Ի՞նչ օգուտ կարող է տալ Սամվել Կարապետյանի առաջարկը ընդդիմության համախմբան մասով և արդյո՞ք այն ուշացած չէ

Երեկ Սամվել Կարապետյանը հայտարարեց, թե ընդդիմությունը պիտի համախմբվի, որպեսզի կարողանա դիմակայել Փաշինյանի սանձարձակություններին։

Պարզ է, որ նման առաջարկով Կարապետյանը պիտի հանդես գար ոչ թե 2026–ի, այլ 2025–ի հունիսին, որպեսզի դրանից հետո հնարավոր լիներ մեկ տարվա ընթացքում կազմվեր մեկ միասնական ընդդիմադիր միավորում, ընտրություններին մասնակցելու համար, այլ ոչ թե՝ ժողովորդին առաջարկվեր 18 քաղաքական միավոր, ինչպես որ եղավ Վրաստանում, 2011–ին։

Սակայն Կարապետյանը Իվանիշվիլու պատկերացումները չուներ, թե ինչու՝ նույնպես կարելի է կռահել։

Կարապետյանին թվում էր, թե կարող էր միայնակ հաղթել Փաշինյանին։ Մյուս քաղաքական ուժերին Կարապետյանը կամ արհամարհում էր, համարելով նրանց «ձայները փոշիացնող ուժեր», կամ էլ համարում էր, որ իրենք ապագա իշխանությունից լրացուցիչ պատառներ վերցնելու համար էին պայքարում։

Նման պատկերացումով կարող էր ապրել բացառապես գործարարը, ով ամեն ինչ փողով, կամ պաշտոնով էր չափում։

Հենց այդ առումով էր Կարապետյանը տարբերվում Իվանիշվիլուց։

Վերջինիս համար, իշխանությունը ոչ թե պաշտոն ու գումար վաստակելու միջոց էր, այլ միջոց՝ իր առաքելությունը կատարելու համար սեփական երկրի պատմության մեջ լուրջ հետք թողնելու համար։

Վրացի ժողովուրդն, ով ընդամենը 200 տարի էր կորցրել իր պետականությունը և պետական հիշողությունը դեռ չէր մոռացվել, տարբերվում է հայ ժողովուրդից, ով արդեն 600 տարի չուներ պետականություն և վաղուց մոռացել էր պետական գիտակցությունն ու պետության համն ու հոտը։

Պարզ է, թե ինչու պիտի հաջողվեր Իվանիշվիլին և ինչու՝ չհաջողեր Կարապետյանը։

Հասկանալի է, որ իշխանություն վերցնելու  պարագայում մարդը չէր ուզում ոչ մեկի հետ կիսվել, քանզի իշխանությունն իր համար, դա պաշտոններն էին, իսկ երբ առաջ է եկել սեփական փրկության հարցը, մարդը պատրաստ է, որ իր փրկության շուրջ մյուսները կարողանան համախմբվել, հանուն իրեն։

Այլ խնդիր է, որ դա ներկայացվելու է, որպես հանուն Հայրենիքի փրկության, քանզի Հայաստանում այդքան արժեզրկված չէ որևէ գաղափար, ինչքան Հայրենիքի «փրկելու» գաղափարը։

Հասկանալի է, որ այս ամենից որևէ լուրջ և առարկայական ակնկալիք պետք չէ ունենալ։ Քանզի այստեղ պակասում է գլխավորը՝ անկեղծության գաղափարը։

Սակայն զուտ ընդհանուր պատկերի տեսանկյունից, հատկապես դրսի համար,  արժե այս իմիտացիոն քայլերին մասնակցել, որ գոնե Հայաստանից դուրս մեր ժողովուրդը վերջնականապես չխայտառակվի և հույս լինի, որ Փաշինյանի ռեժիմը անպատիժ չի մնա։

Այլ խնդիր է, որ Հայաստանի այս ճգնաժամի գլխավոր դերակատարը պիտի լինի հայ ժողովուրդը։

Այլ տարբերակ բնության մեջ չի կարող լինել։

Այլ հարց է, թե ով կարող է ստանձնել այդ դերակատարումը իր վրա և ավանգարդի դեր կատարի մեր հանրության համար։

Սա է իրականությունը։

Դավիթ Մկրտչյան
Zham.am