Հեղափոխությունից յոթ ամիս անց Հայաստանը կանգնած է նո՞ր հեղափոխության առջև

ԱԺ վերջին իրադարձությունները ցույց տվեցին, որ երկիրը կանգնած է նոր ցնցումների առջև: Արտաքուստ խոսքը գնում է արտահերթ ընտրությունների անցկացման ժամկետների շուրջ վեճի մասին: Սակայն այս քննարկումների հետևում թաքնված է ավելի խորը պատճառ: Բոլորի համար էլ պարզ է, թե մոտավորապես ինչպիսի պատկեր է ունենալու ապագա խորհրդարանի քաղաքական ներկապնակը: Երկրում առկա է հեղափոխական սպասումների մթնոլորտ: Սակայն ոչ ոք լուրջ չի ձևակերպել , թե ինչ պետք է անել, որ երկիրը մտնի իր բնականոն զարգացման փուլի մեջ՝ դուրս գալով այն ճգնաժամից, որն առաջացել էր տարիների ընթացքում: Վեճը նույնիսկ այստեղ չէ:

Պարզապես այս 7 ամիսների ընթացքում երկրի ներկայիս քաղաքական և տնտեսական վերնախավը հասկացել է, որ արտահերթ ընտրություններից հետո երկրում հաստատվելու է անձիշխանություն՝ դեմոկրատական փաթեթավորմամբ, և այդ անձիշխանությունը անվտանգության ոչ մի երաշխիք չի տալու ոչ մեկին՝ անկախ դիրքից ու կարգավիճակից: Ընդ որում, այս հանգամանքը դուր է գալիս հանրության առավել ռադիկալ զանգվածին: Նրանք իրենց թվաքանակով միգուցե մեծամասնություն չեն կազմում, սակայն համախմբված են, մինչդեռ հանրության մեծ մասը անորոշության մեջ է և մոլորված՝ դիրքավորվելով սպասողական ռեժիմի մեջ:

Հասկանալի է, որ այս հանգամանքում երկրի առջև անորոշությունները ոչ թե պակասելու են, այլ ավելանալու են, նույնիսկ եթե հանգուցալուծվի արտահերթ ընտրությունների անկացման ժամկետի հարցը:

Քանզի երկիրը մտնում է պերմանենտ հեղափոխությունների մի փուլ, որտեղ դրա ավարտման վերջը չի երևալու, ու լրջագույն վտանգներն էլ, և ոչ միայն ներքին այլև արտաքին, ավելի ակներև են դառնալու:
Իսկ թե ինչու այդպես ստացվեց, դա արդեն այլ խոսակցություն է:

Արտակ Հակոբյան