Ինչո՞ւ Բ 26-ը որոշեց խիստ պատժել Ժիրայր Սեֆիլյանին

Չդիտարկելով այս գործնթացի մաքուր դատական մասը, նշենք, որ ակնհայտ է , որ այն հանրության կողմից դիտարվելու է որպես քաղաքական հաշվեհարդար Ժիրայր Սեֆիլյանի հանդեպ:

Ժիրայրը երբեք չի ընկալվել որպես գործող նախագահին հիմնական այլնտրանքային գործիչ: Դեռ ավելին, նա նույնիսկ հեռանկարային գործիչ չի համարվել: Իսկ իր ծայրահեղ հակառուսական հռետորաբանությամբ նա երբեք չէր կարող հասարակ մարդկանց մոտ ընկալվել որպես լուրջ գործիչ: Գործող նախագահի համար Ժիրայրը կարող էր լինել քայլող օրինակ, թե ինչպիսին պետք է չլինի լուրջ գործիչը:

Սակայն գործող նախագահին մտահոգում է ոչ թե Ժիրայրի քաղաքագիտական հայացքները, այլ այն, որ նա ունի հավատարիմ թիմ՝ իշխանությունը բռնի ուժով վերցնելու գաղափարհով:

Եթե նախկինում այդ գաղափարհները լուսանցքային բնույթ էին կրում, ապա վերջին ընտրություններից հետո բոլորի համար պարզ դարձավ, որ երկրում հնարավոր չէ փոխել իշխանությունը սահմանադրական ճանապարհով: Վազգեն Սարգսյանի հայտնի թեզը, որ «ընդիմությունը 100 տոկոս էլ որ ձայն ստանա, միևնույն է իշխանություն չի ունենա», այսօրվա իշխանությունը տեխնոլոգիական լուծում տվեց՝ կիրառելով, այսպես կոչված, «ռեյտինգային» համակարգը, որը գործնականում նշանակում էր , երկրում քաղաքական ընտրությունները փոխարինել թաղային տղաների մրցույթով: Սա հրեշավոր ծրագիր էր երկրում քաղաքական լեգալ կյանքը փաստացի սպանելու համար: Այսօր այդ ծրագրի իրագործման արդյունքում Հայաստանում քաղաքական կյանքը փաստացի վերացած է: Մնացել է միայն իշխանության բացարձակ մենաշնորհային դիրքը և «խամաճիկային» ընդդիմության պատրանքը՝ ի դեմս Էդմոն Մարուքյանի ու տխրահրչակ Արամ Զավենիչի: Հասկանալի է, որ այս պայմաններում հանրության մեջ կտրուկ մեծացել է «ուժային» մեթոդներով գործելու կողմնակիցների թիմը: Իսկ Ժիրայրը այստեղ գլխավոր սիմվոլն է համարվում: Այս շրջանակները այսօր առաջին հերթին են անհանգստացնում գործող նախագահին, քանզի սասնա ծռերի պատմությունը ցույց տվեց, որ նրանք այսօր ունեն բարձր հասարակական լեգիտիմություն, ի տարբերություն Սերժ Սարգսյանի ու նրա նեղ շրջապատի:

Եթե թաղի տղաների միջոցով գործող նախագահը կարող է հավերժացնել իր իշխանությունը, ապա Ժիրայրի կողմնակիցների հնարավոր գորժողությունների դիմաց նա մի օր կարող է անզոր լինել: Քանզի եթե կա հասարակական պահանջ , ապա այն մի օր անպայման կիրագործվի: Ահա թե ինչու գործող նախագահը խիստ պատժելով Ժիրայրին մեսիջ է ուղարկում մյուսներին, որ այս հարցում իշխանությունը խիստ է գործելու: Սակայն ողբերգությունը կայանում է նրանում, որ նման քայլերը ավելի կուռ են դարձնում «ուժային» գործողությունների կողմնակիցներին և ավելի են նրանց լեգիտիմացնում հանրության առջև:

Արտակ Հակոբյան