Բա որ Արմեն Սարգսյանը հարցադրումներ անի ֆեյսբուքահայության առջև

Երբ հայտնի դարձավ , որ ՀՀ նախագահի թեկնածուն իշխանության կողմից Արմեն Սարգսյանն է լինելու, ֆեյսբուքահայության արձագանքը եղավ ավանդաբար-բացասական: Ավելին, ի տարբերություն Կարեն Կարապետյանին, որին վարչապետ նշանակելու ժամանակ նրա հանդեպ որոշակի սպասում առաջացավ, Արմեն Սարգսյանը այդ շռայլությանը չարժանացավ: Նրա հանդեպ մեղադրանքների տարափը կարծես թե չի ավարտվում: Ընդ որում նրան քննադատողների հիմնավորումները մեծ մասամբ, օբյեկտիվ են: Սակայն այս ամենի մեջ կա մի բայց…

Բա որ հանկարծ Արմեն Սարգսյանը պատասխան հարցադրումներով հանդես գա ֆեյսբուքահայության հասցեին, նշելով հետևյալը,-

-դիցուք, ինքը՝ Արմեն Սարգսյանը, երկար տարիներ ապրելով Մեծ Բրիտանիայում, կտրված է հայկական իրականությունից,

-դիցուք, նրա զավակները և թոռները իրենց ավելի շատ բրիտանացի են զգում,

-դիցուք, ինքը իրավական ինչ-ինչ խնդիրներ ունի նախագահ դառնալու համար,

-դիցուք, ինքը իր բիզնես ներդրումներով էկոլոգիական ինչ-ինչ խնդիրներ է հարուցել երկրում,

-դիցուք, ինքը … շարքը կարելի է անվերջ շարունակել:

Այս ամենից հետո, դիցուք, Արմեն Սարգսյանը արժանի չէ ՀՀ նախագահի պաշտոնում ընտրվելուն, այդ դեպքում ո՞ւմ է պատկերացնում այդ նույն ֆեյսբուքահայությունը այդ պաշտոնում:

Նույն ֆեյսբուքահայությունը, որն այդքան անխնա քննադատում է ՀՀԿ-ին, բուն ընտրությունների ժամանակ 9 մասի է բաժանվում ու փաստացի հանձնում իշխանության բանալին նույն ՀՀԿ-ին: Ինչ է սա, եթե ոչ քաղաքական և քաղաքացիական անմեղսունակություն, կտրվածություն Հայաստանյան իրականությունից, կամ էլ քաղաքական տհասություն, որի արդյունքն է այսօրվա այսպիսի իշխանության գոյությունը: Արմեն Սարգսյանը գոնե հաստատ այս ամենի հետ կապ չունի, և իր երեխաների ու թոռների մասին, ի տարբերություն մեզ, հաստատ մտածում է:

Մենք արդեն վաղուց դարձել ենք մազոխիստական ժողովուրդ /ազգ ասելը շռայլություն կլինի մեզ համար/, փաստացի համակերպվել ենք այս անմարդկային թվացող խայտառակ երևույթների հետ, հիմա էլ պոզ ու պոչ ենք կպցնում այս մարդու վրա: Անկասկած, եթե մենք լինեինք արժանապատիվ ազգ, ապա երբեք թույլ չեինք տա, որ Հայաստանի հետ կապ չունեցող մարդը ընտրվեր ՀՀ նախագահի պաշտոնում: Սակայն այսօրվա պայմաններում մենք իրականում արժանի ենք Գալուստ Սաակյանի թեկնածությանը և դեռ շնորհակալ պիտի լինենք, որ նրան չեն առաջադրում, մանավանդ, որ մեզանից այլևս ոչինչ կախված չէ, քանզի մենք ենք ստեղծել այս իրավիճակը, և թող ոչ ոք քավության նոխազ ման չգա, ամեն մի ժողովուրդ արժանի է իր իշխանություններին և հակառակը: Մենք պարզապես ազգովի նայում ենք հայելու մեջ ու չենք ուզում հավատալ իրականությանը և մեզ սթափեցնելու են միայն ադրբեջանական տանկերն ու հռթիրները:

Որովհետև անմեղսունակությունն էլ պետք է չափ ու սահման ունենա, բայց երբ կոլեկտիվ ողջ հասարակությունը դառնում է անամոթ , ապա նա պետք է վճարի նաև այդ անամոթության գինը, դա է այն բարձրագույն արդարությունը , որն առկա է բնության օրենքներում:

Վերադառնալով Արմեն Սարգսյանի թեմային, պետք է նշել հետևյալը:

Նախ պետք է մարդուն տալ հնարավորություն, հետո քննադատել, եթե նա սկսի կատարել լուրջ սխալներ:

Իսկ նախնական քննադատությունը, իր արտաքին ինչ-ինչ արտրիբուտների համար այդքան էլ տեղին չէ վերը նշվածի տեսանկյունից:

Մենք արդեն վաղուց ոչ վրացի ենք, ոչ էլ ուկրաինացի, մենք արդեն դարձել ենք 10 000 դրամ վերցնող հնազանդ բնակչություն և անմեղսունակ կամ անազնիվ վերնախավ ունեցող ժողովուրդ, որի ՀՀ նախագահի իրական թեկնածուն պետք է լիներ Գալուստը կամ էլ Շմայսը, սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան