Արցախի կյանքի ճանապարհը պետք է բացենք ուժով, ու որ Արցախի հայկականության համար պիտի կռվենք

1 ամիս առաջ ադրբեջանցի վերլուծաբաններն ասում էին՝ Ղարաբաղցիները վայրի կատվի պես են, կգցենք վանդակը, սոված կպահենք, կխելոքանան, կանեն մեր ուզածը․․․

Այսօր երբեմն լսում եմ՝ Արցախում կան հատուկենտ մարդիկ, որոնք համաձայն են Ակնայի (Աղդամ) ճանապարհը բացելու Ադրբեջանի առաջարկի հետ՝ հետո Լաչինի միջանցքը բացելու պայմանով։ 

Ես այս մասին առավել մանրամասն կխոսեմ նաև առանձին տեսանյութով, բայց պատկերացրեք, որ բացվի Աղդամի ճանապարհը։ Դրան հաջորդելու է Ադրբեջանի իրազեկումն աշխարհին, որ Արցախն այլևս բլոկադայի մեջ չէ։ Աղդամով սկզբում կգա վառելիքը և գազը, իսկ Հայաստանից՝ սնունդ ու դեղորայք։ Լաչինի միջանցքը անխափան կգործի 1 շաբաթ կամ թեկուզ 1 ամիս, հետո որևէ պատճառաբանությամբ թշնամին էլի կփակի այն, եթե լինի անցակետ։ Այդ դեպքում այլևս չենք կարողանա աղաղակել, թե Արցախը շրջափակված է, քանի որ Աղդամի ճանապարհը բաց է լինելու։ 

Այդ դեպքում, ուզենք թե չուզենք, սնունդ ու դեղորայք էլ Արցախ բերելու ենք Ադրբեջանից, քանի որ այլևս ոչ մի ՄԱԿ ու ոչ մի միջազգային երեսպաշտ հանրություն չի ասելու, թե Ադրբեջանը հումանիտար աղետ է ստեղծում։ Այդ պարագայում Հայաստանի հետ ցամաքային կապը կարող է փակվել հավերժ։ Վերջ հայրենիքի հետ կապին և բարի գալուստ Ադրբեջան։ 

Հետո աստիճանաբար ադրբեջանցի առևտրականները և շինարարները կգան Ստեփանակերտ։ Գուցե սկզբում բախումներ լինեն, բայց մի օր էլ մարդիկ կնկատեն, որ Արցախի հայաբնակ հատվածում ավելի շատ թորք կա, կան հայ։ Հետո․․․ դուք ինձնից լավ գիտեք, թե ինչ է լինելու։ Արտագաղթ կամ ձուլում։ 

Ես ինքս պնդում եմ, որ միայն զենքով կա հայի փրկություն։ Որ Արցախի կյանքի ճանապարհը պետք է բացենք ուժով, ու որ Արցախի հայկականության համար պիտի կռվենք, հակառակ պարագայում ադրբեջանցի վերլուծաբանները ճիշտ կլինեն վայրի կատվին ընտելացնելու առումով։

Նաիրի Հոխիկյանի ֆեսյբուքյան էջից