Երեկ զանգ ստացա իմ վաղեմի մտերիմներից մեկից, ում 2020թ. պատերազմից հետո արգելել էի ինձ հետ շփվել

Երեկ զանգ ստացա իմ վաղեմի մտերիմներից մեկից, ում 2020թ. պատերազմից հետո արգելել էի ինձ հետ շփվել: Լավ կրթություն ունի, մարդկային որակներ, նորմալ աշխատանքային փորձ: Մի խոսքով աշխարհ տեսած, արժեքներ ունեցող, բայց նիկոլական դարձած մարդ է: Բիզնես կարիերայի աճն ու հաջողակ գործունեությունը հասցրել է իրականացնել դեռևս նախորդ իշխանությունների տարիներից: Կարծես թե դժգոհ չէր: 2018թ. անհասկանալի կերպով, իմ այս նախկին մտերիմը դարձավ թունդ նիկոլական: Իհարկե շփվում էինք, հիմնականում` վիճում, կարծիքներ փոխանակում և այլն: Բայց պահում էինք հարաբերություններն ու փոխադարձ հարգանքը:

2020թ. պատերազմից անմիջապես հետո մեկ անգամ ենք զրուցել, որից հետո նրան խնդրել եմ չշփվել ինձ հետ: Ինքն էլ կարծես չառարկեց:

Երեկ, նրա իրար հերթ չտվող համառ զանգերն ինձ ստիպեցին պատասխանել. մտածեցի ինչ-որ բան է պատահել: Թախծոտ ձայնով բարևեց ու խնդրեց, որ գոնե կարճ ժամանակով հանդիպենք:

Հանդիպեցինք: Ներողությունների, ափսոսանքի, խաբված լինելու, մոլորվելու ու սխալը գիտակցելու մի երկար շարք լսեցի նրանից: Հատկապես ազդվել էր Արցախում տիրող իրավիճակից, Հայաստանին սպառնացող նոր պատերազմի և պետականության կորստի վտանգներից, ինչպես նաև չդադարող կոռուպցիայից: Հատ հատ վերհիշում էր մեր նախորդ զրույցներն ու վեճերը...

Զարմացած չեմ, յուրաքանչյուրս ենք սխալական: Հարցը նրանում է, թե ե՞րբ ես գիտակցում և ի՞նչ է արժենում այդ սխալը: Աններելի, անուղղելի, անդառնալի հետևանքներով ու մեծ կորուստներով սխալները...

Ինձ համար անսպասելի կերպով խոստովանեց նաև, որ բարոյապես գիտակցում է իր մեղքի բաժինը` չհիմնավորված հազարավոր զոհերի և դավադրաբար հանձնված հայրենիքի հարցում:

Ի՞նչ անել, չգիտեմ: Առայժմ չեմ կարողանում ներողամտություն գտնել իմ մեջ, մի տեսակ չի ստացվում: Ինքս ինձ չեմ կարողանում կեղծել: Բայց հավատում եմ նրա անկեղծությանն ու ազնվությանը:

Արտակ Զաքարյանի ֆեյսբուքյան էջից