Բելառուս լրագրողների պատգամը հայ հանրությանը. թույլ չտաք, որ Փաշինյանը գնա Լուկաշենկոի ճանապարհով. Տեսանյութ

Այս օրերին Հայաստանում են գտնվում մի խումբ լրագրողներ Բելառուսիայից, որոնք հետաքրքրված են մեր երկրի իրադարձություններով: Եվ արդեն շատ նմանություններ են նկատել մեր և իրենց իրադարձությունների հետ: Ավելի ճիշտ, մեր այսօրվա իրադարձությունները նրանք համեմատում են իրենց 24 տարի առաջվա իրադարձությունների հետ, երբ այն ժամանակվա մի հայտնի պոպուլիստ, կոլխոզի նախագահ Ալեքսանդր Լուկաշենկոն ազատ ընտրությունների միջոցով եկավ իշխանության, սիրված էր հանրության կողմից, աջակցություն էր ստանում ազատ մալուլի միջոցների կողմից և այնուհետև, իշխանությունը վերցնելուց հետո, մոռացավ իր խոստումների մեծ մասը և 24 տարի է բռնապետական ռեժիմ է հաստատել երկրում:
Այսօր Բելառուսում նույնիսկ շարքային հանրահավաք հնարավոր չէ անցկացնել, նշում է բելառուսցի լրագրողուհին, և մարդիկ ստիպված հանրահավաքի համար, աղավնիներին կերակրելու պատրվակով են հավաքվում:

Այն որ ներկայիս Բելառուսը Կուբայից կամ Հյուսիսային Կորեայից շատ չի տարբերվում, գիտեն բոլորը: Սակայն քչերն են հասկանում, որ այդպիսի բռնապետությունները միանգամից չեն ստեղծվում: Այդ սկզբից է լինում առաջնորդը սիրված, հետո նա սկսում է պարտադրել իրեն սիրել, քանզի զոմբիներին, որոնք սիրահարված էին իր վրա, նա իսկական մարդ չի համարում, և այստեղ նա մասամբ իրավացի է, ինչպես կարելի է զոմբիին, ով քաղաքագիտության մեջ համարվում է, «մտավոր հաշմանդամ», իսկապես քաղաքացու տեղ դնել:

Հենց այդ զոմբիների պատճառով է, որ երկրները հայտնվում է բռնատիրության թակարդի մեջ: Համաշխարհային ողջ պատմությունը դա է ցույց տալիս: 

Օրինակ, հայտնի մեթեմատիկոս և փիլիսոփա Բերտրան Ռասելը անցած դարի 50-կան թվականներին նշում էր, որ «Աշխարհի չարիքը ոչ կոմունիզմն էր, ոչ պատերազմները, ոչ էլ սովը, այլ մարդկանց տգիտությունն էր, որից առաջանում էին վերը նշված մարդկային այդ արհավիրքները»:

Սակայն կարծում ենք, որ այսօրվա հայ հանրությունը հաստատում է վերը նշված օրինաչափությունը և մինչև իր մաշկի վրա չզգա, դա չի հասկանա և ցավոք, բելառուսցի լրագրողների պատգամն էլ նույնպես տեղ չի հասնի:

Արտակ Հակոբյան