Սահմանադրությունը և օրենքներն ընդամենը թուղթ են, ինչպես այսօրվա Հայաստանում, եթե իշխանությունը հանրության կողմից չի ճանաչվում լեգիտիմ մի որևէ ավելի մեծ նպատակի համար
Քաղաքագետ Ստեփան Դանիելյանը նկատում է. «Մինչև 18-րդ դարը իշխանության իրավունքը հիմված էր աստվածաբանական հայեցակարգերի վրա, որի հիմքը դրել է Պողոս Առաքյալը․ «Ցանկացած իշխանություն Աստծուց է»։ Պողոս Առաքյալին կարելի է համարել քրիստոնեության քաղաքական աստվածաբանության հիմնադիրը։ Մինչև 18-րդ դարը քրիստոնեական աշխարհը զարգացրել է այդ թեզի վրա, մինչև որ չի հասել «հանրային շահ», «հանրային բարեկցություն» և «Օրենքը վեր է թագավորից» հասկացություններին։ Սակայն իշխանության մեսիական բնույթը, այնուամենայնիվ, մնացել է պետությունների հիմքում։
Միացյալ Նահանգների «իշխանության առասպելը» կամ պետական առաքելությունն աշխարհով մեկ Ազատություն տարածելն է, Ռուսաստանում՝ գտնել ուղղափառությանը կամ կոմունիզմին համարժեք մի որևէ ընդունելի համաշխարհային առաքելություն (իսկ մինչ այդ պայքար արտաքին վտանգների դեմ), Եվրոպայում կառուցում են բարեկեցություն, ու ողջ աշխարհի մերժվածները փախչում են այնտեղ երջանկություն որոնելու համար, Իսրայելը աշխարհով մեկ ցրված հրեաների համար հայրենիք է կառուցում, Իրանը մեր մեղավոր աշխարհում Ալլահի կամքն է իրականացնում (ըստ իրենց պատկերացումների), Թուրքիան որոնումների մեջ է (ազգայնականություն, օսմանիզմ, իսլամիզմ) և այլն։
Այսինքն սահմանադրությունը և օրենքներն ընդամենը թուղթ են, ինչպես այսօրվա Հայաստանում, եթե իշխանությունը հանրության կողմից չի ճանաչվում լեգիտիմ մի որևէ ավելի մեծ նպատակի համար, հիմնված պետական ավանդույթների ու «Կարգի» մասին պատկերացումների վրա»։

