Օդանավակայանի վիճակը՝ որպես ինքնակազմաքանդվող պետության պատկեր

Այսօր (փետրվարի 28-ին-խմբ.) լուսադեմին օդանավակայանի ժամանման սրահը երևանյան ռեստորան էր հիշեցնում․ դհոլ-զուռնա, գոռում-գոչյուն, խմբված տղամարդիկ, փուչիկներ։ Ովքե՞ր էին, ու՞մ էին դիմավորում, ո՞վ է իրավունք տվել ՀՀ միջազգային օդանավակայանը վերածել երգ ու պարի հավաքատեղիի։

Թանկարժեք ավտոկայանատեղիից դուրս եմ գալիս, աղջիկս զանգահարում է և բողոքում, որ անվտանգության ստուգման ժամանակ աշխատակցուհին իրեն դարձյալ ռուսերենով է դիմել։ Երբ աղջիկս բողոքել է և ասել, որ ինքը հայերեն է խոսում, աշխատակցուհին անվրդով արձագանքել է՝ «Լավ եք անում»։

Մինչ ԱԺ նախագահը իրավացիորեն ուզում է «Զվարթնոցից» դուրս բերել ռուս սահմանապահներին, լավ կլինի զուգահեռ կամ դրանից առաջ օդանավակայնի աշխատողներից պահանջել նախ՝ չխախտել Լեզվի մասին ՀՀ օրենքը, երկրորդ՝ ուղևորների հետ հաղորդակցվելուց առաջ հարցնել, թե ինչ լեզվով են խոսում, ինչպես վարվում են արտերկրի օդանավակայաններում։

«Զվաթնոց» օդանավակայանը միշտ էլ Երևանի այցեքարտն է համարվել։ Ժամանակին օդանավակայանից մայրաքաղաք ձգվող ճանապարհին խաղատների մեծաթիվ գովազդը վկայում էր, թե ինչպես է իշխանությունը նախընտրում փող աշխատել, թե ինչ բարքեր են խրախուսվում երկրում։

Մեզ՝ հայերիս, ցավալիորեն չհաջողվեց ոչ միայն անկախ պետություն կայացնել, այլև անգամ «Զվարթնոց» օդանավակայանը կարգի բերել»։