Հայաստանի մարտահրավերները և մեր անելիքը. Անդրանիկ Թևանյան

«Մայր Հայաստան» կուսակցության նախագահ, քաղբանտարկյալ Անդրանիկ Թևանյանը գրում է.
«ԱԺ ընտրությունների արդյունքները ոչ թե հնարավորություններ ստեղծեցին մեր երկրի առաջ ծառացած մարտահրավերները հաղթահարելու կամ դրանց հետևանքները թուլացնելու համար, այլ խորացրեցին խնդիրները և առաջացրեցին նոր մարտահրավերներ, որոնք գոյաբանական նշանակություն ունեն։

Այս ընտրությունները և վարվող ներքին, արտաքին քաղաքականությունը նվազեցրեցին ՀՀ անկախության և միջազգային հարաբերություններում մեր սուբյեկտայնության մակարդակները։

Մեզ ներկայացվող պահանջները և Հայաստանի ներսից գեներացվող խնդիրները ճակատագրական և ողբերգական հետևանքների կարող են հանգեցնել։

1. ՀՀ սահմանադրության փոփոխություն և ՀՀ Անկախության հռչակագրից հրաժարում,

2. Սահմանագծման և սահմանազատման անվան տակ Հայաստանի տարածքների միակողմանի զիջումներ Ադրբեջանին («անկլավների» տեսքով),

3. Ադրբեջանցիների բնակեցում Հայաստանում,

4. «Զանգեզուրի միջանցքի» հանձնում,

5. Ամբողջական հրաժարում Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման գործընթացից,

6. Հայաստանի դենացիֆիկացիա և դեմիլիտարիզացիա,

7. Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու դեմ պայքար՝ հոգևոր և համահայկական այդ կառույցի կազմաքանդման նպատակով,

8. Արցախցիների վերադարձի իրավունքի բացառում,

9. Հրաժարում Արցախի դեմ իրականացված ցեղասպանական գործողությունների և մարդու իրավունքների կոպտագույն ոտնահարումների դեմ միջազգային հայցերից,

10. Մեծամորի ատոմակայանի փակում,

11. Գյումրիում տեղակայված ռուսական 102-րդ ռազմաբազայի դուրսբերում,

12. ՀԱՊԿ-ից և ԵԱՏՄ-ից Հայաստանի դե յուրե հեռացում,

13. Հայ-ռուսական հարաբերությունների թշնամացում՝ ուկրաինական և մոլդովական տարբերակների տեղական դրսևորումներով (նաև՝ Սահակաշվիլու կառավարման ժամանակահատվածի վրացական տարբերակով),

14. Հակաիրանական քաղաքականության իրականացում,

15. Հայաստանի անվտանգային ճարտարապետության փլուզում՝ առանց իրական այլընտրանքների և երաշխիքների,

16. Հայաստանի երկաթգծի օպերատորի փոփոխություն՝ հանձնելով թուրքական աշխարհի երկրների ներկայացուցիչներից մեկին։

1. Ներհասարակական պառակտումը և ատելության մթնոլորտի ձևավորումը,

2. Քաղաքական հետապնդումները, «դատաիրավական» գործիքներով այլակարծության ոչնչացումը, քաղբանտարկյալների աննախադեպ քանակը։

3. Դատաիրավական համակարգի գրեթե 100-տոկոսանոց կախվածությունը գործադիր իշխանության պարագլխից,

4. ԱԺ ընտրություններից հետո ձևավորվելիք «նոր» գործադիր իշխանության ոչ լեգիտիմությունը,

5. Օրենսդիր մարմնի ոչ լեգիտիմությունը (ընտրությունները «պաշտոնապես» և ուղիղ եթերում կեղծվել են),

6. Մասնավոր սեփականության կոպիտ և ապօրինի վերաբաշխումը, նեոբոլշևիկյան խաղի կանոնների հաստատումը, սեփականության ինստիտուտի ոչնչացումը, «պետական» ռեկետը, ամբողջատիրական (տոտալիտար) իշխանական համակարգի ձևավորումը,

7. Հայ-ռուսական հարաբերություններում դիվանագիտական և տնտեսական պատերազմի խորացումը՝ ՀՀ-ի համար տնտեսաքաղաքական և անվտանգային լրջագույն հետևանքներով,

8. ՀՀ քաղաքացիների սոցիալական վիճակի վատացումը,

9. Գազի գնի հնարավոր թանկացումը և էներգետիկ ճգնաժամի ուրվագծումը,

10. Սպառողական վարկերի ծավալների առաջանցիկ տեմպերի ավելացմամբ պայմանավորված՝ բանկային ոլորտում վարկային ճգնաժամի հեռանկարը,

11. Գյուղատնտեսական ոլորտի կաթվածահար վիճակը,

12. Պետական կառավարման համակարգի կոռումպացվածությունը և պետական կառավարման ցածր որակը,

 

13. Հայաստանի դեմ ռազմական ագրեսիայի հավանականության մեծացումը,

 

14. Հայաստանն առանց դաշնակիցների թողնելն ու ՀՀ-ն «Պրահա-2» տարբերակով Արցախի ճանապարհով տանելը։

Ներքին և արտաքին գործոններով պայմանավորված մարտահրավերների և խնդիրների մեծ մասը սուբյեկտիվ ծագում ունեն։ Դա նշանակում է, որ ՀՀ քաղաքացիները դեռևս կարող են շտկել իրավիճակը և հաղթահարել մարտահրավերները։ Բայց պետք է իմանալ, որ ունենք ժամանակի սղության խնդիր։ Հետևաբար՝ պետք է ռացիոնալ օգտագործել ժամանակի ռեսուրսը՝ հանրային լայն համախմբում և դիմադրողականություն ապահովելու համար։ Մենք այդ պոտենցյալն ունենք։ Ես հավատում եմ, որ կարողանալու ենք իրացնել այդ պոտենցյալը։ Դա քաղաքական խնդիր է, և այդ խնդիրը քաղաքական դաշտում պետք է լուծվի»։

13.08.2026 թ․