Փաշինյանը որոշել է խզել կապերը Ռուսաստանի հետ, սակայն ուզում է, որ առաջինը Պուտինը քայլը կատարի, որպեսզի պատասխանատվությունն իր վրա չվերցնի

Վերջին օրերի իրադարձությունները ցույց են տալիս, թե Փաշինյանն ինչ ուղիով է պատրաստվում տանել երկիրը, եթե հունիսի 7-ին կարողանա վերարտադրել իր իշխանությունը:

Մայիսի 4-5-ի իրադարձությունները Հայաստանում, որտեղ կենտրոնում հայտնվեցին Մակրոնի հակառուսական մեսիջները և Զելենսկու սպառնալիքները՝ Մայիսի 9-ի կապակցությամբ, վերջնականապես ցույց տվեցին, թե ինչ իրական նպատակներ է հետապնդում Փաշինյանը Հայաստանի ապագայի հետ կապված:

Նա արդեն գրեթե չի թաքցնում, որ հունիսի 7-ից հետո, եթե հաջողվի վերարտադրել իր իշխանությունը, պիտի ամեն կերպ Հայաստանի կապերը Ռուսաստանից կրճատի, որպեսզի կարողանա երկիրը դուրս բերել ներկայիս ռազմաքաղական և տնտեսական դաշտից և այն մտցնի  Թուրքիայի ազդեցության գոտի:

Արտաքուստ դա ներկայացվելու է որպես Հայաստանի ընտրությունը՝ ԵՄ-ի հետ ինտեգրվելու օգտին, որը ենթադրում է Ռուսաստանի հետ ընդհանուր տնտեսական և ռազմաքաղաքական դաշտից դուրս գալու գործընթաց:

Գործնականում, ԵՄ-ում Հայաստանը դիտարկում են բացառապես, որպես «մանրադրամ»՝  Մոսկվայի հետ հարաբերություններում:

ԵՄ-ում արդեն չեն թաքցնում, որ Մոսկվայի հետ այլևս հնարավոր չի լինելու վերականգնել նախկին հարաբերությունները, առնվազն՝ մոտակա հեռանկարում:

Եվ այս տեսանկյունից, ԵՄ-ն բոլոր ուղղություններում հակամարտության մեջ է մտնելու Ռուսաստանի հետ:

Փաշինյանը համաձայնվել է մանրադրամի դերը կատարել, սակայն փորձում է ամեն ինչ անել, որպեսզի Հայաստանի և Ռուսաստանի հարաբերությունների խզման հարցում, առաջին քայլը, ոչ թե ինքը կատարի, այլ՝ Պուտինը:

Որպեսզի դրա բոլոր բացասական հետևանքների պատասխանատվությունը գցի իր վրայից Պուտինի վրա:

Նույնիսկ ՀԱՊԿ-ի հարցում Փաշինյանը ռիսկ չի անում առաջին քայլը կատարել, հույս ունենալով, որ ՀԱՊԿ-ը առաջինը որոշում կկայացնի այդ կազմակերպությունից  Հայաստանին վտարելու հարցում: Զարմանալի չէ, որ Փաշինյանի թիմակիցները հայտարարում են, իբր, «ոչ թե Հայաստանն է դուրս եկել ՀԱՊԿ-ից, այլ.... ՀԱՊԿ-ն է դուրս եկել Հայաստանից»:

Նման անհեթեթ ձևակերպումով Փաշինյանի թիմակիցները փորձում են դրդել ՀԱՊԿ-ին, որ այդ կառույցը վերջնական որոշում կայացնի Հայաստանի անդամակցության մասով:

Եվ, քանի որ Փաշինյանը գիտի դրա հետևանքների մասին, ցանկանում է, որ ոչ թե ինքը, այլ ՀԱՊԿ-ն առաջին քայլը կատարի, որպեսզի դրա արդյունքում Հայաստանի վրա բացասական հետևանքների  համար մեղադրի նույն ՀԱՊԿ-ին և խուսափի պատասխանատվությունից:

Նունը կատարվեց Արցախի հետ, երբ 2022-ին նա Պրահայում ստորագրեց համաձայնություն՝ Արցախը թողնելով Ադրբեջանի կազմում, դրանով իսկ չեղարկելով 2020-ի նոյեմբերի 9-ի համաձայնագիրը: Իսկ երբ Պրահայի որոշումները սկսեցին կյանքի կոչվել և Արցախը սկսեց հայաթափվել, Փաշինյանն  ու նրա արևմտյան գործընկերները իրենց հանցագործությունները կոծկելու համար, Արցախի կորստի պատասխանատու «նշանակեցին» Պուտինին:

Իսկ որպեսզի հայ հանրության մեջ այս տեսակետը ամրագրվեր, ԵՄ-ն հատուկ, գեբելսյան քարոզչության ժանրի համաձայն, հայաստանյան լրատվամիջոցների համար ռեսուրսներ տրամադրեց:

Հիմա նույն բանը փորձում են իրականացնել արդեն Հայաստանի հետ, որպեսզի այս տարածաշրջանում, ռուսական ազդեցության «հետք» անգամ չմնա:

Հասկանալի է, որ այս ծրագրի շրջանակներում Հայաստանը, որպես «նվեր»  հասնելու է Թուրքիային և Ադրբեջանին:

Դրա դիմաց, արևմտյան շրջանակները պահանջելու են Անկարայից և Բաքվից, այս տարածաշրջանից «երկրորդ ճակատ»  բացել Մոսկվայի դեմ:

Ահա թե ինչու է Մոսկվան մտահոգված Հայաստանում կատարվող ներկայիս գործընթացից:

Սակայն, եթե Ռուսաստանն այս ամենի հետևանքով ունենալու է իր դեմ նոր բացված ճակատ, ապա մենք կորցնելու ենք մեր պետականությունն ու այստեղ ապրելու հնարավորությունը,  և արցախցիների պես աշխարհով մեկ դառնալու ենք փախստական ազգ:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան
Zham.am