Երկուսի համար էլ իրենց աթոռն ու պաշտոնն ավելի կարևոր են իրենց հայրենիքի ճակատագրից․ քաղաքագե

Ամերիկաբնակ քաղաքագետ Ռոբերտ Մարկարյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է․

«Այս երկու պատկերներում հայտնված մարդիկ ի՞նչ ընդհանուր բան կարող են ունենալ: Առերևույթ՝ ոչի՛նչ: Մեկը ղեկավարում է մի գերպետություն, որի հետ հաշվի են նստում բոլորն ու գծում է աշխարհաքաղաքական կանոնները: Մյուսը՝ պարտվել է պատերազմում, փուռն է տվել իրեն վստահված հայրենիքը, սեփական երկիրը վերածել է մանրադրամի, ինչը հաշիվը փակելիս որպես թեյավճար թողնում են սեղանին: Այդուհանդերձ երկուսն էլ տառապում են նույն ցավով՝ իրակնությունից կտրվելն ու ամեն գնով աթոռից կառչած մնալը: Երկուսի համար էլ իրենց աթոռն ու պաշտոնն ավելի կարևոր են իրենց հայրենիքի ճակատագրից:

Առաջինը ծերուկին յուրահատուկ համառությամբ ցանկանում է ամեն գնով իր քաղաքական կարիերան ավարտել ԱՄՆ նախագահի պաշտոնում, իմանալով հանդերձ, որ քիչ շանս ունի ու դրա արդյունքում կարող է վտանգել ոչ միայն իր կուսակցությանը, այլ իրեն վստահված ողջ երկիրը: Մյուսը՝ շարունակում է կպած մնալ աթոռին, քանի որ գիտակցում է իր արածի ահռելիությունն ու այն ճակատագիրը, որ աթոռից պոկվելուց հետո սպասվում է իրեն: Ու շարունակում է պահել աթոռը եթե անգամ դրա գինը լինի նոր դավաճանությունն ու նոր պարտությունը:

Ի դեպ, երկուսի կողքին էլ կանգնած են կանայք որոնք ոչ միայն չեն օգնում նրանց գիտակցության գալու ու ճիշտ որոշում կայացնելու հարցում, այլ կեղծ «դուխ» տալով ավելի են խայտառակում նրանց»: