունենալու է պատասխանատվության իր բաժինը։

Միայն Կարեն Կարապետյանն է, որը հրապարակայնորեն ամրագրեց իր տարբերվող տեսակետը։ Քաղաքական կուսակցությունները, նախագահականում ֆոտոսեսիայի գնացողները, պսևդոքաղաքացիական հասարակությունը, մեկ կենտրոնից սնվող ահռելի լրատվական համակարգը, հարգարժան խմբագիրները, առաջատար լրագրողները և ուհիները, բլոգերները, արմևտամետները, մտավորականները, քաղաքագետները, փորձագետները և այլն։ Հսկայական մի մեքենա լծվեց Ս. Սարգսյանի ծրագրի իրականացմանը։ Առանց ամոթ, և պետության հանդեպ առանզ զրոյական պատասխանատվության։ Այս պարագայում շատ դժվար է ասել, ով է ավելի մեղավոր՝ Սերժ Սարգսյանը, որը մասնավոր խնդիր լուծելու համար պատվիրեց այս համակարգը, թե հարյուրներով քաղաքական-քաղաքացիական-լրատվական-բիզնես էլիտան, որն անամոթաբար լծվեց պետության հիմքերը քանդող այս գաղափարի իրականացմանը։ Սա հռետորական հարց չէ։ Մենք սրա պտուղները քաղելու ենք։ Դա լինելու է շատ դառը։ Միայն գինը առայժմ պարզ չէ։ Եվ դա լինելու է ոչ թե անորոշ ապագայում, այլ՝ շատ մոտ։ 

Երրորդ կլիենտուրան՝ իրավաբանների խումբն է, ովքեր ցանկացած գաղափար հրամանի դեպքում վերածում են իրավական լուծումներ ստացած նախագծի։ Հրայր Թովմասյանը և մյուսները կրում են պերսոնալ պատասխանատվություն այս ամենի համար։ Այն իրավաբանները, ովքեր հասկանալով, որ պատերազմի առաջ կանգնած երկրում չի կարելի գնալ խորհրդարանական կառավարման, այն է՝ պարբերաբար անկառավարման մոդելի, և փրփուրը բերաններին քարոզում էին հակառակը, պետք է կրեն գոնե բարոյական, բայց անհատական պատասխանատվություն։

Ամփոփում

Հայաստանը մտել է տուրբուլենտության, անորոշությունների դժվար փուլ։ Մենք դարձել ենք ինչ-որ իմաստով էքսպերիմենտալ պետություն. Այսքան լուրջ մարտահրավերների առաջ, պատերազմի իրական վտանգի առաջ կանգնած պետությունը գոյատևման բոլոր օրենքներով չէր կարելի տանել նման ճանապարհով։ Բայց անձնական շահը հաղթեց, այնպես ինչպես հաճախ հաղթել է մեր ժողովրդի ողբերագական պատմության ընթացքում։ Մնացածը ցույց կտա ժամանակը։

Կարեն Հարությունյան