Ո՞վ և ինչպե՞ս իրականում արտահանձնեց Լապշինին Ադրբեջանին

Մենք բազմիցս ընդգծել ենք¸ որ իշխանությունների կողմից վարած քաղաքականության հետևանքով Հայաստանի Հանրապետությունը միջազգաին հարաբերությկունների սուբյեկտից վերածվել է միջազգաիյն հարաբերությունների օբյեկտի և ով ոնց ուզում է՝ այնպես էլ վարվում է այդ օբյեկտի հետ: Այս ցավալի ճշմարտությունը հերթական ապացույցը ստացավ փետրվարի 7-ին¸ երբ Բելառուսի իշխանությունները արտահանձնեցին բլոգեր Ալեքսանդր Լապշինին Ադրբեջանական կողմին: Լապշինի արտահանձնումը հերթական ապտակն էր Հայաստանին¸ ինչպիսին էին դրանից առաջ օրինակ՝ Սաֆարովի վերադարձը Ադրբեջանին¸ Ստեփանակերտի օդանավակայանի փակ մնալը և այլ¸ ոչ պակաս ցավալի իրադարձություններ¸ որոնց թվարկումը ժամեր կարող է տևել: Ալեքսանդր Լապշինի հանձնումը ադրբեջանական իշպանություններին¸ դա Հայաստանում առկա արմատական խնդիրների արտացոլումն է:

Այսօրվա իշխանավորները¸ պատկերացում չունենալով¸ թե ինչպես պետք է վարել արտաքին քաղաքակնությունը¸ տարեցտարի էլ ավելի են իջեցնում Հայաստանի միջազգային վարկանիշը: Սերժ Սարգսյանի կողմից վարած անհեռատես և «օրվա կուրսին» հարմարեցված արտաքին քաղաքականությունը բերեց նրան¸ որ Հայաստանը¸ երեք ու կես տարի բանակցելով Եվրամիության հետ¸ ասոցացման համաձայանգրի շուրջ¸ հայտնվեց Մաքասային միությունում¸ բայց այդ ընթացքում փչացրեց իր հարբերությունները Ռուսատանի հետ: Մինչ այդ¸ «ֆուտբոլային» դիվանագիտության արդյուքնում Թուրքիայի հետ սահմանը չբացվեց¸ Ցեղասպանության միջազգաին ճանաչման գործընթացը փաստացի կանգ առավ¸ իսկ Թուրքիան իր հերթին սկսեց ակտիվ փորձեր կատարել՝ Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության կարգավորման մեջ իր դերը ունենալու համար:

Այս ամենի կողքին կա ևս մի կարևոր հարց¸ քանի որ Սերժ Սարգսյանի գործունեության հիմնական նպատակը եղել և միշտ մնում է իր սեփական իշխանության կայունությունը նա երբեք էլ չի գիտակցել Հայաստանի խորքային անհրաժեշտությունը՝ վարել բալանսավորված և հետևողական արտաքին քաղաքականություն¸ որը պետք է նպաստեր ուժային կենտրոնների հետ գործընկերային և փոխվստահելի հարաբերությունների հաստատմանը և ամրապնդմանը: Սարգսյանը միշտ կենտրոնացած է եղել ներհայաստանյան զարգացումների վրա, նա պատրաստ է հակասահմանադրական ելույթ ուեննալ ՀՀԿ գրասենյակի «պադվալում»¸ բողոքել քաղաքական դաշտի «ժխորից»¸ աջակցել բազմաթիվ կեղծ ընդդիմադիր քաղաքական ուժերին և լրատվամիջոցների ստեղծմանը¸ սակայն նա երբեք նույն «նվիրումով» և ջանասիրությամբ չի զբաղվել երկրի համար իրապես նշանակություն ունեցող հարցերով¸ որոնցից մեկն է Հայաստանի Հանրապետության միջազգաին վարկանիշի ամրապնդումն է և լուրջ գործոնի համբավ ստանալը:

Լապշինին «Ադրբեջանին է արտահանձնել» Հայաստանի Հանրապետության պարտվողական¸ ոչ հետևողական արտքաին քաղաականությունը¸ որը հանգեցրել է նրան¸ որ մենք¸ լինելով ՀԱՊԿ-ի և ԵԱՏՄ-ի անդամ¸ այդ նույն կառույցներում ունենք ավելի քիչ դաշնակիցներ¸ քան մեր թշնամի Ադրբեջանը: Այս ամենի պատասխանատուն ո´չ Ռոսաստանն է¸ ո´չ Բելառուսը¸ ո´չ էլ անգամ Ադրբեաջնը¸ այլ Հայաստանի Հանրապետության իշխանությունները:

Արմնեն Միքայելյան

Հ. Գ. Այս ամենի ֆոնին շատ ծիծաղելի տեսք ունեն այն գործիչներն ու քաղաքական ուժերը¸ որոնք պահանջում են Բելառուսի դեսպանին վտարել Հայաստանից կամ պատասխանատվության ենթարկել Ծառուկյանին¸ որը Լուկաշենկոյի ընկերն է¸ կամ էլ նրանք ովքեր պահանջում են պաշտոնանկ անել Էդվարդ Նալբանդյանին... Կատարվածի միակ և գլխավոր պատասխանատուն գտնվել և դեռ շարունակում է գտնվել Բաղրամյան 26 հասցեում: