Ներիշխանական ինտրիգն ավարտվեց. Կարեն Կարապետյանը փաստացի դուրս եկավ քաղաքականությունից

Այն որ Սերժ Սարգսյանը դառնալու է վարչապետ, ոչ ոք չի կասկածում, այստեղ մնացել էր երկու ինտրիգ: Ինչպես էր այս փաստը ձևակերպելու Կարեն կարապետյանը, և ինչ քանակության ձայնով է Սերժ Սարգսյանը դառնալու վարչապետ: Առաջին ինտրիգը արդեն բացահայտվեց Կարեն Կարապետյանի պարզաբանմամբ, թե ինչու է նա հրաժարվում վարչապետ դառնալուց: Սերժ Սարգսյանի համար անչափ կարևոր էր Կարապետյանի այս խոսքերը, քանզի նա էր հիմնականում ընկալվում այլնտրանք:

Փորձենք պարզաբանել թե ինչու:

Ո՞րն էր Կարապետյան - Սարգսյան և Մեդվեդև - Պուտին կոմբինացիաների տրամաբանությունը

Կարեն Կարապետյանի վերջին խոսքը շատերին հիշեցրեց 2012-ի նախագահ Մեդվեդևի առաջարկը Պուտինին՝ կրկին առաջադրվել նախագահի պաշտոնում: Շատերը կհիշեն, որ այդ ժամանակ Մեդվեդևը շատ էր ցանկանում կրկին առաջադրվել նախագահի պաշտոնում, սակայն բավարար հանրային լեգիտիմություն չուներ Պուտինին հաղթելու համար: Այն ժամանակ Պուտինը ուներ բարձր լեգիտիմություն և իշխանության վերնախավում, և հանրության մեջ, մինչդեռ Մեդվեդևի լեգիտիմությունը, թե հանրության մեջ, և թե իշխանության վերնախավում թերի էր: Այդ իսկ պատճառով նա չգնաց ռիսկի՝ հակադրվելու Պուտինի հետ: Սակայն Պուտինին դա բավարար չէր, նա ցանկանում էր, որ դա հրապարակավ արձանագրվի հենց Մեդվեդևի շուրթերով, որպեսզի հետագայում այդ հարցում երկիմաստություն չմնա: Մեդվեդևի համար դա ծանր քայլ էր, նա հասկանում էր, որ դրանով նա վերջ է դնում իր ապագա քաղաքական կարիերայի վրա, փոխարենը ստանալով վարչապետի պաշտոնը առնվազն մինջև 2018-ը, ինչը որ եղավ:

Կարեն Կարապետյանի պարագայում իրավիճակը փոքր ինչ այլ էր: Նա, ի տարբերություն Սերժ Սարգսյանի, ուներ բավարար հասարակական լեգիտիմություն, և այդ իսկ պատճառով նրա դիրքն ավելի ամուր էր, քան՝ Մեդվեդևինը, և նա կարող էր այս հարցի վերաբերյալ առնվազն լռել և միայն ՀՀԿ-ի որոշումից հետո պոստֆակտում արձանագրել, որ կուսակցությունը որոշել էր վարչապետի պաշտոնում տեսնել Սերժ Սարգսյանին, իսկ ինքը ընդունել է այդ որոշումը: Այդ քայլով նա կկարողանար պահպանել իր դեմքը, հանրությանը մեսիջ ուղարկելով, որ անզոր էր ՀՀԿ-ի որոշմանը դիմակայելու համար: Այդ ժամանակ հանրության մի մասը նրան կմեղադրեր թուլության մեջ, սակայն մյուս մասը ըմբռնումով կվերաբերվեր: Դրանով իսկ նա կպահպաներ իր դեմքը ապագայի համար: Սերժ Սարգսյանը չէր կարող նրա շահերը անտեսել, քանզի իշխանությունից դուրս Կարապետյանը կդարնար ավելի վտանգավոր իշխանության համար:

Մինչդեռ այսօր Կարեն Կարապետյանը իր այս քայլով կորցրեց իր ապագան: Անպայման չէր որ նա հակադրվեր, լռելով էլ նա կապահովագրեր իր դիրքը թե ՀՀԿ-ում, և թե իշխանության մեջ: Մինչդեռ իր այս քայլով նա ինքն իրեն զրկեց իր ապագայից: իսկ Սերժ Սարգսյանը մեկ կրակոցով երկու նապաստակ սպանեց: Նախ նա գրեթե զրոյի հավասարեցրեց Կարապետյանի հանրային լեգիտիմությունը և էլ ավելի ամրապնդեց իր լեգիտիմութւունը իշխող վերնախավում, ցույց տալով, որ Կարապետյանը ոչ միայն չունի տարրական քաղաքական գիտակցություն, այլև չի տիրապետում տարրական ներիշխանական ինտրիգներին: Իսկ եթե այդպես է, ապա սխալ էին նաև նրանք, ովքեր Կարապետյանից հույսեր ունեին: Քանզի նման մարդը չէր կարող վարել հայ-ադրբեջանական բավականի բարդ բանակցությունները՝ չվտանգելով հայկական շահերը: Եթե հանրությունը Սերժ Սարգսյանից դժգոհ է նաև այդ հարցում, ապա Կարեն Կարապետյանը կարող էր վտանգավոր «կարմիր գծեր» անցնել երկրի ու Ղարաբաղի հարցում, նույնիսկ չգիտակցելով : Առնվազն հիմա Սերժ Սարգսյանը իր մամուլի միջոցներով կբացատրի դա, և դրա դեմ հակափաստարկներ դժվար կլինի ներկայացնել: Դրանով իսկ Սերժ Սարգսյանը «Կարեն Կարապետյան» քաղաքական գործոնը իսպառ վերացրեց՝ նրան վերապահելով բացառապես «մենեջերի» ֆունկցիաներ, այն էլ՝ ժամանակավորապես: Քանզի հանրության զգալի մասի մոտ Կարապետյանը ընկալվելու է որպես առնվազն «պատահական մարդ», որ սպասումներ առաջացրեց 2017-ի ընտրություններից առաջ, իսկ հետո լուռ հեռացավ: Այս քայլով Սերժ Սարգսյանը ցույց տվեց նաև հանրությանը, որ չարժե իլյուզիաներով ապրել, և արդար չէ, որ մարդիկ որպես այլընտրանք Սարգսյանին փնտրում և գտնում են նույնիսկ պատահական մարդկանց մեջ, և արդյունքում հայերի մեջ կրկին սկսում է գործել «Քաջ Նազարի» սինդրոմը: Այդ իմաստով Սերժ Սարգսյանը ճիշտ է՝ պետք է ձևավորել իրապես և ինքնաբավ Այլնտրանք և հետո «հոպ» ասել, և միայն այդ դեպքում է հնարավոր իրական այլնտրանքով հանդես գալ, որը իրական, այլ ոչ թե միֆական օգուտ կբերի նաև Հայաստանին:

Սա է իրականությունը:

Արտակ Հակոբյան