Փաշինյանն Ալիևի սպիչռայթերն է

Նա գիտեր, թե ինչի կհանգեցնի Արցախի ռազմաքաղաքական ղեկավարության առևանգումը:
Քաղաքագետ Բենիամին Մաթևոսյանը Alpha News-ի եթերում անդրադարձել է թեմային: 

«Տեղեկատվական աղմուկ ստեղծել. այս խնդիրն ավելի վաղ հաջողությամբ լուծում էր «Նիկոլ Փաշինյան` լրագրողը», և այսօր նույնքան հաջող լուծում է «Նիկոլ Փաշինյան` քաղաքական գործիչը»։ Եթե նախկինում աղմուկը ստեղծվում էր հրապարակումներով, օրինակ՝ այն մասին, որ Արցախից Հայաստան բերված զինվորների դիակները ապրիլի 7-ի նվեր էին նրանց ծնողներին, ապա այսօր «Նիկոլ Փաշինյան՝ քաղաքական գործիչն», իր տրամադրության տակ ունենալով ԱԱԾ-ն, ՆԳՆ-ն, Դատախազությունը, Քննչական կոմիտեն, կարող է ապահովել էլ ավելի հզոր տեղեկատվական աղմուկ։ Ահա դրա հետ էլ բախվեց հայ հասարակությունն այսօր։

Հունիսի 25-ի վաղ առավոտից հայկական լրատվամիջոցների գլխավոր թեման դարձավ Բագրատ արքեպիսկոպոս Գալստանյանի դեմ հարուցված քրեական գործը։ Օրվա երկրորդ կեսին «Սրբազան պայքար» շարժման առաջնորդին՝ Գալստանյանին, մեղադրանք ներկայացվեց՝ ահաբեկչության և զանգվածային անկարգությունների կազմակերպման հոդվածներով։

Թողնենք մի կողմ այն հանգամանքը, որ այս քրեական գործով Փաշինյանը փորձում է իրապես շեղել տեղեկատվական հոսքերը Սամվել Կարապետյանի դեմ հարուցված գործից (դա նրան չի հաջողվելու, քանի որ Կարապետյանի շուրջ գործընթացում ներգրավված են այնպիսի քաղաքական շրջանակներ, որ՝ անկախ Նիկոլ Փաշինյանի ցանկությունից, այն շարունակվելու է) և նշենք, որ օրվա տեղեկատվական աղմուկի մեջ լռելյայն անցավ այն լուրը, որ Իլհամ Ալիևը Հայաստանը անվանեց «պետություն՝ ռազմական հանցագործ»։

Ադրբեջանի նախագահը նախօրեին մեղադրեց Հայաստանին՝ միջազգային իրավունքի խախտման մեջ։ Նրա խոսքով՝ ՀՀ-ն մեղավոր է բնակավայրերի «մինչև հիմքերը» ոչնչացման, Գյանջայի, Մինգեչաուրի, Բարդայի և հակամարտության գոտուց «բավական հեռու» տեղակայված այլ բնակավայրերի հրետակոծման, Երկրորդ Արցախյան պատերազմի վերաբերյալ ապատեղեկատվության տարածման, ինչպես նաև ադրբեջանցիների զանգվածային սպանությունների համար։ Ամփոփելով՝ Ալիևն Հայաստանը անվանեց «պետություն՝ ռազմական հանցագործ»։

Դեռևս 2023-ին, երբ Արցախում տեղի ունեցավ էթնիկ զտում, նշել էինք, որ Ադրբեջանին անհրաժեշտ էին ցուցադրական դատական գործընթացներ արցախյան նախկին ռազմաքաղաքական ղեկավարության դեմ (ում Փաշինյանը հանձնեց՝ Արցախի Հանրապետության և 120 հազար արցախցիների հետ միասին), առաջին հերթին՝ այն նպատակով, որպեսզի ստանան նրանց ցուցմունքները (կամ առնվազն ստեղծեն համապատասխան տեղեկատվական ֆոն, որ իբր այդ ցուցմունքները ստացված են) այն մասին, թե արցախյան պետականության ձևավորման հիմքում եղել է Երևանի քաղաքական կամքն ու համապարփակ աջակցությունը։ Իլհամ Ալիևի ռեժիմին անհրաժեշտ են ապացույցներ Երևանի ուղիղ ներգրավվածության մասին Արցախի պաշտպանության բանակի մարտունակության ապահովման մեջ, ինչը հետագայում կներկայացվի որպես «Հայաստանի կողմից ահաբեկչության և ռազմական հանցագործությունների հովանավորություն Ադրբեջանի «ինքնիշխան տարածքում»»։

«Հայաստանը՝ ռազմական հանցագործ պետություն է» հայտարարությամբ Ալիևը բացեց ՀՀ-ի հանդեպ նոր պահանջների էջը։ Եվ այս նոր էջի տեքստը «գրել է Նիկոլ Փաշինյանը», ով, հանձնելով Արցախը, ազատություն տվեց Իլհամ Ալիևի երևակայությանը։

Ալիևը գերազանց հասկանում է, որ առանց Երևանի ռազմական, քաղաքական և տնտեսական աջակցության Արցախը չէր կարող գոյություն ունենալ 1994-ից ի վեր և արդյունավետ դիմակայել ադրբեջանական ագրեսիային։ Ահա թե ինչու Բաքվի վերջնական պահանջը՝ որի կատարումը իբր «կկանխի նոր պատերազմը», լինելու է Փաշինյանից պահանջել ստորագրել փաստաթուղթ՝ նման այն փաստաթղթին, որը 2023 թվականի սեպտեմբերի 28-ին ստորագրեց Սամվել Շահրամանյանը՝ պետականության լուծարման մասին։

Փաշինյանը, հանձնելով Արցախը նրա քաղաքական ղեկավարության հետ միասին, մի կողմից վերացրեց ներքաղաքական պայքարում իր հնարավոր մրցակիցներին, սակայն մյուս կողմից Բաքվին տվեց մի կարևոր խաղաքարտ՝ Հայաստանի դեմ։ Խաղաքարտ, որից այսօր օգտվում է Իլհամ Ալիևը։

Մտածե՛ք այդ մասին․․․»։