Ուր՞ կարող է տանել Երևանի ու ՀԱՊԿ-ի այս փչացող հարաբերույթյան պատմությունը. Տեսանյութ

Այն ինչ կատարվում է Հայաստանի ու Բելառուսի միջև, շարքային դիվանագիտական սկանդալ չէ: Սա շատ հեռու գնացող գործընթաց է: Ըստ էության, Երևանի հարաբերությունները փչանում են ոչ միայն Մինսկի, այլ նաև Աստանաի հետ: Եվ ոչ մի երաշխիք չկա, որ դրան կարող են չհետևել Բիշքեկը, Դուշանբեն և վերջում՝ Մոսկվան:

Տրամաբանությունը շատ պարզ է: Եթե Երևանի ու Մինսկի հարաբերությունները վատթարանան անդառնալի, ապա դրան կարող է հետևել նաև Աստանաի հետ հարաբերությունների փչացումը: Իրենց հերթին, այս երկու երկրները կարող են պահանջ դնել մյուսների առջև, որպեսզի վերջիններս կողմնորոշվեն: Դժվար չէ կռահել, թե ում կողմը կանցնեն Բիշքեկն ու Դուշանբեն: Իսկ վերջում ընտրության առաջ կարող է կանգնել Մոսկվան: Վերջինս նույնպես դժվար թե  հանուն Երևանի, զոհաբերի մյուս չորս երկրների հետ հարաբերությունները:

Եվ այստեղ արդեն կարող է հարց առաջանալ, իսկ ի՞նչ իմաստ ունի մնալ այդ կառույցում, որտեղ Երևանին ոչ ոք չի ընդունում:

Սակայն սրանից հետո, իշխանությունները և արևմտյան գրանտներից սնվող քաղաքագետները հասարակության առաջ պիտի հաշվետվություն տան, թե ինչպե՞ս են պատկերացնում ՀՀ քաղաքացիների անվտանգության երաշխիքների ապահովումը, և ամենակարևորը, ոչ թե տեսականորեն, «փողոտ» սեմինարներում, այլ պրակտիկ կյանքում, որտեղ վտանգվելու են մեր 18 տարեկանը բոլորած երեխաների կյանքերը: Եվ կփրկի ՞ արդյոք Հայաստանին, եթե մենք որոշենք զոհաբերել Ղարաբաղը, որպեսզի կարողանանք մի կերպ գոյատևել ուժեղացող Թուրքիայի ու Ադրբեջանի «արանքում»՝ հրաժարվելով Բոլթոնի կողմից հնչեցրաց «պատմական կաղապարներից»: Բայց չէ՞ որ Ալիևը, ոչ միայն Ղարաբաղն է ուզում, այլ նաև Զանգեզուրը, Փաշինյանի հարազատ Իջևանն ու Երևանը, ավելի ճիշտ, իենց ասած՝ Իրևանը: Իսկ միգուցե Ալիևին հետ կհամոզեն Սաքունցը, Լևոն Բարսեղյանն ու Տիգրան Խզմալյա՞նը, մանավանդ, որ վերջինս դրական էր արտահայտվել նրա մասին:

Իսկ միգուցե այս ամենը գեղեցիկ նախապես պլանավորված սցենարի իրականացում է, որի վերջնարդյունքը Հայաստանին դուրս թողնելն է բոլոր անվտանգության համակարգերից, որպեսզի հեշտությամբ լուծվի Ղարաբաղյան խնդիրը, իսկ վերջում, ինչու չէ, կազմաքանդվի հայկակյան պետականությունն ընդհանրապես:

Ամեն ինչ հուշում է, որ արևմտյան գրանտակերներից մինջև Լուկաշենկոյի ու Նազարբաևի գործողությունները կոորդինացնում է մի «անտեսանելի ձեռք» /մեզ համար դա վաղուց է տեսանելի/: Պարզապես պահը հարմար են գտել, քանզի ներկայիս Հայաստանում, որտեղ ամեն ինչ լուծվում է ոչ թե խելքով, այլ «դուխով», «հակահեղափոխականներ» Լուկաշենկոյին, Նազարբաևին և Ռախմոնին հեշտ է «հեղափոխական» Երևանի դեմ տրամադրելը:

Միայն թե վերջում, թող ոչ ոք «հայի բախտից» չբողոքի, քանզի այս ամենը ոչ մի կապ չունի բախտի հետ:

Դավիթ Մկրտչյան