Հայկական պետականությունն Ալիևի թիրախում

Փաշինյանը բավարար հմտություններ ունի՞ սպառնալիքը չեզոքացնելու համար:

Քաղաքագետ Բենիամին Մաթևոսյանն Alpha News-ի եթերում «Վերնագիր» հեղինակային հաղորդման ընթացքում ներկայացրել է թեմայի շուրջ մասնագիտական վերլուծություն, որում մասնավորապես ասվում է.

«Կրկնելով Stratfor ամերիկյան վերլուծական կենտրոնի վերլուծությունը (կենտրոն, որը հաճախ ուղղակի «օրինականացնում է» հետախուզական տվյալները), որի փորձագետները կարծում են՝ 2025 թվականին Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև խաղաղ պայմանագիր չի ստորագրվի, Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը սպառնալիքների նոր «խմբաքանակով» հարձակվեց պաշտոնական Երևանի վրա։

Ալիևը, մասնավորապես, նշել է, որ եթե Հայաստանին խաղաղության պայմանագիր պետք չէ, ապա այն պետք չէ նաև Բաքվին: Միաժամանակ նա հավելել է, որ, իր կարծիքով, «Հայաստանը «ֆաշիստական պետություն» է ու փաստացի «սպառնալիքի աղբյուր» տարածաշրջանի համար»։ Նա նաև հայտարարել է «Զանգեզուրի միջանցքի» բացման «անխուսափելիության» մասին և կոչ արել Երևանին «աշխարհագրական պատնեշներ» չդնել իր երկրի և Թուրքիայի միջև։

Երբ Հայաստանում ակտիվորեն ընթանում էին Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակագրից հրաժարվելու ադրբեջանական պահանջի հետ կապված գործընթացներ, բազմիցս նշել էինք, որ Ադրբեջանում հիանալի հասկանում են՝ Հայաստանը պայքարել է ԼՂՀ-ի համար ոչ այն պատճառով, որ ՀՀ Անկախության հռչակագրում հիշատակվում էր հայկական Արցախը, այլ հակառակը՝ Հայաստանը պայքարում էր հանուն ԼՂՀ-ի, արցախահայության՝ իր պատմական հայրենիքում ապրելու իրավունքի համար, ու այս պատճառով է, որ Արցախը մաս դարձավ Հայաստանի Անկախության Հռչակագրին։ Ի սկզբանե պարզ էր, որ Բաքուն դա հասկանում էր և հասկանում էր, որ իրենց պայքարը պետք է ուղղված լինի ոչ թե այս կամ այն փաստաթղթի դեմ, այլ այն սուբյեկտի, որի տնտեսական, ռազմական, քաղաքական և աշխարհաքաղաքական աջակցությունը թույլ էին տվել Արցախին ձևավորել ու կայանալ որպես անկախ պետություն: Անկախ հայկական պետության գոյության անընդունելիության վերաբերյալ Ալիևի սպառնալիքները հենց սրա մասին էին։

Երկու երկրների սահմանազատման հանձնաժողովների առաջիկա հանդիպման մասին Ալիևի զուգահեռ հայտարարությունն իր հերթին հուշում է, որ Բաքուն մտադիր է 2025 թվականը սկսել Հայաստանի հաշվին նոր տարացքային ձեռքբերումով, որը կկոչվի «սահմանազատում»։

Այժմ կարևոր է հասկանալ, թե ինչպես է Հայաստանը հայեցակարգային պատասխան տալու Ալիևի սպառնալիքներին։ Եթե ամեն ինչ սահմանափակվի Նիկոլ Փաշինյանի հարցազրույցով (որում նա արդարացնում էր Ալիևի թեզը, թե Հայաստանը «ֆաշիստական պետություն» է՝ նշելով, որ Ադրբեջանի մասին նմանատիպ ընկալում կա նաև Հայաստանում, և որ հենց այդ ընկալումներն են հանգեցրել երկարաժամկետ հակամարտությանը), կամ Արարատ Միրզոյանի ասուլիսով, ով ներկա պայմաններում ավելի լավ բան չգտավ, քան հայտարարել, որ Հայաստանը ցանկանում է կապող օղակ լինել Ադրբեջանի և Թուրքիայի միջև, ինչպես նաև հայտարարեցին հայ-թուրքական սահմանից ռուս սահմանապահների հնարավոր դուրսբերման մասին, կամ ղարաբաղյան հիմնախնդրի վերաբերյալ փաստաթղթերի ողջ փաթեթի հրապարակումով (ինչի մասին արդեն հայտնել է փաշինյանական լրատվամիջոցներից մեկը), ապա պարզ կդառնա, որ Նիկոլ Փաշինյանի կողմից բովանդակալից պատասխան չի լինելու։ Ու պարզ կդառնա, որ Փաշինյանը հերթական քաղաքական ալիբի է պատրաստում առաջիկա զիջումների կամ պոտենցիալ ռազմական հակամարտության համար։

Եթե ենթադրենք, որ Փաշինյանն իսկապես փորձում է առարկայական պատասխան տալ և վերականգնել ռազմաքաղաքական հավասարակշռությունը Երևանի և Բաքվի միջև (միայն դա այսօր կարող է խանգարել Բաքվին հարձակվել Հայաստանի վրա), ապա արդյոք նա բավարար կոմպետենտություն ունի դա անելու համար։

Բոլոր տարիները՝ սկսած 2018 թվականից, վկայում են այն մասին, որ ոչ Փաշինյանը, ոչ նրա թիմակիցները բավարար կոմպետենտություն չունեն և երբեք չեն էլ ունեցել…

Մտածե՛ք այդ մասին…»։