Փաշինյանի իշխանության համար, թերևս միայն հայ ժողովուրդն է, որ բարեկամ չէ

Օրերս, Մյունխենում, ինչպես հայտնի է, Նիկոլ Փաշինյանը բավականին հնչեղ և ուղիղ գծով Հայաստանի շահերին հակասող հայտարարություններ արեց՝ Ուկրաինայի վերաբերյալ: Նա հայտարարեց, որ «Ուկրաինայի հարցով Հայաստանը Ռուսաստանի գործընկերը չի»: Բացի այդ, Փաշինյանը նաև ասաց. «Ուկրաինացի ժողովուրդը մեր բարեկամ ժողովուրդն է, մենք դա էլ պետք է հաշվի առնենք, շնորհակալության հարց կա, չէ, Ուկրաինայում հայերը ոնց են զգացել իրենց, լավ են զգացել, մենք հո երախտամոռ չենք, չենք կարող սա մոռանալ»:
Հայ ժողովուրդն, իհարկե, երախտամոռ չէ, որքան էլ որ հաճախ է բախվել երախտամոռության: Բայց կոնկրետ ժողովուրդների հիշողության ու երախտագիտության հարցը դնենք մի կողմ: Դա Փաշինյանի կողմից իր խոսքում նետած մինի-ծուղակ է, որն այստեղ պարզապես կշրջանցենք:
Հիմնականը. ինչո՞ւ է Փաշինյանը հիմա նման հայտարարություն անում: Այն ժամանակ, երբ ակնհայտ է, որ ռուս-ուկրաինական դիմակայության ընթացքում բեկում է գրանցվել՝ հօգուտ Ռուսաստանի, իսկ դա, ամեն դեպքում, չի կարող չանդրադառնալ մեր տարածաշրջանում զարգացումների վրա: Լավ, ինչո՞ւ է Փաշինյանն ընդգծված միակողմանի, ուղիղ գծով Ռուսաստանի դեմ ուղղված հայտարարություն անում: Այն էլ՝ արևմտյան հարթակից: Եթե նա իսկապես հակառուսականություն ցուցադրելու հանձնառություն չէր կատարում, կարող էր առնվազն չեզոք դիրքորոշմամբ հանդես գալ, բավարարվել ընդհանուր արտահայտություններով:
Ավելին, ի՞նչ է ստացվում Փաշինյանի ասածներից: Իսկ ստացվում է շատ վատ բան: Նա ասում է, թե՝ «ուկրաինացի ժողովուրդը մեր բարեկամ ժողովուրդն է»: Ստո՛պ: Իսկ ի՞նչ է, ռուսաստանցի ժողովուրդը մեր բարեկա՞մը չէ: Փաշինյանն ասում է՝ երախտամոռ չենք, Ուկրաինայում հայերն իրենց լավ են զգացել, այս այն: Իսկ ի՞նչ է, Ռուաստանում հայերն իրենց վա՞տ են զգացել կամ զգում (մեր մեջ ասած, հիմա հայերն ամենից վատ հենց Հայաստանում են զգում, ինչը բացառապես Փաշինյանի ու նրա թուրք և ադրբեջանցի գործընկերների համադրվաց ջանքերի հետևանքն է: Բայց չշեղվենք բուն թեմայից):

Իսկ Փաշինյանն իրեն հաշիվ տալի՞ս է, որ իր նման հայտարարությունները հանգիստ կարող են օգտագործվել ադրեջանական ու թուրքական քորազչության կողմից՝ Ռուսաստանում հակահայկական տրամադրություններ տարածելու համար: Իսկ գուցե Փաշինյանի նպատակներից մեկն էլ հենց դա՞ է: Չէ՞ որ նրա ասածներից ստացվում է, որ հայերն Ուկրաինայում իրենց լավ են զգում, իսկ այ, Ռուսաստանում՝ ոչ: Ստացվում է, որ «ուկրաինացի ժողովուրդը մեր բարեկամն է», իսկ այ, «ռուսաստանցի ժողովուրդը»՝ ոչ, մեր բարեկամը չէ կամ ոչ այնքան բարեկամ է: Չէ՞ որ, եթե ռուս-ուկրաինական հակամարտության կոնտեքստում միայն ասում ես, թե՝ «ուկրաինացի ժողովուրդը մեր բարեկամն է», ստացվում է, որ «ռուսաստանցի ժողովուրդն», ի հակադրություն դրա, մեր բարեկամը չէ:  

Ի դեպ, այստեղ կա նաև բարոյական խնդիր: Այդ ո՞ր Ուկրաինային է Փաշինյանը սատարում նման հայտարարություններով, Ուկրաինայի ո՞ր կառավարությանը: Զելենսկո՞ւ: Այն Զելենսկո՞ւ, որ Ալիևին էր հապշտապ շնորհավորում՝ Արցախը զավթելու, հայերին կոտորելու համար: Ադրբեջանին ջերմային կամ «ֆոսֆորային» ռումբեր մատակարարող Ուկրաինայի՞:  Ուկրաինան, որպես պետություն, մեզ համար կենսական հարցում միշտ էլ եղել է մեր թշնամու բարեկամը, ո՛չ մեր: Մնում է պարզել, թե Փաշինյանն ինքը ո՞ւմ կողմից է, եթե այդքան ջերմ է վերաբերվում Ադրբեջանին ջերմորեն շնորհավորող Ուկրաինային: Ինչ վերաբերում է «ժողովուրդների բարեկամությանը», ապա հայ ժողովրդի համար բոլոր ժողովուրդներն էլ բարեկամ են, բացառությամբ՝ արևմտյան ու արևելյան թուրքերի, որոնք պետական մակարդակով նպատակավրդած ցեղասպանություն են իրականացրել ու շարունակում են իրականացնել հայության նկատմամբ: Փաշինյանի իշխանության համար, թերևս, միայն հայ ժողովուրդն է, որ բարեկամ չէ: Համենայն դեպս, նրա իշխանությունը հայ ժողովրդի հետ կապված անում է բաներ, որոնք ոչ միայն բարեկամական չեն, այլև միանգամայն թշնամական են:

Վերադառնալով Փաշինյանի և նրա իշխանության այս վերջին հակառուսական բռնկումներին, կարծում ենք, դժվար չի ենթադրել, որ Նիկոլ Փաշինյանը Արևմուտքի խաղակապուկում լրացուցիչ խաղաքարտ է: Այն, հնարավոր է, մեծ կշիռ չունի կամ շատ թեթև է (պատկերավոր ասած՝ «ղառի 7»), բայց իրավիճակում, երբ Ռուսաստանն ուկրաինական ճակատում առաջխաղացում է գրանցում, Արևմուտքը կարող է փորձել Մոսկվայի համար ինչ-ինչ խնդիրներ հարուցել՝ Փաշինյանի միջոցով: Ու հարուցում է:

Արևմուտքը հարուցում է: Փաշինյանը՝ մատուցում է: Իսկ Հայաստանն ու մեր ժողովուրդը, ցավոք, դեռ հատուցելու է Փաշինյանի նաև մյունխենյան արկածախնդիր ու անպատասխանատու այդ հայտարարությունների համար ևս: 

Արտաշես Արամյան
Zham.am